Voor haar eerste acteerrol dook Delany Lepelblad (27) meteen in een verhaal over huiselijk geweld. Samen met Daniël Kolf speelt ze de hoofdrol in de film ‘Sugar’. Aan LINDA.meiden vertelt ze over het filmen en de indruk die het verhaal op haar heeft achtergelaten.
“Ik heb veel dm’s gekregen van vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten.”
Je maakt met Sugar je acteerdebuut. Hoe kwam dit op je pad?
“Ik deed vier jaar geleden auditie, nadat ik een dm had gekregen van een castingbedrijf. Ik had de oproep toevallig al een paar keer doorgestuurd gekregen. Ik was druk met muziek, maar dacht: waarom niet? Dan kan ik kijken hoe een auditie in de acteerwereld werkt. Twee jaar daarvoor had ik acteren op mijn jaarlijkse manifestatielijstje gezet. Bizar hoe het universum werkt.
Ik dacht niet dat ik de rol kon krijgen, dus ging zonder zenuwen de auditie in. Tot mijn verbazing werd ik teruggevraagd. Na een tweede ronde belde mijn manager me vol ongeloof op: HUH, ik had de rol.”
Toen moest je vier jaar wachten?
“Ja, Amira, de regisseur en scenarioschrijver, wilde eerst gezichten bij de personages hebben voordat ze het script afschreef. Daardoor zijn Daniël en ik al heel vroeg in het proces gecast. Tussendoor is Amira moeder geworden, waardoor alles negen maanden on hold stond.”
Je had meteen de hoofdrol. Kreeg je daar geen enorm imposter syndrome van?
“Nee, ik was vooral heel nieuwsgierig naar hoe alles zou gaan. Ik dacht ook: ze zouden mij deze rol niet geven als ze niets in me zagen. Na het belletje ben ik meteen interviews met acteurs gaan kijken en heb ik films en series gebinged.
Ik leer normaal gesproken vooral door te doen, maar Amira drukte me op het hart dat ik geen acteerlessen hoefde te volgen. Ik zou alles op de set leren. Daar vertrouwde ik haar in.”
Tessel (23) is feminist, maar had tegelijkertijd een gewelddadige vriend: 'Ik voelde mezelf een fraudeur'
Waren er scènes waar je van tevoren tegenop zag?
“Ja, de intieme scènes. Het is heel onnatuurlijk om zoiets te doen terwijl er allemaal mensen om je heen staan. Gelukkig werd ik goed begeleid.
Vooraf bespreek je een-op-een met een intimiteitscoach wat er in het script staat en wat je wel of niet prettig vindt. Dat wordt teruggekoppeld aan de regisseur, waarna er een soort choreografie wordt gemaakt. Je oefent alles eerst met je kleding aan voordat je intieme delen worden afgeplakt en de scène echt wordt gefilmd. Daniël is in de film doodeng, maar in het echt is hij de allerliefste jongen. Hij checkte tijdens het filmen steeds bij me in.”
De tekst gaat verder na de foto.
Wat fijn. En bizar dat ze het zo kunnen filmen dat het echt lijkt.
“Ja, dat zit ’m echt in de positie van de camera. Dat geldt ook voor de stuntscènes: je wordt natuurlijk niet echt geslagen of getrapt. In een scène heeft Daniël bijvoorbeeld zijn handen om mijn nek. Dat lijkt pijnlijk, maar hij houdt me heel zacht vast. Ik duwde met mijn hoofd tegen zijn handen, waardoor ik zelf de kracht bepaalde.”
Hoe is het om zulke heftige scènes te spelen? Kon je alles daarna makkelijk loslaten?
“Bij de vechtscènes was dat lastig. Je lichaam weet niet dat het nep is, waardoor ik soms emoties echt voelde. Soms voelde ik me verdrietig als ik thuiskwam. Dan probeerde ik bewust bij mezelf in te checken: dit is Chyna’s verdriet, niet het mijne.
Tegelijkertijd is het geen fantasieverhaal. Het gaat over iets waar veel vrouwen in het echte leven mee te maken hebben. Dat maakte de opnames soms extra zwaar, omdat ik regelmatig dacht aan vrouwen die huiselijk geweld meemaken en daar nooit uitkomen.”
Heb je door deze rol meer geleerd over huiselijk geweld?
“Ik zou nu nooit zomaar de schuld bij de vrouw leggen. Dat gebeurt te snel. We vragen slachtoffers: ‘Waarom ga je niet weg?’ of ‘Je ziet toch dat hij zo is?’ Voor dat soort opmerkingen ben ik allergisch geworden. Zo simpel is het niet.
Mensen onderschatten hoe ver manipulatie kan gaan. Je weet op een gegeven moment niet meer wat echte liefde is. En als je afhankelijk bent van iemand of er een kind in het spel is, wordt weggaan nog ingewikkelder. Daarom moeten we vragen: ‘Waarom doet híj dit en hoe kunnen we jou hieruit helpen?’ in plaats van: ‘Waarom kies jij hiervoor?'”
Lieve werd gegijzeld door haar gewelddadige partner: 'Angst was sterker dan al het andere'
De schuld bij de dader leggen, dus.
“Ja, mannen zouden veel vaker met elkaar moeten praten over huiselijk geweld. Ik denk dat bijna iedere vrouw wel iemand kent die ermee te maken heeft gehad. Tegelijkertijd kennen veel mannen niemand die huiselijk geweld pleegt. Dat kan niet kloppen: iedere acht dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord. Er zijn dus genoeg mannen die dit gedrag vertonen, alleen hebben we het er blijkbaar te weinig met elkaar over.
Daarnaast moeten jonge jongens leren omgaan met gevoelens als jaloezie, boosheid en verdriet, zodat ze die emoties niet op iemand anders afreageren.”
Hoor je door de film nog meer verhalen van vrouwen?
“Ja, ik heb veel dm’s gekregen van vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten. Dat is confronterend, maar ook mooi, omdat ze zich gehoord genoeg voelen om hun verhaal te delen. Dat is precies waarom we Sugar hebben gemaakt.
Als iemand in het echt naar me toe komt met haar verhaal, probeer ik er vooral voor haar te zijn door te luisteren. Met Sugar hebben we geprobeerd een stem te geven aan dit onderwerp en willen we laten zien dat vrouwen niet alleen voor staan. Ik vind het ontzettend dapper als vrouwen zich zo kwetsbaar durven op te stellen. Alleen al erover praten kan een enorme eerste stap zijn.”
Aantal Nederlanders dat slaan van vrouw rechtvaardigt stijgt: 'Schrikbarend'
