REAL LIFE
Sommige huisdieren líjken misschien doodeng, maar zijn zo mak als een lammetje. Wil je m’n wurgslang aaien?
‘LELIJK IS NIET METEEN GEMEEN’
Ghislaine Voogd (29) met haar naaktkat Toetie. Ze woont in Amsterdam en is receptontwikkelaar, influencer en auteur. Naaktkat Umi bleef thuis.
“‘Oef, wat een engerd’, reageerde ene Gerda laatst op een foto van Toetie. Als ik persoonlijke haat krijg op social media, doet het me niks. Maar haat over mijn katten? Dat kan me raken. Omdat ze gefokt zijn, waar ik overigens op tegen ben, hebben ze veel kwaaltjes. Beide zijn geadopteerd. Het zijn misbakseltjes, misschien dat ik daarom een extra beschermend moedergevoel bij ze heb. Als iemand iets naars zegt, blokkeer ik ze meteen. Mag je mijn katten niet, dan hoef je me niet te volgen. Ik vind het hypocriet dat mensen ze beoordelen op hun uiterlijk. ‘Dat je dat soort katten zou willen’, krijg ik in mijn DM. Of: ‘Gadverdamme, wat een lelijkerds.’ Mensen vinden ze vaak lelijk en ik denk dat ze dat associëren met onaardig en gemeen. Als Toetie ontspannen kijkt, heeft hij een resting bitch face. Dan lijkt hij net een chagrijnige, oude opa. Ik zie geen enge katten, ik denk alleen maar: ooo, wat zijn jullie lief en knuffelig! Die haatreacties zijn alleen online. In het echt zijn mensen niet bang. Sommige vrienden vinden ze van tevoren een beetje eng, maar iedereen ontdooit als ze de katten zien en ze komen knuffelen.”
‘HIJ VLIEGT MEE ALS IK DE HOND UITLAAT’
Kimberly Biemond (29) uit Hansweert met Mirko, haar roofvogel. Ze vangt dieren thuis op en geeft voorlichting. Ze heeft ruim veertig dieren, maar als ze elke kakkerlak en slak zou meetellen, dan rond de vierhonderd.
“Mirko is een woestijnbuizerd. Als ik de hond ga uitlaten, vliegt hij mee. We hebben dan veel bekijks. Zeker als hij op mijn hand zit, zie je hoe groot zijn poten en klauwen zijn. Ik ben nooit bang, echt nooit. Ik heb met grotere vogels gewerkt – dit is voor mij een kanarie. Ik snap dat je benauwd kan worden van die grote klauwen en van het idee dat-ie ineens naar je toe kan fladderen. Maar dit is een getrainde vogel, die valt niet zomaar iemand aan. Je hebt weleens zo’n buizerd in het wild, een terrorbuizerd, die mensen aanvalt als ze dichtbij komen. Dat dier beschermt zijn nest. Mensen vinden dat gevaarlijk. Maar wat zou jij doen als je denkt dat iemand aan je kinderen komt? Ooit heeft een kind een staartveer uit Mirko getrokken. Nu is hij bang voor kinderen. Als hij kinderen ziet, begint hij te roepen en maakt hij zich heel erg groot. Sommige mensen deinzen dan terug, wat doet-ie nu? Ze denken dat het gevaarlijk is. Is niet zo, het is een zachtaardig beestje.”
‘SOMMIGEN KOMEN NOOIT MEER OP BEZOEK’
Melissa van den Hurk (28) en haar sissende kakkerlak. Ze werkt als verpleegkundige in het Sophia Kinderziekenhuis en woont in Rumpt.
“Als ik op de bank zit, hoor ik vaak gesis uit de trapkast komen. In het begin dacht ik: wat hoor ik nou? Het bleken die sissende kakkerlakken. Mijn vriend heeft altijd interesse gehad in aparte beestjes. Vier jaar geleden zei hij: ‘Sissende kakkerlakken lijken me leuk.’ Ik vond het prima. Ik gok dat het er twintig, dertig zijn. Soms gaan er een paar dood, soms worden er een paar geboren. Namen hebben ze niet, ik kan ze niet uit elkaar houden. Het terrarium staat in een kast onder de trap, het zijn nachtdieren en daar is het altijd donker. Ik haal ze er nooit uit, maar mijn vriend haalt ze graag tevoorschijn. Hij vindt het leuk om mensen te laten schrikken. De een vindt het fascinerend, de ander verschrikkelijk en kan niet begrijpen dat we ze in huis hebben. Mensen zeggen weleens: ‘Ik ben blij dat we je buren niet zijn’ en ‘gadver, dan kom ik nooit op bezoek’. Je hoort het ook niet vaak, ik ken geen andere mensen met kakkerlakken. Er wordt vaak gedacht dat het vieze beesten zijn, maar ze zijn juist schoon. Ze ruimen alles op; mensen gebruiken kakkerlakken vaak als ‘opruimertjes’ in hun terrarium. Als we ze aanraken, gaan ze zich meteen poetsen. Ze zijn eerder vies van óns.”
‘DAT-IE ME BEET WAS MIJN EIGEN SCHULD’
Layla Schouten (19) met wurgslang Jazz. Ze woont in Bergen, doet de opleiding pedagoogmedewerker en werkt in de kinderopvang.
“‘Schrik niet’, zeg ik voordat mensen mijn slaapkamer binnenkomen. Jazz z’n hok staat tegenover mijn bed. Vind ik een veilig idee. Vroeger was ik bang voor inbrekers en dacht: als zij een slang zien, durven ze niet verder. De buurvrouw was niet blij met zijn komst, die zei: ‘Straks ontsnapt-ie, en ligt-ie ineens bij mij in de kamer.’ Maar Jazz doet niks. Een keer had iemand hem vast, die lette even niet goed op en toen was Jazz pijlsnel tussen de bank geglipt. Het is geen knuffeldier, maar soms leg ik hem even om mijn nek. Als kind was ik fan van Freek Vonk. Toen hij in zijn programma een slang liet zien, wilde ik er ook een. Op Marktplaats heb ik Jazz gevonden voor honderd euro. Mijn ouders gingen akkoord, ik was toen negen. De afspraak was dat ik er zelf voor zou zorgen. Twee keer in de week ingevroren muizen te eten geven, voor water zorgen en het hok schoonmaken. We hebben een kat, die is meer werk. Eén keer heeft hij me gebeten, dat was mijn eigen schuld. Hij kon de muis niet vinden, ik dacht: ik leg ’m even voor zijn neus. Hij zag mijn hand aan voor het eten, maar liet meteen los. Ook al is hij langer dan ik, hij is 1.80 meter, ik ben nooit bang dat hij me wurgt. Hij is vrij dun, ik ben sterker. Mijn vriend is geen fan. Toen ik op vakantie was, gaf hij Jazz water. Dat vond hij geen fijne bezigheid.”
‘DAT GEGIECHEL ALS ZE FRUIT ETEN. SMELT’
Ilona Huisman (22) met rat Chai. Ze woont in Drachten en zit in het laatste jaar van haarstudie Art en Design.
“Eén keer zijn mijn ratten Bounty en Chai ontsnapt. De kooi die ik had gekocht, bleek voor cavia’s. Die spleetjes waren net iets te breed en ratten kunnen door een gaatje zo klein als een euromuntje. Gelukkig vond ik ze ’s avonds terug in de vensterbank. Mensen zijn bang dat ze bijten. Of ik hoor: ‘Iewl, die vieze lange staart!’ Maar ze zijn juist superschoon. Als je ze aanraakt, gaan ze zich daarna wassen. En die staart bestaat uit kleine, superzachte haartjes. Vriendinnen vonden het eerst eng en raar, maar ze moesten gewoon wennen. Eén vriendin was heel bang, wilde ze beslist niet aanraken. Inmiddels vindt ze de ratjes schattig, ze houdt ze zelfs vast. Mensen zijn angstig omdat ze ze verwarren met wilde ratten. Ik zeg altijd: ‘Een wilde hond wil je ook niet aaien.’ Een wilde rat zou ik niet knuffelen, terwijl ik mijn ratten heel graag liefkoos. ’s Avonds op de bank pak ik een fleecedekentje en haal ze uit hun kooi. Ik leg ze in mijn nek en laat ze over me heen klimmen. Als ik fruit geef, ze vinden banaan en avocado lekker, gaan zegiechelen. ‘Pieppieppiep’, hoor ik dan. Dan smelt ik.”
‘KINDEREN KUNNEN HAAR VASTHOUDEN’
Felicia Wortel (21) met haar vogelspin Roos. Ze werkt als paraveterinair bij dierenkliniek AniCura, en woont in Zwijndrecht met haar vriend.
“‘Wow, jij? Dat had ik niet verwacht.’ Als ik over mijn huisdieren vertel, schrikken mensen. Dat rijmen ze niet met een klein, blond meisje. Mijn vriend en ik hebben vijftig vogelspinnen, twintig springspinnen, bidsprinkhanen, een baardagame, schorpioenen, slangen,luipaardgekko’s, een wimpergekko en meer. Mensen zijn het bangst voor de vogelspinnen, harige wezens met veel poten, die snel kunnen lopen. Mijn zus was als de dood voor ze, inmiddels helpt ze met het verzorgen. Ze zijn alle vijftig giftig, de hoeveelheid gif verschilt per spin. Mijn vriend is twee keer gebeten, ik één keer. Ik schrok, maar het is net zoiets als een wespensteek. Een paar hebben een hogere graad gif. Als ik daardoor gebeten word, kan het gevaarlijk zijn. Roos is mijn lievelingetje, ze heeft een prachtige roze gloed. Ze is heel rustig, kinderen die op bezoek komen voor een kinderfeestje mogen haar vasthouden. Ik vind het soms lastig dat vogelspinnen mensen angst aanjagen. Wil ik vertellen dat ze speciale patronen, strepen en felle kleuren hebben, dan krijgen mensen de rillingen. Ze zien niet hoe leuk ze ook zijn, dat ze eigen karakters hebben, fascinerend zijn om naar te kijken. Mensen groeien op met hamsters, honden en katten. Wat je niet kent is spannend – ik snap het. Vogelspinnen worden verkeerd begrepen.”•
