Anne: 'Soms verlang ik terug naar de eerste maanden na mijn break-up'

Weken in foetushouding

Eind 2023 was ik een zeiknatte vaatdoek. Mijn relatie van vier jaar ging plotseling uit en ik was er kapot van. De eerste dagen ging ik de deur niet uit zonder zonnebril. Mijn dieet bestond uit soep en Breakers, omdat ik geen hap door mijn keel kreeg. En no way dat ik Spotify opende: één verwijzing naar liefde en ik lag spontaan in de foetushouding.

Na twee weken was ik bijgekomen van de ergste schrik. Ik kon weer rationeel denken en hoopte op een tweede kans met mijn ex (mag dit in een zin?). Tegelijkertijd wist ik dat we daarvoor allebei moesten veranderen – en dat kost tijd. Dus focuste ik me op mezelf. Dat was in beide gevallen een goed idee: als het goed kwam, was ik een betere versie van mezelf. En als het niet goed kwam? Tja, dan was ik alsnog een betere versie van mezelf. Misschien kon ik ergens onderweg de hoop op een reünie in de kliko gooien.

Obsessieve routine

Ik begon met mediteren, startte therapie (bless mijn psycholoog, waar ik dit jaar afscheid van nam) en stortte me daarnaast volledig op selfcare. Mijn wimper- en haarserum gingen er iedere nacht op. Elke ochtend begon ik met wandelen en journallen. Koffie ruilde ik in voor cacao en ik heb nog nooit zo regelmatig mijn tanden geflost.

En dat alles werkte; mijn wimpers groeiden voorbij mijn wenkbrauwen en ik voelde me een stuk beter. Ik had opeens de behoefte om een nieuwe hobby op te pakken (paaldansen, waar ik eerder over schreef) en spendeerde al mijn vrije tijd met vrienden. Die maanden had ik wekelijks tranen in mijn ogen, omdat ik zo blij was met hoe goed het ging. Er hoefde maar één iemand naar me te lachen, en ik voelde me gelukkiger dan ooit.

Mensen zeiden regelmatig dat ik straalde – en ik zag het zelf ook. Door mijn routines op de rit te krijgen, had ik weer grip op mijn eigen gevoelens. Terwijl het de eerste weken voelde alsof ik nooit meer uit mijn break-upgraf zou opstaan.

Misha: 'Soms mis ik aanraking van een ander zó erg, dat ik wel kan huilen'Lees meer

Bye, discipline

Laatst probeerde ik diezelfde routines weer aan te scherpen, maar langer dan een week dagelijks mijn wimperserum gebruiken lukt me niet. Mijn ochtendwandelingen verdwijnen zodra het regent en journallen voelt vooral als huiswerk. Ik ben te afgeleid door werk, spontane avonden met vrienden, mijn obsessie met The Fourth Wing-boeken en het bingen van Off Campus. Mijn gebroken hart zorgde voor een hoeveelheid discipline die ik nu onmogelijk kan opbrengen.

En dat frustreert me, want ik weet hoe groot mijn glow-up destijds was. Daarom verlang ik soms terug naar de eerste maanden na mijn break-up. Niet naar het verdriet zelf, maar naar de versie van mezelf die toen zo extreem toegewijd was. En naar hoe groots kleine geluksmomenten voelden – zo’n grote high of glow-up heb ik al maanden niet gevoeld.

Gelukkig genoeg

Natuurlijk ben ik nog steeds blij met alles om me heen, maar niet meer op die extreme manier. En hoe langer ik daarover nadenk, hoe duidelijker het wordt: dat is waarschijnlijk juist een goed teken. Die highs waren er ten slotte alleen maar omdat ik tegelijkertijd een all-you-can-eat-portie liefdesverdriet aan het verwerken was. In een diep dal lijkt elke kleine piek spectaculair.

Inmiddels haal ik mijn energie uit andere dingen. Uit vrienden van wie ik houd, werk waar ik blij van word, hobby’s die niets met zelfverbetering te maken hebben. Oh, en niet uit mijn ex trouwens – die hoop op een tweede kans is in de kliko beland en al lang en breed opgehaald door een vuilniswagen.

Ik wandel nog regelmatig en probeer zo vaak mogelijk te flossen, maar het is geen vereiste meer om me oké te voelen. Misschien ben ik nu juist gelukkig genoeg om die routine een week te vergeten.

Merry: 'Hij ging over mijn grens, daarna werd hij uit zijn vriendengroep gezet'Lees meer