Max: 'Gingen de shirts uit? Dan moest ik nét plassen'

Vroeger hield ik nooit van de zomer. De zomer is namelijk de tijd waarin mensen hun shirt uittrekken, en dat vond ik jarenlang nogal ongemakkelijk. Mijn lichaamsbouw is bijzonder. Ik heb grote, platte voeten. Dunne benen met veel haar. Brede heupen, met een buikje waar vet zich graag nestelt als ik aankom. Daarboven twee uitstekende ribben en een kippenborstje waar twee dunne armen uit groeien. Aan mijn gezicht kan je zien dat ik een twintiger ben. Maar als je naar mijn bovenlichaam kijkt zou ik ook twaalf kunnen zijn, en vanaf mijn navel makkelijk diep in de vijftig. Op televisie en in films zie ik zelden mannen met mijn lichaam. Meestal is het strak, en als dat niet zo is, dan in elk geval in verhouding. Ik heb lang gedacht dat mijn lichaam niet mooi was: te breekbaar, te dun, te bottig. Een van de weinige figuren waarin ik mezelf herkende was Linguini, de onhandige chef uit Ratatouille. Ik sloeg niet door in die negatieve gedachtes over mijn lijf. Ik ging niet diëten en ook niet fanatiek naar de sportschool. Het uitte zich subtieler: ik kon moeilijk intiem zijn met het licht aan. Op het strand hield ik mijn shirt zo lang mogelijk aan, of droeg ik een open overhemd, zodat mijn ribbenkast minder opviel.

Mijn studentenvereniging organiseerde nog weleens ‘blotebastenborrels’: feestjes waarop iedereen plotseling z’n shirt uitdeed. Geheel toevallig moest ik dan altijd nét plassen. Die schaamte veranderde toen ik bij de televisie ging werken. Ik heb mijn lijf daar opvallend vaak vertoond. Kwetsbaar zijn werkt nou eenmaal goed op de buis, en ik kon me voorstellen dat zo’n ielig lichaam voor de kijker ook iets komisch had. Zo stond ik in een alpaca-naaktkalender, ging naar de wereld-kampioen sauna-opgieten en trok al mijn kleren uit naast performancekunstenaar Marina Abramovic.
Ik kreeg daar veel leuke reacties op, en niemand vond mijn lichaam een probleem. Dat was het ook nooit, maar dat moest ik even voelen. Sindsdien kan ik wel zeggen dat ik mijn lichaam accepteer. Dat betekent niet dat ik nooit meer denk: shit, daar mag wel een kilootje af, of bij. Maar ik trek tegenwoordig graag mijn shirt uit, juist als de camera’s niet draaien. Natuurlijk is naakt gaan op televisie een belachelijk advies voor mensen die zich schamen voor hun lichaam. Maar het werkt wel om dingen te doen die je vreselijk lijken. Seks met het licht aan, trek je shirt uit op het strand of maak een mooie foto van jezelf. Er is maar één iemand bezig met jouw lichaam, en dat ben jij.•