Een kus of complimentje van je moeder, het klinkt als de gewoonste zaak van de wereld. Niet voor Tamara (26): haar moeder verwaarloosde haar emotioneel. “Ik was zó eenzaam”, vertelt ze aan LINDA.meiden.
“Ik schaamde me voor de situatie. Iedereen die ik kende was goed met zijn moeder.”
“Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder me ooit geknuffeld heeft. Complimentjes, een zoen of een aai over mijn bol kreeg ik ook amper. Eigenlijk verdient ze de titel moeder niet eens. Ze is gewoon de vrouw die mij op de wereld heeft gezet”, vertelt Tamara.
Emotionele verwaarlozing houdt in dat je niet de warmte en liefde krijgt die je nodig hebt. “Mijn moeder zag me echt niet staan. Nooit was er warmte of enthousiasme. Op mijn verjaardag deed ze geen moeite, er werd geen taart gehaald. Ik heb haar liefde en acceptatie zo gemist. En vooral het gevoel dat ik goed genoeg ben zoals ik ben. Dat ik er mag zijn.”
Volgens Tamara waren ze op het oog een doorsnee gezin: vader, moeder, haar drie jaar jongere zusje en zij. “Mijn moeder is Filipijnse, ze ontmoette mijn vader toen ze een keer op vakantie was in Nederland. Er waren veel spanningen thuis. Mijn moeder was erg explosief en impulsief”, vertelt Tamara. “Mijn vader was het tegenovergestelde van mijn moeder. Rustig, stil en nuchter. Heel lief ook. Ik was echt een papa’s-kindje. Samen dansten we door de kamer, hij tilde me vaak op en kwam me buiten halen als het tijd was om te gaan eten.”
Toen haar vader op haar dertiende plotseling overleed aan een hartstilstand, was ze in shock. “Met zijn overlijden verdween niet alleen mijn vader, maar ook mijn maatje en grootste steun.”
“Naar mijn zusje toe was mijn moeder wat warmer. Op Facebook plaatste ze weleens een foto van mijn zusje met lieve woorden erbij, en ze knuffelde haar ook vaker. Dat onderscheid deed me pijn. Ik heb er veel over nagedacht waarom mijn zusje wel liefde van mijn moeder kreeg en ik niet, maar ik ben er nooit achter gekomen.” Ook als ze in de stad een moeder en dochter gearmd zag lopen, gezellig kletsend en lachend, werd Tamara daar jaloers op. “Had ik dat ook maar, dacht ik dan.”
“Doordeweeks woonde ik in een woongroep, in het weekend kwam ik thuis. Als ik vroeg of ik nog een nachtje langer mocht blijven, weigerde mijn moeder dat. Ze vond het dan wel genoeg geweest. In de woongroep maakte ik vrienden, en de begeleiders waren fijn. Zij gaven mij wél liefde, gaven complimentjes en sloegen soms een arm om me heen. Dan merkte ik hoezeer ik dat gemist had.”
Ouderverstoting hard aanpakken? Dat kan schadelijk zijn voor kinderen
Toch deelde ze weinig over haar moeder en de thuissituatie: ze bleef loyaal aan haar moeder. En gaf zelfs zichzelf de schuld van hun slechte band. “Ik schaamde me voor de situatie. Iedereen die ik kende was goed met zijn moeder. Ik was bang dat mensen zouden denken: ik snap wel dat die moeder zo doet, Tamara deugt niet. Afgewezen worden door mijn bloedeigen moeder, dat deed iets met mijn eigenwaarde.”
Gelukkig leerde ze haar huidige vriendin Brit kennen, met wie ze nu al zeven jaar samen is. “Af en toe zocht ik mijn moeder nog thuis op, altijd op mijn initiatief. Ik bleef hopen op een normale moeder-dochterband, maar dat bleef uit.” Toen haar moeder een zelfmoordpoging deed, was het de zoveelste klap in haar gezicht. “Mijn moeder wilde ons gewoon achterlaten, blijkbaar waren wij niet goed genoeg.” Toen Tamara haar bezocht in de kliniek viel het kwartje: ze kon het niet langer opbrengen haar moeder nog in haar leven te hebben, daar ging ze zelf aan onderdoor. Tamara is weggegaan en heeft haar overal geblokkeerd.
De verwaarlozing heeft haar sporen achtergelaten. “Ik ben gediagnosticeerd met een emotie-regulatiestoornis, veroorzaakt door mijn jeugd.” Ook bleven depressies terugkomen. Later werd duidelijk dat ze te maken heeft gehad met emotionele verwaarlozing.
“Ik heb haar losgelaten en richt me op de toekomst. Brit en ik zijn heel gelukkig met elkaar en onze hond, en we willen heel graag een kind. Het lijkt me te gek om voor zo’n kleintje te zorgen en die onvoorwaardelijke liefde te geven. Ik twijfel er niet aan dat ik een goede mama word. Mijn moeder heeft mij namelijk perfect geleerd hoe ik het níét moet doen. Alle nare dingen gaan voorbij. Iedereen kan gelukkig worden. Ik heb mijn eigen geluk gecreëerd en daar ben ik knettertrots op.”
Het hele stuk lezen? Dat kan hier. Of haal LINDA.meiden in de winkel.
Meer lezen?
– De vader en moeder van Nora (30) hebben allebei kanker: ‘Hun band lijkt alleen maar sterker te worden’
– De moeder van Noëlle draagt haar baby: ‘Voor onze omgeving was het schrikken’
– Emily verhuisde voor de liefde, maar voelde zich soms eenzaam: ‘Ik moest zelf actie ondernemen’
