Zonder plan naar Bali om een surfshop te runnen of na je rechtenstudie stripper worden; wat als je lak hebt aan alle ongeschreven verwachtingen in je twenties? In ‘Fack de Norm’ doen meiden het lekker anders.
Deze keer deelt Elizabeth (24) haar verhaal. Een paar maanden reizen beviel haar zo goed, dat ze besluit om in Australië te blijven wonen.
Als jong meisje groeit Elizabeth op in een klein dorp. “Al van jongs af aan was ik nieuwsgierig naar wat er buiten ons dorp te ontdekken was. Het was namelijk klein en er was niet veel te doen in de omgeving, waardoor mijn nieuwsgierigheid naar de rest van de wereld alleen maar groter werd.”
Elizabeth en haar familie zijn hecht met elkaar en brengen veel tijd samen door. “Mijn opa en oma hadden een boerderij naast ons huis, waardoor ik gewoon recht door het weiland naar hen toe kon lopen. Daar was ik vaak te vinden, tussen de dieren en de natuur.”
Ook voelt ze zich al snel thuis in het maken van video’s en bezig zijn met media. Het verbaast dan ook niemand als ze op haar achttiende besluit om journalistiek te gaan studeren in Utrecht. “Ik had het daar enorm naar mijn zin: ik was weg uit mijn dorp, vond mijn studie leuk en had veel feestjes.”
Na drie jaar in Utrecht te hebben gestudeerd, verhuist Elizabeth door naar Amsterdam. “Ik dacht: nu ga ik naar mijn droomstad, waar alle media zitten en waar grotere baankansen zijn.” Daar rondt ze haar laatste studiejaren af en loopt ze twee leuke stages.
“Ik vond het leven in Amsterdam geweldig”, vertelt ze. “Maar dat verlangen om de wereld te zien en een tijd in het buitenland te wonen begon aan me te knagen. Dus besloot ik, zodra ik mijn studie had afgerond, dat het tijd was om te gaan. Ik pakte mijn spullen en twee weken later vertrok ik – in m’n eentje – naar Azië.”
“Het plan was om drie maanden door Azië te reizen, daarna drie maanden te werken in Australië en in april weer terug te gaan naar Nederland”, vertelt ze. “Ik koos er bewust voor om alleen te gaan: dit was mijn avontuur.”
In drie maanden reist Elizabeth van Thailand naar Vietnam en Indonesië.
“Heimwee naar Nederland als land heb ik eigenlijk niet, maar natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden wel. Alleen is het avontuur op dit moment groter dan het gemis.”
Terwijl Elizabeth volop aan het genieten is van haar reis, lukt het haar ook om een baan te vinden voor haar tijd in Australië. “Ik wist wel dat ik terug wilde naar het boerderijleven, dus toen ik een vacature voor een farmer job zag, heb ik die kans meteen gepakt. Inmiddels werk ik daar al twee maanden.”
Elizabeth werkt op een gigantisch cattle station, een boerderij zo groot als België (ja, echt) met ontzettend veel koeien. “Het is in the middle of nowhere, het dichtstbijzijnde dorp ligt twee uur verderop.” Maar tijd om op pad te gaan heeft ze toch niet echt, want het grootste gedeelte van de tijd is ze aan het werk. “Van maandag tot en met zaterdag begin ik om half zeven met koffie, daarna voer ik de dieren en dan ga ik naar de kalfjes, mijn lievelingsmoment van de dag. Verder wisselen m’n taken per dag: van kamers schoonmaken voor gasten tot grasmaaien of het ontbijt verzorgen.”
Ze werkt vooral zelfstandig en omdat het nu een rustigere periode is, zijn er weinig jongeren op de farm. “Mijn eerste maand hier heb ik ook helemaal niets gedronken, pas vorige week nam ik weer een drankje. Het leven op de boerderij heeft me veel rust gegeven en ik voel me mentaal én fysiek fitter. Tijdens mijn eerste maanden reizen zat ik nog in een sneltrein vol feestjes, hier leef ik juist met structuur en routine.”
Tekst gaat verder onder de afbeeldingen.
Op het cattle station woont Elizabeth bij een familie met twee kinderen en werkt ze samen met zo’n twintig collega’s. “Het zijn vooral echte Australiërs met een zwaar accent en een mullet. Wanneer het wat drukker is, werken er ook meerdere Nederlandse meiden. We werken hard en de humor van Australiërs en Nederlanders matcht goed, net als onze drive om aan te pakken.”
Hoewel het overdag druk is en ze met veel mensen samenwerkt, brengt Elizabeth ook veel tijd alleen door. “Daardoor heb ik veel tijd om na te denken over mijn kindertijd, en die is niet altijd makkelijk geweest”, vertelt ze. “Maar er komen ook juist veel mooie herinneringen naar boven die ik eigenlijk was vergeten. Bijvoorbeeld de geur van gemaaid gras, dat doet me denken aan de boerderij van mijn opa en oma. Ook herinneringen aan spelen met mijn neefjes en nichtjes, paardrijden en bakken met mijn oma komen ineens naar boven.”
Ook vertelt ze dat ze zich hier soms weer kind voelt. “Ik zit eigenlijk altijd onder de modder, draag geen make-up en heb m’n haar elke dag in een knot. Je bent helemaal niet bezig met je uiterlijk en dat is heerlijk.”
Het plan om in april terug te keren naar Nederland is inmiddels gecanceld. “Als ik klaar ben met werken op de boerderij wil ik verder reizen en ergens anders in Australië gaan settelen”, vertelt Elizabeth. “In september ben ik wel van plan om voor een korte periode terug te gaan naar Nederland, voor wat praktische zaken zoals mijn rijbewijs ophalen, maar natuurlijk ook om mijn familie en vrienden weer te zien.”
Als Elizabeth in september in Nederland is geweest, wil ze voor onbepaalde tijd terugverhuizen naar Australië. “In Nederland ervaarde ik veel stress en prestatiedruk, terwijl het geluk hier juist in kleine dingen zit, zoals de zonsopgang kijken als je naar je werk loopt. Mensen zijn dankbaar en geven elkaar complimenten en het leven voelt lichter. Al blijft het soms wel lastig dat als er iets gebeurt bij het thuisfront, ik op 24 uur afstand ben.”
“Mijn vriendinnen uit Amsterdam hadden nooit verwacht dat ik weer op een boerderij zou eindigen”, vertelt Elizabeth. “Maar mensen die mij van vroeger kennen snappen het juist wel, als kind was ik op de boerderij altijd het gelukkigst. Mijn familie is vooral trots dat ik in de voetsporen treed van een beroep dat bij een groot deel van mijn familie hoort, en dat ook nog helemaal in m’n eentje.”
Haar belangrijkste les? “Geef jezelf echt de tijd om te settelen in een nieuwe omgeving of als je gaat reizen. Je nervous system moet opnieuw wennen als je uit een drukke stad komt waar alles snel gaat. In het begin voelt dat onwennig, maar daar moet je even doorheen. Hier is het leven simpel: je doet je taken, kijkt om je heen en geniet van kleine momenten. Juist dan besef je dat geluk ook echt in de kleine dingen zit.”
Victoria zei Zuidas-baan op om seksuologie te gaan studeren: 'Hoef geen poppenkast meer te spelen'
