Maud: ‘Ik kon bijna niet genieten van m'n vakantie, omdat het zo anders voelde dan mijn wereldreis’

Zat mezelf in de weg

Na het abrupte afscheid van mijn Nieuw-Zeelandse vriendin Hayley – op een overvolle Nicaraguaanse straat, omdat de taxichauffeur ons allebei op een andere plek af moest zetten en geen tijd te verliezen had – zat ik opgepropt in een lokale bus. Ik probeerde het virus dat ik voelde borrelen in mijn buik te kalmeren. Ik zat mezelf semi-geëmotioneerd te verbijten aan het rommelige afscheid en het feit dat Hayleys flitsbezoek en onze hereniging er alweer op zat. Tegelijkertijd voelde ik dat ik leefde, in optima forma. Het is die dunne lijn tussen geen tijd willen verliezen, maar ook jezelf wanen in een omgeving waar tijd niet lijkt te bestaan.

Het was de eerste keer dat ik na mijn wereldreis weer op pad ging, buiten Europa. Maar het voelde anders, het was anders, want het waren ‘slechts’ drie weken vakantie. Een groter luxeprobleem kan ik me niet voorstellen. Toch voelde ik me ietwat verloren. Alsof de druk veel hoger lag, alsof ik nu de ‘bereisde reiziger’ was. Alsof jullie mij zo zagen, mede door mijn boek. Maar ’t waren meer mijn eigen verwachtingen waar ik niet aan kon voldoen. Het voelde alsof ik alles moest halen uit de drie weken die ik had. Het land zien, voelen, de taal weer spreken, rituelen ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten en nieuwsgierig zijn naar alles wat er om mij heen gebeurde. Onbewust verlangde ik naar die vrije versie van mezelf. De reiziger, die ik in de eerste week van mijn vakantie niet vond. Of waar ik niet aan kon voldoen.

Maud: 'Het scheelde één haar of ik mocht het land niet meer in'Lees meer

Ik was moe, sliep veel, had zin om te surfen en op het strand te zijn, maar helemaal geen zin om het hele land in razend tempo te zien. Ook voelde ik niet heel erg de behoefte chit-chatpraatjes aan te knopen met medereizigers. Geconfronteerd met mijn eigen gedachten en vermoeidheid zat ik mezelf in de weg. Ik wilde die allerleukste vrije versie van mezelf zijn, maar ik vond haar niet. Ze leek in geen velden of wegen te bekennen en daar baalde ik ontzettend van, terwijl ik gefrustreerd voor mij uit zat te staren in de bus.

Verdwaasd en gestrest

Het was appels met peren vergelijken (namelijk een drieweekse vakantie versus bijna drie jaar om de wereld reizen). Maar er was één constante factor en dat was mijn rode rugzak die ergens aan de andere kant van de lokale bus lag. En waar ik geen zicht meer op had, bedacht ik me enigszins verdwaasd en gestresst. Alleen de hoeveelheid bagage leek onveranderd. Het aanzicht van mijn backpack herinnerde me aan toen, maar daar was ik niet meer, ik was in het nu. Ik vond de moed het kwetsbare gevoel lucht te geven door het op te schrijven. Hierdoor leek ik weer grip te krijgen op mijn razende en ongrijpbare gedachten. Ik kon onmogelijk in een paar weken tijd bereiken wat ik jarenlang zo zorgvuldig had opgebouwd. Maar zolang ik in het moment bleef en genoot van alles wat is, was er eigenlijk niet zo gek veel aan de hand.

Ik was niet meer de Maud van toen en had een baan en nieuw huis om voor terug te keren. Ik was niet op reis zonder einddatum en met onvermoeibare energie; ik was op vakantie om uit te rusten en op te laden. Maar ik voelde dat ik leefde en dat mijn zintuigen hernieuwd geprikkeld waren. Dat het grootste geluk in de allerkleinste dingen zit. Zoals het knikje van de buschauffeur die ik ving toen ik na het schrijven van deze column opstond en gespannen om me heen keek op zoek naar mijn rode rugzak. ‘No worries amiga’, knikte hij geruststellend en met vriendelijk gelaat.

Maud gaat weer met haar ouders op vakantie: 'Gek genoeg leek er niets veranderd'Lees meer