Altijd last van rugpijn en nooit de deur uit durven in iets anders dan een oversized T-shirt: zo zag het leven van Jessie eruit voordat ze haar borsten liet verkleinen.
“Ik was zo gewend aan mijn grote borsten, dat ik echt in shock was toen ik ze voor het eerst verkleind zag”, vertelt ze aan LINDA.meiden.
“Als jonge meid had ik al snel grote borsten”, vertelt Jessie. “Maar pas toen ik ongeveer zestien was, werd ik er onzeker van. De meeste andere meiden van mijn leeftijd hadden namelijk nog bijna niks.”
Al snel durft Jessie alleen nog oversized kleding aan. Ik wilde ze het liefst altijd verbergen. Wanneer ik namelijk wél een keer in een jurkje of top naar buiten ging, werd er altijd naar mijn borsten gekeken. Jonge mannen, mannen van mijn leeftijd en zelfs bejaarde mannen keken. Dat voelde heel oncomfortabel.”
Naast dat het op mentaal gebied lastig wordt voor Jessie, is het fysiek gezien ook zwaar. Hoe meer haar borsten groeien, hoe meer last ze krijgt van haar schouders, nek en rug.
Wanneer een klasgenoot van Jessie een borstverkleining ondergaat, begint ze die operatie zelf ook te overwegen. “Ik heb m’n klasgenoot van alles kunnen vragen en ben me er zelf ook meer in gaan verdiepen”, vertelt ze. “Het was heel fijn om iemand te hebben die het zelf had meegemaakt. Natuurlijk kan ik ook met mijn moeder praten, maar zij heeft die operatie nooit gehad en kan dan ook niet uit eigen ervaring vertellen hoe het is.”
Uiteindelijk geven haar klachten én het verhaal van haar klasgenoot de doorslag. “Ook de dokter vertelde me dat mijn rug-, schouder- en nekpijn waarschijnlijk zou verminderen door een borstverkleining. Ik kreeg een doorverwijzing naar een plastisch chirurg en vanaf dat moment besloot ik er echt voor te gaan.”
Een maand nadat Jessie de operatie heeft aangevraagd, krijgt ze groen licht. “In België krijg je de ingreep vergoed als je borsten aan een bepaalde omtrek voldoen”, legt ze uit. “Bij mij was dat gelukkig het geval.”
Toch ziet ze er van tevoren best tegenop. “Het was mijn eerste grote operatie, dus ik vond het spannend. Achteraf bleek dat helemaal niet nodig. De ingreep ging namelijk heel snel en je merkt er op het moment zelf natuurlijk niets van.”
Na een nachtje in het ziekenhuis mag Jessie naar huis. “Het herstel vond ik wel tegenvallen”, vertelt ze. “Ik heb de eerste vier dagen met drains gezeten waarin mijn oude bloed terechtkwam. Pas als de hoeveelheid vocht onder een bepaald aantal cc per 24 uur kwam, mochten die drains eruit. Daardoor had ik die vier dagen lang ook verpleging thuis om m’n wond te verzorgen. Die dagen mochten m’n borsten niet nat worden, dus heb ik héél veel bussen droogshampoo gebruikt en zelfs een keer m’n haar laten doen bij de kapper.”
Daarnaast moet Jessie zes weken lang – dag in, dag uit – een sportbeha dragen, zodat haar borsten mooi in shape blijven. “Dat had ik ook onderschat”, vertelt ze. “Normaal gesproken als ik ’s avonds thuis kom, doe ik meteen mijn haar in een knot en m’n beha uit. Ik vond het best lastig dat dat nu niet kon. Al met al duurde de revalidatie acht weken.”
Wanneer Jessie voor het eerst oog in oog staat met haar nieuwe, verkleinde borsten, is dat wennen. “Ik was zo gewend aan mijn grote borsten, dat ik echt even in shock was toen ik ze voor het eerst verkleind zag. Ze waren toen ook alle kleuren van de regenboog, doordat ze net geopereerd waren, dus toen dacht ik: dit ben ik helemaal niet.”
Gelukkig kan Jessie ze snel accepteren. “Het duurde niet lang tot ik toch inzag dat ze beter bij me pasten, ik me er beter door voelde en echt merkte wat voor verlichting het voor me was. Ik durf nu veel meer jurkjes en andere kleding aan waarin je mijn vormen ziet. Ik verberg mezelf niet meer. Nu ben ik zó blij dat ik niet langer heb gewacht. Anders was ik uiteindelijk denk ik gek geworden.”
Zelf heeft Jessie er niet lang over getwijfeld, maar volgens haar gebeurt dat wel bij veel vrouwen die de ingreep willen doen. “Ik heb het er met een aantal andere klasgenoten over gehad. Die vertelden dat hun partners niet zouden willen dat ze hun borsten verkleinen. Terwijl: als je van je partner houdt, dan wil je toch niet dat diegene pijn lijdt? Dan steun je diegene juist.”
Jessie krijgt gelukkig alleen maar steun uit haar omgeving. “Iedereen stond achter mijn keuze. Ze zeiden allemaal: Het is jouw lichaam en als dit je klachten kan wegnemen, waarom zou je het dan niet doen?”
Het valt Jessie wel op dat een borstverkleining anders wordt bekeken dan een borstvergroting. “Bij een borstvergroting zeggen mensen vaak: doe het vooral als je je daar beter door voelt. Maar als je juist het tegenovergestelde doet, vragen mensen ‘waarom’ en vinden ze het zonde.”
Juist daarom wil ze meer aandacht vragen voor borstverkleiningen. “Over borstvergrotingen kun je online ontzettend veel informatie vinden, maar over borstverkleiningen veel minder. Terwijl het voor veel meiden juist een medische ingreep is die hun leven kan veranderen.”
Haar advies aan iedereen die twijfelt of nadenkt over de ingreep: “Luister naar je lichaam, laat je goed informeren en praat erover met de mensen om je heen. Als dit je klachten kan verminderen en je beter laat voelen, doe het dan. Achteraf denk ik namelijk: ik had het veel eerder moeten doen.”
Jade Anna heeft borstvergroting laten doen: 'Heb er expres niets over gedeeld'
