Snelle: ‘Mijn brave imago irritant? Nee, superfijn om een prima kerel te zijn'

Lars: “Toen ik je kickboksfoto’s op Insta zag, was het eerste wat ik dacht: daar wil ik geen ruzie mee, haha. En zag ik nou dat jij een surfschool hebt?”
Rachel: “Ik organiseer surfkampen in Zuid-Afrika. Jaren geleden ging ik daarheen om te leren surfen en toen ben ik verliefd geworden op die plek. Ik deelde daarover op social media en veel vrouwen wilden hetzelfde doen. Inmiddels zijn we achttien kampen verder.”
Lars: “Zit je al vol? Klinkt als een droom.”
Rachel: “Nou, de kampen zijn gericht op vrouwen. Er zit een kracht in allemaal vrouwen samenbrengen. Als er alleen vrouwen zijn, voelt iedereen zich op haar gemak. Hoe is het met jou?”

Lars: “Ik vind het verschrikkelijk als mensen antwoorden ‘druk’ – dat vind ik cliché. Maar het dekt op dit moment wel het beste de lading. Ik ben aan het touren. Vannacht heb ik slecht geslapen na een tv-optreden. Ik vind tv gewoon het meest stressvolle wat er is. Gisteravond zong ik even een andere melodie. Ik ben de enige die dat doorheeft, toch maak ik me daar druk om. Gelukkig heb ik mijn lieve vriendin die dan zegt: ‘Schatje, iedereen heeft weleens een slechte dag.’ Dat helpt, net als ’s ochtends even mediteren.”
Rachel: “Ben je streng voor jezelf?”
Lars: “Dat denk ik wel. Ik durf ook niet op Twitter te kijken. Laatst appte ik mijn pa na een tv-optreden: ‘Wat vindt Twitter?’ Zegt-ie: ‘Er zijn geen tweets.’ Dat is misschien nog kutter, dat niemand iets vindt. Maar goed, ik maak het te belangrijk in mijn hoofd. Voor de rest gaat het goed. Ik ben verloofd, ben jong en gezond. Hoe is het met jou?”
Rachel: “Ik heb net een paar weken in een township geleefd, een krottenwijk in Zuid-Afrika. Omdat ik daar een jeugdcentrum aan het oprichten ben, onder andere om surflessen te geven, wilde ik weten hoe kinderen daar leven. Lange tijd heb ik mentaal gestruggeld. Nu ik me beter voel, wil ik teruggeven, iets bijdragen. Ik wil er niet alleen voor zorgen dat ík me gelukkig voel, maar ook de mensen om me heen en de kids daar. Daar haal ik echt voldoening uit, niet uit een kickbokswedstrijd winnen of een fotoshoot. Ook al vind ik dat ook allemaal leuk.”
Lars: “Wat mooi.”
Rachel: “Die trip heeft me veel gebracht. Ik ben christelijk opgevoed, altijd naar de kerk gegaan, maar ik ben nooit gedoopt. Toen ik terugkwam uit Zuid-Afrika, realiseerde ik me dat ik gedoopt wilde worden. Ik heb de pastoor gebeld en gezegd: let’s go. Inmiddels ben ik gedoopt. Daarmee nodig je de Heilige Geest in je uit. De gedachte is dat ik nu met God leef. Het voelt als een nieuw leven, als mijn identiteit. Ik merk dat ik het moeilijk vind om over geloof te praten. Ik ben geen pastoor, wil geen verkeerde informatie geven. Maar Jezus zei: ‘Heb God lief en hou van de mensen om je heen.’ Dat zijn voor mij de twee belangrijkste dingen. Uit wat voor gezin kom jij?”
Lars: “Ik kom uit een heel liefdevol nest. De afgelopen jaren breng ik minder tijd door met mijn familie dan ik zou willen, omdat ik druk ben. Dat is iets wat ik in de volgende fase van mijn leven anders zou willen. Wanneer die fase aanbreekt? Nu.”
Rachel: “Woon je dicht bij je familie?”
Lars: “Ik woon bij mijn moeder in de buurt. Als ik boodschappen ga doen, kom ik langs haar en drink ik daar een kopje koffie. Een tijd heb ik in Amsterdam gewoond, maar ik had veel onrust in mijn hoofd. Ik wilde gewoon terug naar het oosten. Ik had een droom: een vrijstaand huis in de regio waar ik vandaan kom, waar ik tot heel laat hard muziek zou kunnen maken. Toen ik dat kon betalen, ben ik teruggegaan. Ik woon aan een beekje, met veel bos en weiland – heel idyllisch. Sinds ik daar weer woon, ben ik de natuur gaan waarderen, ik probeer elke dag even te wandelen.”

Rachel: “Ik ben opgegroeid in Weesp. Mijn moeder is Nederlands, mijn vader komt uit Nigeria. Toen ik op mijn twintigste in Nigeria kwam, dacht ik: aha, nu begrijp ik waar een deel van mijn opvoeding vandaan komt. Als je in Nigeria goed bent in sport of school, dan is er een uitweg, een kans om naar Europa te gaan. Mijn vader wilde heel graag dat mijn zus en ik het goed deden op school en sport. We zijn daarin erg gedisciplineerd opgevoed.”
Lars: “Vond je dat weleens vervelend?”
Rachel: “Als kind vond ik dat wel moeilijk. Ik begreep er niets van, vergeleek mezelf met vriendinnetjes; bij hen thuis was dat niet zo.”
Lars: “Ik mocht lekker doen waar ik zelf zin in had – tot op zekere hoogte. Toen ik de Herman Brood Academie wilde doen, was dat prima, maar dan moest ik er wel echt voor gáán.”
Rachel: “Wat motiveert jou om te doen wat je doet?”
Lars: “Ik vind het leuk om met mijn band op pad te zijn. Fakking vet, elke dag spelen in een andere stad, in volle zalen, backstage een beetje keten. En ik vind het heel leuk om van niets iets te maken, wat bij een liedje altijd zo is. Het allergelukkigst ben ik op schrijverskamp: een week met anderen schrijven in een hutje op de hei.”
Rachel: “Je zegt het allemaal met een glimlach, dat vind ik heel mooi. Dat heb ik pas de laatste tijd, dat ik wakker word met een gelukkig gevoel. Toen ik begon als model, kreeg ik al snel een eetstoornis en dat ging ik delen op social media. In coronatijd begon ik met kickboksen als hobby. Ik was heel erg op zoek naar iets. Ik dacht: ik ben jong, ik doe wat ik leuk vind – waarom ben ik dan niet gelukkig? Met kickboksen en wedstrijden had ik ineens een doel. Vechten is heel eng. Ik was een angst aan het overwinnen, waardoor ik me zelfverzekerd voelde. Toen ik moest afrijden voor mijn rijexamen, dacht ik: hiervoor ben ik niet zenuwachtig, over twee weken moet ik de ring in!”

Lars: “Je wordt er moedig van.”
Rachel: “Ja. Alhoewel ik nu ook denk: binnenkort heb ik weer een wedstrijd, terwijl mijn schenen nog helemaal kapot zijn. Wat ook meespeelde in me beter voelen: ik heb lange tijd ADHD-medicatie geslikt, ritalin. Mijn emoties werden daardoor onderdrukt. Als kind deed ik automatisch dingen die me gelukkig maakten, zoals buiten spelen, maar langzaamaan ging ik steeds minder dingen doen die ik leuk vond. Door het kickboksen heb ik mezelf weer gevonden. Sinds een jaar ben ik gestopt met medicatie, ik ben kleine dingen aan het doen waar ik geluk uit haal. Zoals jij zegt: even wandelen in het bos. Het hielp niet mee dat ik influencer ben. Ik ging dingen doen om te posten in plaats van voor mezelf. Online leek het alsof ik goed voor mezelf zorgde, door bijvoorbeeld lekker te koken, maar dat deed ik ook omdat het mijn rol was. Nu heb ik, hoe stom het ook klinkt, gister lekker voor mezelf gekookt zonder dat ik dat hoef te delen. Wat deel jij online?”
Lars: “Ik heb ervoor gekozen om dingen te delen die over muziek gaan. Heel eerlijk? Ik vind mezelf heel erg verkopen steeds ongemakkelijker worden. Wat ik sowieso vreselijk vind: post ik een of andere spiegelselfie, krijg ik duizenden likes. Promoot ik daarna mijn muziek: tien likes.”
Rachel: “Herkenbaar. Vroeger wist ik dat als ik een foto in de gym postte of een waarop je meer lichaam ziet, dat meer likes trekt. Dat past nu niet meer bij me. Sommige posts gaan goed, andere minder. Dat heb ik losgelaten. Ik voel geen druk om dingen te posten. Ook niet over maat­schappelijke thema’s. Als ik me niet goed heb ingelezen, vind ik mezelf niet de persoon die zich moet uitspreken.”
Lars: “Social media zijn zo fakking heftig, ik kan niet goed tegen die heel negatieve shit. Je uitspreken gaat gepaard met een grote groep die iets anders vindt. Dat durf ik niet. Ik heb wel mazzel dat ik artiest ben. Als ik iets vind, schrijf ik er een liedje over. Heb ik maatschappelijk betrokken liedjes? Even denken, vooralsnog is het vrij luchtige pop. O wel, De Reünie is anti pesten, Smoorverliefd is anti telefoon in het verkeer, Dom & Onbeleefd is anti oordelen.”

Rachel: “Vind je het belangrijk dat je nummers een boodschap hebben?”
Lars: “Nee, helemaal niet. Ik vind het belangrijk dat ze raken – of iemand er nou vrolijk van wordt of ervan moet huilen. Mijn liedjes moeten wel een beetje autobiografisch zijn, maar ik merk dat ik al een hoop heb verteld de laatste jaren. Laatst wilde ik een liedje schrijven over hoe te gek ik Oost-Nederland vind ten opzichte van de Randstad. Toen dacht ik: o, dat heb ik al gedaan. Ik kan heel erg binnen de lijntjes denken: dit kan ik niet zeggen, want dit heb ik zelf niet ­meegemaakt. Of dat aansluit bij mijn brave imago? Wellicht. Of ik dat irritant vind? Welnee, het is toch superfijn om een prima kerel te zijn. Ik ben ook gewoon wel een lieve guy.”

Rachel: “Iets anders: het thema van deze LINDA.meiden is ‘Waar is het feestje?’ Hoe zit dat bij jou?”
Lars: “Mijn party era heb ik gehad. In het begin van mijn carrière deed ik veel zomertours. Dan treed je in 48 uur op in Albu, Cherso, Lloret en Barca. Dat was véél drinken, dan zat ik soms bezopen in het vliegtuig. Een leuke tijd, blij dat ik het heb meegemaakt. Nu kan ik heel erg uitkijken naar het weekend, goed eten met vrienden, blijven zitten tot één uur, de tijd vergeten. Maar drinken doe ik al tweeënhalf jaar niet meer. Roken deed ik heel graag, daar was ik heel goed in, maar ook dat doe ik niet meer. Ik kon niet meer tegen katers, dan piekerde ik of ik allemaal rare dingen had gedaan die nacht. Katers vond ik zo kut dat ik dacht: ik stop.”
Rachel: “Herkenbaar. Ik vind ’t het niet waard om me niet goed te voelen de volgende dag. Ik drink, denk ik, drie glazen per jaar. Maar in principe niet.”
Lars: “Ik romantiseer wel het beeld dat ik op mijn 65ste ergens op een berg in Frankrijk zit met een glas wijn en een sigaret. Net als dat ik ooit nog op een festival in Australië een pilletje zou willen proberen, dat heb ik nog nooit gedaan.”

Rachel: “Je hebt nu een vriendin, toch? Hoelang zijn jullie samen?”
Lars: “Zeven jaar. Verloofde zelfs! Ah, dat vind ik zo leuk om te zeggen, verloofde. Ik heb Sterre ten huwelijk gevraagd in Central Park in New York, omdat ik gek op d’r ben en ik graag oud met haar wil worden. De droom om te trouwen was iets sterker bij haar, ik weet niet of ik het nou super-belangrijk vind. Maar ik vind het wel iets moois hebben dat je voor iedereen die je liefhebt uitspreekt: ‘Ik ga voor jou en jij voor mij.’ En bij jou in de liefde?”
Rachel: “Hartstikke single ben ik. Dat zeg ik een beetje depressed. De volgende persoon met wie ik ga daten, daar wil ik mee trouwen. Ik ben niet op zoek naar een scharrel, maar naar een partner met wie ik samen iets kan ­opbouwen. Met wie ik de kleinste dingetjes kan doen: naar de supermarkt, koken. Eigenlijk ben ik best eenzaam – ik woon en werk alleen, ik ben gewoon klaar voor een serieuze relatie. En dan zou ik het niet erg vinden om na een jaar al verloofd te zijn. Jij hebt al zo lang een mooie relatie, wat voor liefdesadvies kan je me geven?”

Lars: “Dat weet ik echt niet, ik ben geen Dr. Love. Maar het zal neerkomen op een cliché zoals elkaar de ruimte geven. Maar misschien is de kracht ook dat je er niet te veel over nadenkt. We zijn gewoon lief voor elkaar, zetten af en toe spontaan een theetje voor elkaar en zorgen regelmatig voor een leuke date night. Dat is bij ons altijd: telefoon aan de kant en lekker eten. Zij kookt, ik ben wat dat betreft echt een sukkel. Dat zij goed kan koken vind ik de grootste mazzel van de wereld. Als de liefde van de man echt door de maag gaat, dan zit ik helemaal goed. Heel decadent, ik ben altijd met vrouwen geweest die heel lekker kunnen koken. Als het moet, red ik mezelf, maar dan zou ik vaker noedels en een gebakken ei eten.”
Rachel: “Heb je, naast trouwen, nog andere toekomst-plannen?”
Lars: “Heel graag zou ik Australië, Zuid-Amerika, China en Japan willen ontdekken. Ik vind mooie reizen maken het allergaafste wat er is. Daarnaast heb ik een uitgeverij met schrijvers, componisten en tekstschrijvers. Mijn droom is op deze manier doorgaan, groeien en de vriendengroepsfeer die er is behouden. In Deventer is er een voetbalstadion. Daar heb ik eens een concert gegeven met allemaal vrienden, Thuis bij Snelle. Dat vond ik het allerleukste ooit. Daar zou ik graag iets jaarlijks van maken. En jij?”

Rachel: “Ik wil het jeugdcentrum zo groot mogelijk maken. Net als mijn retreats. Ik hoop te groeien in mijn geloof en ik zou ook meer willen reizen. O, en ik ben bezig met een boek, Gelukkig heb ik ADHD. Ik hoop dat mensen ADHD meer als kracht gaan zien in plaats van als iets negatiefs. Grappig dat vechten niet per se in mijn toekomstbeeld voorkomt. Het is een vage, uit de hand gelopen hobby, elke keer zeg ik: dit is mijn laatste gevecht. Het vechten geeft me discipline en motivatie om andere dingen in het leven te doen, maar ik weet niet hoe lang ik het blijf doen. Misschien totdat ik moeder zou worden. Heel leuk je beter te leren kennen. We zijn wel heel anders. Laat ik het zo zeggen: ik heb nog geen Lars in mijn omgeving, ik heb geen vrienden die op jou lijken. We hebben een andere kijk op het leven, dat waardeer ik en vind ik heel mooi.”
Lars: “Ik vind het wel meevallen hoe anders we zijn! Maar in een ding lijken we in elk geval wel op elkaar: we zijn allebei echt geen partyanimals.”•