Sam (27) is al vanaf zijn vijftiende kalend: 'Als er een pil komt, sta ik vooraan in de rij'

Matthijs Vernooij (25) is net afgestudeerd. Op zijn twintigste begon zijn haar uit te vallen. Sinds vier jaar scheert hij alles af.
“Regelmatig wordt gevraagd waarom ik niet gewoon naar Turkije ga. Daar kun je goedkoop een haartransplantatie laten doen. Ik sluit niet uit dat ik dat ooit zal doen, al vind ik zo’n opmerking wel gek. Tegen vrouwen zeggen we toch ook niet zomaar: laat je borsten vergroten of gebruik botox? Mij boeit zo’n vraag niet, maar bij een ander kan het hard aankomen. Aan kaal worden kun je niets doen en zo toegankelijk is een transplantatie nou ook weer niet. Ooit heb ik een spray aangeschaft tegen haaruitval, maar ik was te lui om die te gebruiken. Dan maar alles eraf. Sindsdien is mij in de supermarkt nooit meer om mijn ID gevraagd als ik bier haal. Nu ik mijn haar millimeter, besteed ik extra aandacht aan mijn baard. Die is altijd al behoorlijk vol geweest. Op YouTube kijk ik video’s over scheren en stijlen die ik kan proberen. Tijdens corona werkte ik in een verzorgingstehuis. Vanwege de mondkapjes mocht ik alleen een ringbaardje laten staan. Vrienden noemden me ‘Walter White’, ‘tokkie’ of vroegen of ik bij een motorbende ging. Om dat soort grappen moet ik alleen maar heel hard lachen.”

---

Hidde Compagne (26) is marketeer en singer-songwriter. Hij begon op zijn veertiende inhammen te ontwikkelen. Negen maanden geleden liet hij een haartransplantatie doen.
“Jarenlang was ik ‘die jongen met die pet’. Alleen echt goede vrienden wisten hoe dun mijn haar al was. Drie jaar geleden was ik het zat me te verstoppen en millimeterde ik mijn haar. Een kleine week voelde het als een opluchting, daarna vond ik mezelf er vooral ziek uitzien. Voor een haartransplantatie was ik te jong. Over medicatie als finasteride, een hormoonblokker die haaruitval vermindert, hoorde ik horrorverhalen, zoals dat je er moodswings van krijgt, en een verminderd libido. Een haarwerk voelde als de beste oplossing. Peperduur wel: twee jaar lang betaalde ik elke zes weken driehonderdvijftig euro voor een nieuwe ‘bos’. Gelukkig kreeg ik hulp van mijn ouders. Een tijdje voelde ik me zelfverzekerd, daarna nep. Daarom heb ik toch voor een transplantatie gekozen. Tijdens het herstel zwol mijn gezicht op als een ballon. Mijn haar zal altijd dun blijven, toch voel ik me bevrijd. Op TikTok ben ik open over mijn haarverlies. Met de oorlogen die nu gaande zijn, voelt het als een enorm luxeprobleem, maar je elke dag onzeker voelen over iets is vervelend. Het helpt om te weten dat je niet de enige bent.”

---

Nordin Blessing (26) is radiopresentator. Het kaal worden begon op zijn achttiende.
“Op mijn twintigste had ik al flinke inhammen. Door mijn haar naar voren te kammen en de zijkanten te verven, verstopte ik het. Elke dag stond ik drie kwartier voor de spiegel. Vijf jaar geleden schoor ik het af, eigenlijk met als plan om naar Turkije te vliegen voor een haartransplantatie, maar het was zo’n opluchting. Geen gedoe, mijn haar zit altijd goed. Vrienden lachen me uit, maar ik vind dat ik nog steeds een kapsel heb. Er zit een lichte overloop in de bovenkant en zijkanten. Elke week zit ik bij de kapper om het bij te werken. Als een generaal die nog aan het vechten is terwijl de oorlog al verloren is. Laatst werd ik op straat 36 geschat. Daar lig ik nu niet wakker van, maar word ik op mijn dertigste nog steeds tien jaar ouder geschat, dan kies ik misschien toch voor een transplantatie. Sinds ik een beetje bekend ben, krijg ik om de haverklap dm’s van bedrijven die het voor me willen regelen. Tegen vrienden die balen van hun terugtrekkende haarlijn zeg ik: scheer het nou af, het zal zo’n opluchting zijn.”

---

Rens Peters (29) is stemacteur en publiekswerker. Hij merkte rond zijn negentiende dat hij kaal werd op zijn kruin.
“Sinds ik mijn hoofd heb kaalgeschoren, ben ik niet onzeker meer. Daarvoor was het wel een ding. Kaal worden is kut omdat je weet dat het alleen maar erger wordt. Rond mijn twintigste kon ik me bovendien echt niet voorstellen dat een kale kop me ooit goed zou staan. Maar het haar op mijn kruin viel steeds meer uit. Een tijdje gebruikte ik een poedertje waarmee je kale plekken kan camoufleren. Maar één keer door de regen fietsen en dan was het weg. Niet ideaal in Nederland. ‘Zullen we het er maar gewoon afhalen’, zei mijn toenmalige vriendin vijf jaar geleden. We trokken een fles wijn open en maakten er een leuke avond van. Ik heb het zelfs op mijn Insta Story geplaatst. Daarna kreeg ik veel leuke reacties en complimenten. Achteraf gezien was vooral de aanloop naar dat moment toe moeilijk. Als ik nu in de spiegel kijk, vind ik het gewoon vet staan. Opmerkingen als ‘Hé kale’ of ‘Leuk haar, man’ doen me niks meer. Dat ik in de zomer veel petjes draag, is vooral omdat je een kale kop goed moet beschermen tegen de zon.”

---

Sam Waeghe (27) is verkoopadviseur. Op zijn vijftiende merkte hij dat zijn haar dunner werd. Sinds zijn twintigste scheert hij zijn hoofd kaal.
“Als er morgen een pil op de markt komt waardoor ik binnen drie maanden mijn haar terug kan hebben zonder al te grote bijwerkingen, sta ik als eerste in de rij. Tot die tijd gaat twee keer per week het scheermes erover. Doe ik dat niet, dan krijg ik een monnikenkruin: aan de bovenkant kaal, daaronder nog een rand haar. Rond mijn twintigste was ik er best onzeker over. Ik dacht: welke vrouw wil er nu in godsnaam op deze leeftijd een kaal iemand? Probeerde ik iemand te versieren, dan kreeg ik te horen dat ze ‘niet op kale mannen’ viel. Leuk is anders. Maar inmiddels weet ik dat er genoeg vrouwen zijn die het juist leuk en sexy vinden. Ik zit er niet meer over in. Vrienden die nu merken dat hun haarlijn terugtrekt, vragen me: moet ik nu naar Turkije, of me toch maar kaalscheren? Ik heb zelfs iemand huilend tegenover me gehad. Vijf jaar geleden dacht ik weleens: zeur niet, zo erg is het echt niet. Nu snap ik hun gevoelens, want iedereen gaat er anders mee om. Bij mij pakte het kaalscheren goed uit, voor anderen is het desastreus voor hun zelfbeeld. Mensen die er echt last van hebben, durven er niet in een blad over te vertellen.”•