REAL LIFE
Of ze het jammer vinden dat ze geen grote hebben? Nee. Hun kleine borsten zijn juist mooi. En dan die vóórdelen.
‘ZE GAAN ER TOCH VANAF’
Jara Lisapaly (26) uit Rotterdam is net klaar met haar studieIndustrieel Ontwerpen. Na de zomer begint zeaan een master.
“Als tiener zag ik een foto van Cindy Crawford zonder shirt. Ik dacht: ik wil ook dat mijn borsten elkaar kunnen aanraken, ik wil ook een decolleté. Ik was 21 toen ik hoorde dat ik het BRCA1-gen had. Mijn moeder had borstkanker en het bleek dat ik het erfelijke gen had. Daardoor zullen mijn borsten er in de nabije toekomst vanaf gaan. Ik probeerde me eerst van mijn borsten te distantiëren. Dacht: ze zijn klein, niet sexy en gaan er toch vanaf. Ik was bang mijn vrouwelijkheid te verliezen, borsten zijn daarvan toch een symbool. Nu zie ik dat anders. Transvrouwen, mensen met piepkleine borsten of mijn moeder met nepborsten vind ik ook niet minder vrouw. Ik voel me een beetje schuldig naar mijn borsten omdat ik als veertienjarige Jara grotere wilde. Nu ik ze nog heb, wil ik lief voor ze zijn. Als ik in de spiegel kijk, word ik soms emotioneel. Ik vind ze mooi en ben bang dat het er nooit meer hetzelfde uit zal zien. Zolang ze er nog zijn, vier ik ze. Daarom heb ik een tepelpiercing laten zetten. Ik wil laten zien: het is belangrijk dat je blij bent met je lichaam – het kan zomaar veranderen.”
‘MIJN MEIDEN HOREN BIJ ME’
Lynn* (27) woont in Amsterdam en werkt bij de overheid.
“Vroeger vond ik mijn borsten klein en niet mooi. Ik vermeed strakke kleding.En naakt zijn vond ik al helemaal verschrikkelijk. Bij mijn eerste vriendje hield ik regelmatig mijn beha aan tijdens de seks. Ik vind dat ieders lichaam er mag zijn, tegelijkertijd kon ik mijn eigen borsten niet accepteren. Toen ik me dat realiseerde, ik was begin twintig, dacht ik: waar de fack ben ik mee bezig? Ineens ging er een knop om. De body positivity movement hielp daarin ook. Net als naar de sauna gaan: dat was bijna verlichtend. Iedereen ziet er daar anders uit. Ik voelde me bijna schuldig dat ik zo negatief dacht over iets wat gewoon bij mijn lichaam hoort. Het is niet dat ik mijn borsten van de ene op andere dag helemaal geweldig vond. Maar als ik zo’n negatieve gedachte had, tackelde ik die. Dan zei ik tegen mezelf dat ze wél mooi zijn. Na jaren oefenen kan ik zeggen dat ik trots op ze ben. Het feit dat ze op mijn lichaam zitten en bij me horen, maakt dat ik er tevreden mee ben. Los daarvan vind ik ze elegant en sierlijk. Nu denk ik: dit zijn mijn meiden. Ze zijn klein én mooi.”
*Achternaam is bekend bij de redactie.
‘ZE ZIJN EEN MODEACCESSOIRE’
Sarah Mannee (23) uit Amsterdam zit in het laatste jaar van de Artemis Academie.
“Ik zie mijn borsten als een modeaccessoire. Op feestjes en festivals draag ik doorschijnende topjes, zonder beha. Ik vind het schattig als mijn tepels erdoorheen priemen. Juist omdat ze klein zijn, hebben ze iets aandoenlijks. Mijn borsten staan ver uit elkaar, waardoor ze nog kleiner lijken. Ze zijn niet ‘perfect’ rond, maar hebben de vorm van twee pittenzakjes, met een ovale driehoekige vorm. Als ik een groot shirt draag, lijk ik helemaal plat. Vind ik leuk, ik hou van een androgyne look. Beha’s draag ik niet, omdat ze niet lekker zitten. Het is ook niet nodig – ik kan rennen en springen wat ik wil, zonder pijn. De vorm van mijn borsten verandert ook met een beha, terwijl ik ze het mooist vind als ze puur natuur zijn. Vroeger hoopte ik nog dat ze groter zouden worden. Tijdens de eerste gymles in de brugklas droegen een heleboel meisjes een sportbeha, ik had nog het lichaam van een kind. Jongens op de middelbare school zeiden: ‘Je bent een plank.’ Daar kon ik wel mee zitten. Rond mijn zestiende had ik een omslagpunt: ik kan me wel zorgen gaan maken, maar dit is nou eenmaal mijn lichaam. Jaren later ben ik juist van mijn borsten gaan houden. Ze horen bij me.”
‘ER ZIJN MANNEN MET GROTERE’
Lotte Hofstraat (28) uit Utrecht is hbo-docent Theater.
“Er bestaan tepelgebakjes uit Sicilië, de Sant’Agata-gebakjes. Toen ik die at, dacht ik: verrek, zo zien mijn borsten eruit. Klein, met een bolling, een welving, een kleine areola en een kers erop. Oftewel: mijn tepel. Mijn tepels zijn goed zichtbaar, als een uitstekend puntje. Ik vind mijn borsten charmant, vrolijk, ze zijn licht en voelen zacht aan. Ik hoef er niet zo veel mee, ze zitten niet in de weg. Kleine borsten zitten in de familie. Mijn zus en ik lijken qua uiterlijk niet op elkaar. Maar laatst gingen we naar de sauna en dacht ik: aha, aan onze borsten kun je zien dat we zussen zijn. Hoe meer tiet, hoe beter. Niet in de hoeveelheid, maar we kunnen het niet genoeg afbeelden. Op social media zijn vrouwentepels verboden. Onzin vind ik dat. Zulke seksualisering, terwijl het gewoon lichaamsdelen zijn. Ze hebben een functie: ze zijn een bron van voeding, van nieuw leven. Bovendien zijn er mannen met grotere borsten dan ik, die mogen hun tepels wel op social media laten zien. Het versterkt de maatschappelijke preutsheid alleen maar, ook bij mij. Ik ga alleen topless als ik ergens afgelegen kan liggen. Dat zou misschien anders zijn als er geen mobiele telefoons bestonden.”
‘EEN TRAP OP RENNEN DOET TENMINSTE GEEN PIJN’
Eline van der Wal (24) uit Utrecht werkt als redacteur bij de televisie.
“Niemand in mijn familie heeft grote tieten. Ik heb cup AA en vind dat amazing. Dat ik kleine ‘tetteh’ heb, heeft voordelen. Een trap op rennen? Doet geen pijn. Ik kan op mijn buik liggen en slapen. En iedereen is altijd jaloers dat ik nooit een beha aan hoef. De voordelen zien heeft me geholpen positief ernaar te kijken. Op de middelbare school riep ik altijd dat ik een borst-vergroting wilde. Toen bekend werd dat mensen last hebben van lekkende implantaten, dacht ik: ik ga niet het risico nemen mijn lichaam te ruïneren om twee grote koppels erop te zetten. Als meiden het willen, is dat hun eigen keuze, maar ik wil niet in een gezond lichaam snijden. Hell no dat ik mijn borsten nu nog inwisselen zou voor grotere exemplaren. Ik zou oprecht niet weten wat ik daarmee aan moet. Het kleien van tietenpotjes hielp ze te accepteren, want tijdens het kleien waardeerde ik de kleine net zo erg als de grote. In mijn vriendenboekje staat: ‘Wat ik je toewens …’ Mijn beste vriend schreef: ‘Grotere tieten.’ Kan ik hard om lachen, omdat het me niet boeit. Ik ben zelfverzekerd over mijn minitiet.”
‘IK VIER HET MET EEN TEPELPIERCING’
Eline van den Nieuwenhof (28) uit Leeuwarden doet de pabo.
“Mijn borsten zijn klein, maar fijn. Ik vind het heerlijk dat ik geen beha nodig heb. Heb een hekel aan beha’s, vind ze niet lekker zitten, zo strak rond mijn lijf. Rugpijn heb ik niet, vriendinnen met grote borsten hebben dat wel. Als ik iets draag met open rug, vind ik het mooi dat je geen bandjes ziet. Als tiener zag ik tijdens het omkleden voor gym klasgenoten met borsten en dat maakte me onzeker. Waarom hebben andere meiden ze wel en ik niet? Ik droeg altijd een beha met vulling. In mijn vriendinnengroep zijn we altijd heel open naar elkaar. Toen ik zei dat ik onzeker was over mijn borsten, zeiden ze: ‘Huh, ik vind die van jou juist heel mooi.’ Terwijl ik die van hen juist waardeerde. Je kijkt veel kritischer naar jezelf, terwijl de mensen om je heen juist het mooie ervan inzien. Dus probeer ik ook op die manier naar mezelf te kijken. Zonde van mijn tijd om me druk te maken over een lichaamsdeel. Na de middelbare school ben ik ze vanzelf mooi gaan vinden. Zes jaar geleden wilde ik dat vieren. Dat heb ik gedaan door een tepelpiercing te nemen.”•
