‘Ga nou maar doorstuderen, want werken moet je nog je hele leven.’ Iedereen lijkt het te zeggen, alsof het de enige juiste route is. Maar wat als je dat helemaal niet wil?
Redacteur Femke (22) zit midden in deze struggle.
Studeren
Op dit moment ben ik zo ongeveer de enige in mijn omgeving – van mijn leeftijd – die ervoor kiest om niet terug de collegebanken in te gaan. Veel van hen kiezen voor een master, soms zelfs twee, en rollen daarna door in hun ‘grotemensenbaan’. Maar wel pas nadat ze écht alles uit hun studententijd hebben gehaald.
Een kleine disclaimer: ik weet dat dat heel erg afhangt van de bubbel waarin je zit. In Nederland heeft namelijk maar ongeveer 15 procent van de bevolking een master op hbo- of wo-niveau, dus het is allemaal relatief. Maar als iedereen om je heen het doet, voelt het toch snel alsof dat de standaard is.
Liever werken
Ik snap het idee van het romantiseren van je studententijd, maar voor mezelf werkt het anders. Ik ga het niet mooier maken dan het is: studeren ligt me gewoon niet.
Tijdens mijn studie merkte ik dat ik veel liever praktisch bezig ben. Geef mij iets om echt aan te werken – zoals het schrijven van deze column – en de tijd vliegt voorbij. Simpelweg omdat ik dan bezig ben met iets wat ik écht leuk vind om te doen.
‘Werken moet je nog je hele leven hè?’
Dat betekent niet dat ik mijn bachelor niet waardeer. Integendeel: ik ben superblij en trots als ik die straks op zak heb. Maar voor mij voelt het nu als een (bijna) afgerond hoofdstuk, niet als iets waar ik nóg jaren mee verder wil gaan.
Toch krijg ik vaak nogal judgy reacties als ik vertel dat ik niet ga doorstuderen. ‘Oh echt joh? Maar werken moet je nog je hele leven hè?’ Of ‘Aan alleen een bachelor heb je nog niks hè?’
Druk maken
Dat ik nog mijn hele leven moet werken, dat weet ik heus wel. Maar of ik nou op mijn 22e begin met een ‘echte’ baan of pas op mijn 25e – die drie jaar gaan echt het verschil niet maken.
Over dat hele idee dat je ‘niks hebt aan alleen een bachelor’ heb ik me trouwens weleens druk gemaakt. Ik weet dat ik met mijn opleiding Communicatie geen advocaat, dokter of tandarts ga worden, maar dat hoeft ook helemaal niet. Op dit moment vind ik schrijven het leukste wat er is, en wie weet wat ik over vijftien jaar doe?
Dunne lijn
Je zou denken dat er meer mogelijkheden zijn dan werken of doorstuderen, maar die heb ik nog niet echt gevonden. Je kan natuurlijk naar Indonesië of Zuid-Amerika vertrekken voor een half jaar, maar daar heb ik stiekem de ballen niet voor.
Bovendien lijkt me de overgang van met je billen op een wit strand liggen naar – als je eenmaal terug bent – fulltime werken, best een grote.
Fulltime werken
Ik heb afgelopen vrijdag pas mijn afstudeeropdracht ingeleverd, maar ik voel me nu al as free as a bird. Tijdens mijn stage bij LINDA.meiden ben ik als freelancer blijven werken naast mijn studie, en juist daardoor heb ik de knoop doorgehakt. Ik merkte hoe leuk ik schrijven écht vind en hoe blij ik word van werken aan iets wat bij me past.
Nu ik bijna klaar ben met studeren komt het fulltime werken heel dichtbij. Daar heb ik vooral zin in, maar ik vind het ook spannend. Om me heen hoor ik van veel mensen dat je de eerste weken het gevoel hebt alsof je geen eigen leven meer hebt en ’s avonds te moe bent om nog iets met vrienden te doen. Dat kan ik me nu nog niet helemaal voorstellen, maar we’ll see.
De juiste volgorde
Wat het voor m’n gevoel het lastigst maakt, is dat het voelt alsof iedereen om me heen het juiste doet, alsof er één soort goede volgorde is: bachelor, master, baan, huis en dan is je leven op orde.
Ik sta daar een beetje naast. Maar als ik eerlijk ben, denk ik ook: wie heeft het nou écht allemaal zo uitgedacht? Volgens mij doen we allemaal maar wat en hopen we dat dat goed uitpakt. Dus waarom zou ik mezelf dan dwingen om een pad te volgen waar ik ongelukkig van word, alleen omdat mijn omgeving dat doet?
Grotemensenleven
Ondertussen probeer ik me mentaal een beetje voor te bereiden op het ‘grotemensenleven’: vroeg opstaan, sporten voordat je werkdag begint en leren mealpreppen. Misschien voel ik me na een week werken compleet overreden door een vrachtwagen, maar waarschijnlijk valt dat reuze mee. We gaan het meemaken. Eén ding weet ik wel zeker: voorlopig blijven de studieboeken dicht.
De quarterlife-crisis hitte Merry hard: 'Niemand vertelde me dat 25 zó zou voelen'
