Pommelien Thijs: 'Mijn liefdesleven voelt als het laatste stukje dat echt volledig van mij is'

Daniël: “Eerlijk? Ik wist niet wie jij was.”
Pommelien: “Ik heb je online opgezocht. Ik las dat jij het belangrijk vindt om als maker nieuwe perspectieven te laten horen. Dat vind ik cool.”
Daniël: “Ik ben niet opgegroeid met rolmodellen of helden op televisie waar ik me in herkende. Van Surinaamse karakters wordt vaak een stereotype gemaakt: een zwaar accent, bad guy, drugsdealer, gouden kettingen en oorbellen. De reden dat ik kunst maak, in de vorm van theater en film, is dat ik nieuwe helden wil zien. Dat is mijn levensmotto. Waar ben jij momenteel mee bezig?”
Pommelien: “Ik kom net uit een maandenlange draaiperiode voor Knokke Off 3. Daarnaast ben ik veel bezig met muziek. Doordeweeks sta ik op de set, in het weekend treed ik op of schrijf ik aan mijn album. Die switch gaat me vaak goed af, maar deze zomer was het wel veel schakelen. Het is allemaal keitof, maar ik ben nog een beetje aan het bijkomen. Het zijn beide adrenalinegebonden jobs, dus rust blijven vinden is belangrijk.”

Daniël: “Hoe vind je die rust?”
Pommelien: “Mijn telefoon wegleggen, maar daar ben ik erg slecht in. Yoga helpt me om te gronden. Of brabbelschrijven, zoals ik het noem. Niet schrijven voor werk, maar gewoon mijn gedachten opschrijven. Als het heel druk is geweest en ik wil even niks, vind ik het soms lastig om werk uit te zetten. Dan zit ik ergens rustig te journallen, lekker mijn hoofd leegmaken en denk ik: fuck, nu ben ik toch een liedje aan het schrijven.”
Daniël: “Ik vind rust in mijn gezin. Ik heb vijf kinderen en zij kunnen me goed afleiden van het werk. Als ik een poepluier verschoon, kook of afwas, ben ik even huisman en geen kunstenaar. Heb jij trouwens een motto dat belangrijk voor je is?”
Pommelien: “Een motto niet, maar wat mij wel helpt, is de relativerende gedachte dat iedereen hier in Nederland en België aan het einde van de dag gewoon gaat slapen. Ik probeer mijn werk niet te groot te maken. In deze job kun je makkelijk denken: iedereen kijkt naar mij, het draait om mij. Maar iedereen is gewoon bezig met zijn eigen leven. Er is veel veranderd door mijn werk, maar veel is ook hetzelfde gebleven. Mijn vrienden en familie, met mijn beste vriendinnetje zat ik nog op de crèche. Op mijn twaalfde begon ik in deze sector. Ik heb altijd hard gewerkt, maar ik was niet een kind dat zei: ik word actrice of zangeres. Ik geloof oprecht dat ik in veel jobs gelukkig zou zijn. Wetenschap en natuur interesseren en inspireren me enorm. Tijdens covid heb ik zelfs even biologie gestudeerd. Het leek me goed om een plan B te hebben. Droomde jij van dit werk?”

Daniël: “In Suriname, waar ik ben opgegroeid, zwom ik op hoog niveau. Ik wilde zwemmer worden en naar de Olympische Spelen. Maar ik dacht ook: als je de beste wil zijn in topsport, piek je rond je 35ste. Wat doe je daarna, als je al je tijd daarin hebt geïnvesteerd?”
Pommelien: “Heb je die topsportmentaliteit meegenomen als acteur?”
Daniël: “Zeker. Vanaf mijn achtste zat ik op de jeugdtheaterschool. Op mijn zeventiende hoorde ik dat je in Nederland theater kon studeren. Ik dacht: bestaat dat? Vrienden lachten me uit, maar ik droomde ervan om acteur te worden. Zonder iets tegen iemand te zeggen, heb ik geld gespaard, een ticket geboekt en auditie gedaan op de toneelschool in Arnhem. Ik werd aangenomen. Het verbaast me nog steeds hoe snel mijn carrière is gegaan. Op mijn achttiende kwam ik naar Nederland. Iedereen zei: ‘Acteur worden? Daar kun je niet van leven.’ Nu onderhoud ik mijn hele gezin. Maar mijn familie en vrienden in Suriname begrijpen mijn wereld niet. Als ik een première heb in Tuschinski, zegt hen dat niets. Maar jij bent echt jong begonnen, opgegroeid in de spotlights.”

Pommelien: “Wat ik fijn vind aan ouder worden, is dat ik steeds meer kijk naar wat ik in de kern wil en inspirerend vind. In plaats van alleen maar: gaan, gaan, gaan. In deze sector heerst een pak-wat-je-pakken-kan-mentaliteit, want het kan zomaar voorbij zijn. Ik durf nu vaker op de rem te trappen, maar dat komt ook omdat ik inmiddels mijn strepen heb verdiend. Ouder worden vind ik fijn – ik ben rustiger. Mijn voornemen is: ieder jaar dat ik ouder word, wil ik daar blij mee zijn. Wel dacht ik altijd: als je volwassen bent, weet je hoe het leven werkt. Maar dan kom je tot de afschuwelijke realisatie dat iedereen maar wat probeert. Ik ben heel blij dat ik een zekere stabiliteit heb bereikt. Als het gaat om succes althans, maar dat is maar één aspect in mijn leven. Wat er gebeurt in de wereld, op het gebied van klimaatverandering en politiek, komt bij mij heel hard binnen. Ik vraag me vaak af: wat de fuck zijn we aan het doen en waar gaat dit naartoe?”
Daniël: “Neem je dat mee in je muziek?”
Pommelien: “Ja. Het zijn zaken waar ik van wakker lig, dus daar schrijf ik over. Zangeres Nina Simone zei: ‘Als artiest moet je een spiegel zijn voor de maatschappij.’ Tuurlijk wil ik een spiegel zijn, maar soms voelen de problemen zo groot dat ik denk: hoe dan? Dat soort vragen houden me bezig. Popmuziek wordt weleens als leeg bestempeld. Er is ook lege pop, en ik vind dat dat er mag zijn. Mensen hebben escapisme nodig. Zeker in tijden als die van vandaag willen mensen ook op adem komen. Maar ik zou niet alleen dat soort muziek kunnen maken. Dan zou ik in conflict komen over wat mijn maatschappelijk nut is. Niet alles hoeft maatschappelijk nut te hebben, maar ik wil wel die balans. Anders zou ik in een kleine crisis terechtkomen.”

Daniël: “Herkenbaar. Ik probeer in mijn werk verhalen te vertellen over bijvoorbeeld slavernij, om te proberen te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Ik ga niet op een podium schreeuwen wat mensen moeten doen, maar ik gebruik mijn kunst als wapen. Wij als jonge makers kunnen onze stem laten horen.”
Pommelien: ‘‘Ik vind het heel knap als mensen op een podium gaan staan en zeggen: dit is wat we moeten doen. Maar dat is niet hoe ik ben. Bij mij zit het in mijn teksten. In het nummer Tegenwoordige Tijd, zing ik: ‘Zo zie je: de geschiedenis herhaalt zich, de kleine mens betaalt zich blut, een kleinigheid voor de 1 procent die overblijft, ze vliegen in raketten naar de hemel, ze schieten ze beneden af, zeg niet aan mij, dit is onze tegenwoordige tijd.’ Het is nog steeds pop, maar het hoeven geen lichte teksten te zijn. Mensen kunnen ook wel een beetje zwaarte aan. Mijn shows zijn energiek, aan het einde van de avond staan mensen te zweten. Je kúnt letten op de boodschap, maar het hóéft niet. Ik ben heel fier op hoe breed mijn muziek is, en dat mensen dat willen luisteren. Mijn inspiratie haal ik uit alles: van de zwaarste wereldproblematiek tot de hond van mijn zus. Over die laatste gaat mijn song Kleine Tornado. Ik vind het juist menselijk dat het al die kanten opgaat.”
Daniël: “Er wordt vaak gezegd dat mannen in de muziekindustrie veel meer samenwerken dan vrouwen.”
Pommelien: “Dat is zo, er werken ook gewoon veel meer mannen in de sector. Maar wat me opvalt, is dat in het publiekelijk oog vaak wordt gedaan alsof er daardoor meteen een competitie is tussen vrouwen. Dat herken ik totaal niet. Ik heb veel vrouwelijke vrienden in de muziekindustrie. Meau is bijvoorbeeld een goede vriendin. Met welke Nederlandse vrouwelijke artiesten ik nog zou willen samenwerken? O, zo veel. Ik vind de teksten van Froukje ongelooflijk mooi. Merol heeft zo veel schijt en zo’n vrolijkheid rondom haar projecten. En ik bewonder de band Wies ook enorm.”

Daniël: “Wat doe je als je niet aan het werk bent?”
Pommelien: “Met vrienden of familie zijn, en de natuur kan me heel rustig maken. Ik heb ook allerlei kleine hobby’s: ik maak kleding, heb onlangs leren lassen en glas-in-lood leren maken. Iedere dag dat ik vrij ben, probeer ik iets met mijn handen te maken.”
Daniël: “Dat doe ik ook! Ik heb thuis een naaimachine en maak hoodies van oude gordijnen.”
Pommelien: “Leuk! Bij mij begon het omdat ik veel kleren wilde, maar geen centjes had. Toen ben ik kleding gaan maken, net als jij van oude gordijnen. Later ben ik me gaan verdiepen in de impact van mode op het milieu. Nu probeer ik alles tweedehands te kopen of zelf te maken. Wat doe jij in je vrije tijd?”
Daniël: “Leuke dingen met mijn kids. Soms werk ik zo veel dat ik ze echt mis. Als ik niet werk, investeer ik in hen. Afgelopen weekend gingen we naar het strand, zwemmen, barbecueën, muziekbox mee. Uitgaan doe ik niet meer, die tijd is echt voorbij man.”
Pommelien: “Ik ben niet de allergrootste fan van uitgaan. Maar dat heeft ook wel te maken met dat ik op een plek zou moeten uitgaan waar niemand me kent. Ik vind het niet zo leuk als mensen ongevraagd video’s van me maken.
Mensen zijn meestal heel vriendelijk, maar ik ontspan het best thuis met vrienden. Of ik dat weleens jammer vind?
Zeker, maar het is geen gemis in mijn leven en het hoort erbij. Het staat tegenover andere vette dingen die ik kan doen. Hoelang ben je al met je vriendin?”

Daniël: “Bijna acht jaar. Ze is de liefde van mijn leven en de reden dat ik kan doen wat ik doe. Ik kan mijn dromen volgen, omdat zij grotendeels bij de kinderen is. Ik ben haar heel dankbaar. De jongste is drie weken, de oudste zestien. Twee van de vijf zijn bonuskinderen, maar ik zie ze als mijn eigen kinderen. Ik ben als baby geadopteerd. Mijn moeder zei altijd: ‘Je komt niet uit mama’s buik, maar uit mama’s hart. Ik denk dat ik daardoor extra goed begrijp dat je met alle liefde voor kinderen kunt zorgen, ook als het biologisch gezien niet je eigen kind is.”
Pommelien: “Wat lief. Jullie moeten wel een grote keukentafel hebben!”
Daniël, lachend: “Ja, we passen niet meer met z’n allen in de auto. Vijf kinderen hebben vind ik niet zwaar. Althans, het is vaker leuker dan dat het zwaar is. Vanmorgen was ik om vier uur nog een flesje aan het geven, om acht uur bracht ik de anderen naar school. Maar ik haal er zo veel energie uit. Ik hoop hun beste vriend en rolmodel te zijn. Ik leer mijn zoons dat ze hun emoties mogen laten zien en mijn dochters dat ze hun stem mogen laten horen. Voor ik kinderen had, wist ik niet meer wanneer ik voor het laatst gehuild had. Sinds ik vader ben, ben ik veel emotioneler. Ik huil veel meer. En jouw liefdesleven?”
Pommelien: “Daar deel ik niet zo veel over. Veel aspecten van mijn leven zijn al publiekelijk, mijn liefdesleven voelt als het laatste stukje dat echt volledig van mij is. Weet je wat het is? Ik haal er zelf gewoon nul energie uit als er meer over mijn relatie naar buiten zou komen.”

Daniël: “Goed dat je weet wat je privé wil houden. Heb je toekomstdromen?”
Pommelien: “Ik wil heel graag ooit een hond, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Ik zou graag deze combo willen blijven doen: acteren en muziek. Ik ben niet iemand die grote doelen stelt, ik ben vooral heel blij met wat ik nu doe. Eigenlijk leef ik op werkgebied mijn droom al. Ik vind het cool dat ik in Nederland een steeds groter publiek heb – volgend jaar speel ik in de AFAS Live in Amsterdam. Of ik bang ben dat dit alles straks ophoudt? Ik denk dat het realistisch is dat dat een keer gebeurt. Daar ben ik niet krampachtig over. Dat zien we dan wel weer. Ik kan me daar nu wel slecht over voelen, maar dat zou zonde zijn. Dan kan ik nu niet van alles bewust genieten, terwijl er zo veel leuks aan het gebeuren is.”
Daniël: “Ik zou heel graag in meer films en theaterstukken willen spelen, ook in nog grotere producties. Ook heb ik grote ambities om in het buitenland te filmen, in Amerika, maar ook in Suriname. Ik geef acteerles en mijn allergrootste droom is om een toneelschool op te richten. En ik zou wel producer willen worden: ik maak graag beats. En misschien nog een kindje erbij.”
Pommelien: “Ik vind het inspirerend hoe duidelijk jij over je doelen bent. Daar ben ik wat voorzichtiger en stiller in. Die topsportmentaliteit van jou kan ik erg appreciëren. Ik denk dat je daarom zo goed bent in wat je doet.”
Daniël: “Ik vind jou echt een chill persoon, Pommelien. Ik hoop dat we ooit gaan samenwerken. Als ik ooit iets voor je kan betekenen, kun je me altijd berichten. Ik ben je net gaan volgen op Instagram. O, en ik kom je natuurlijk checken in AFAS.”•

DANIËL KOLF GEBOREN 6 januari 1997 in Paramaribo IS acteur en was aangesloten bij het vast ITA Ensemble GEEFT acteerworkshops WOONT in Amsterdam STUDEERDE aan De ArtEZ Toneelschool in Arnhem SPEELDE in series en films als De Libi, Forever Rich, Mocro Maffia en Straatcoaches en in theatervoorstellingen als Bloedbruiloft en De Dood van Benny Simons RELATIE getrouwd en vijf kinderen INSTA @danielkolf met 15.6k volgers

POMMELIEN THIJS GEBOREN 4 april 2001 in Kessel IS actrice en zangeres BEKEND van films als De Familie Claus en Patsers, en series als #Likeme en Knokke Off, waarvan binnenkort het derde seizoen te zien is OOK was ze te zien als coach in The Voice Kids en De Expeditie: Groenland en speelde ze Annie in de gelijknamige musical ALBUMS Per Ongeluk en Per Ongeluk Live, in oktober verschijnt haar nieuwe album RELATIE ja INSTA @pommelienthijs met 469k volgers