Stel, je vindt het perfecte koophuis voor een opvallend lage prijs, alleen wonen er al vier studenten in – met een contract voor onbepaalde tijd. Zou je het dan kopen? Geertje Verkoeijen (21) twijfelde geen moment.
Samen met haar vriend bracht ze een bod uit. Nu wonen ze samen in de kleinste kamer van het pand.
12 van de 150 vierkante meter, daar moeten Geertje en haar vriend het mee doen. Ze delen de woning in Deventer met vier meiden. Twee studentes wonen op de benedenverdieping, waar ze een eigen kamer hebben en een keuken delen. Neem je de trap naar boven, dan kom je op de etage waar Geertje, haar vriend en nog een meid zitten. Ook daar bevindt zich een gedeelde keuken – en een badkamer die ze met z’n vijven delen. De vierde studente woont op de tweede verdieping, waar ze haar eigen studio met badkamer en keuken heeft.
“Een half jaar geleden kwamen we de advertentie voor dit huis tegen. Het was groot én betaalbaar. Ik dacht meteen: hoe kan dat? Ik had die maand heel Funda afgestruind, maar kon nauwelijks huizen vinden die voldeden aan onze eisen. Zo hadden we geen hoog budget, maar wilden we alleen een huis kopen als het groot genoeg was om later onze kinderen in op te voeden.
In de kleine lettertjes las ik dat er studenten in het huis woonden, allemaal met een onvoorwaardelijk huurcontract. Dat verklaarde de lage vraagprijs. Mijn vriend twijfelde, want we zouden moeten afwachten wanneer de kamers vrijkwamen. Ik zag dat anders. Het is een investering voor de lange termijn. Daarom heb ik meteen een bezichtiging aangevraagd.”
Tekst gaat verder na de foto.
“Kort nadat ik een bezichtiging had aangevraagd, mailde de makelaar nog even of ik de advertentie wel goed had gelezen. Of we de memo hadden gekregen dat je de huurders in het huis er gratis bij krijgt. Het huis stond al ruim een jaar te koop, dus de makelaar had vast vaker misverstanden meegemaakt.
Toen we de dag van de bezichtiging aankwamen, zagen we twee meiden weglopen. Dat waren vast de studenten, of vriendinnen daarvan. De bezichtiging was verder zoals bij elk ander huis. We kregen alle kamers te zien en stelden wat vragen. De studenten die er woonden, waren niet thuis.”
“Pas na de sleuteloverdracht hebben we de studenten ontmoet. Dat vond ik lastig. Samen met de vorige eigenaar probeerden we al eerder contact te leggen, omdat we wilden uitleggen wie we waren. Voor huurders is het natuurlijk ook schrikken als er ineens een nieuwe eigenaar komt.
We hebben uiteindelijk een briefje met ons telefoonnummer in de bus gedaan. Vrij snel kregen we een geschrokken appje van een van de studenten. Ze wist van niets. Ik heb haar meteen gebeld om haar vragen te beantwoorden. Dan kon ze ook meteen horen dat ik een jonge meid was – net als zij.
Toen we in mei verhuisden, kwamen we de meiden één voor één tegen in de gang. Dat was gek; we hadden in de eerste twee weken nog maar twee van de vier meiden ontmoet. Het voelde toen even alsof we illegaal in iemands huis woonden, terwijl het officieel ons huis was.”
Mirthe: 'Mijn huisbaas annuleerde mijn kamer vanwege zijn relatieproblemen'
“Dat we op twaalf vierkante meter zouden belanden, was niet de bedoeling. Toen we het huis kochten, woonde ook in deze kamer nog een studente. De andere kamers zijn allemaal een stuk groter – rond twintig vierkante meter. De kans was vier op vijf dat de eerste student die vertrok een grotere kamer zou achterlaten.
Toen het de kleinste werd, zou in eerste instantie alleen mijn vriend verhuizen. Hij moest zijn oude huis uit. Ik woonde in een studentenhuis en dacht daar nog wel even te kunnen blijven, totdat daar een muizenplaag uitbrak. Ik werd meerdere keren per nacht wakker van muizen in mijn kamer. Het was vreselijk. Toen dacht ik: we passen ook wel samen op die twaalf vierkante meter.”
Tekst gaat verder na de foto.
“Dit is de eerste keer dat we samenwonen. Daarom hebben we vooraf veel gepraat over hoe we dit wilden aanpakken. Mijn vriend heeft bijvoorbeeld meer behoefte aan tijd voor zichzelf. Om te voorkomen dat dat als een afwijzing voelt, noemen we dat nu ‘stiltetijd’. Zegt hij dat, dan weet ik dat ik een halfuur mijn mond moet houden.
Mochten we echt gek worden van elkaar, dan kunnen we om de beurt naar de sportschool. Ik ’s ochtends en hij ’s avonds, zodat we allebei een dagdeel voor onszelf hebben. Dat is gelukkig de afgelopen drie maanden nog niet nodig geweest. Hij werkt overdag op kantoor en ik geef juist ’s avonds dansles. Daardoor wisselen we elkaar vaak af.”
“Het meisje met wie we de keuken delen, spreken we het meest. De anderen zien we minder vaak. Het voelt meestal alsof we huisgenoten zijn; we doen gewoon mee met het schoonmaakrooster en moeten allemaal weleens wachten op de wasmachine.
Soms wijzen we de meiden er wel op dat er dingen schoner kunnen. Dan voel ik me meer de huisbaas. We vragen bewust niet naar de verhuisplannen van de meiden. Ik wil niemand het gevoel geven dat ik ze wegjaag.
De studente op onze verdieping vertelde laatst wel dat ze in de toekomst met een vriendin wil wonen. Dan denk je natuurlijk wel even: misschien komt die kamer straks vrij.”
Tekst gaat verder na de foto.
“We hopen dat er binnen anderhalf jaar iemand verhuist. Met één kamer extra zouden we al heel blij zijn. Duurt het langer, dan is dat nu eenmaal zo. We wisten waar we aan begonnen. Dat dit een investering is voor de lange termijn.
Over de onvoorwaardelijkheid van de contracten maak ik me niet te veel zorgen. We zijn geen doemdenkers en geloven dat de meiden er op een gegeven moment vanzelf uitgaan. Tot die tijd klussen we aan de gemeenschappelijke ruimtes, en is het ook gezellig om nog met anderen te wonen.”
De pesterijen in Ghislaines studentenhuis werden steeds extremer: 'Lag trillend in mijn bed'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
