Sophie: 'Een orgasme heb ik nooit gefaket, maar zelfvertrouwen?'

“Doe het licht aan!” zei ik in de gebiedende wijs tegen de jongen die ik op het punt stond te beklimmen. Belangrijk detail: we hadden inmiddels allebei geen kleding meer aan en ik was erop gebrand niets aan de verbeelding over te laten. Niet per se omdat ik hoopte dat hij onder de indruk zou zijn van mijn naakte lijf. Ik hoopte hem nog vóórdat ons avontuurtje begon omver te blazen met het zelfvertrouwen dat ik met dit commando wilde uitstralen. Ik had natuurlijk weer ergens gelezen dat mannen dat aantrekkelijk vinden: assertiviteit in de slaapkamer. Dus ja: u vraagt, wij draaien. Een orgasme heb ik nooit gefaket, maar zelfvertrouwen? Heb je ff?
Hoewel een vloedgolf aan cringe me nog altijd kan overspoelen zodra een vroegere seksuele ­escapade zich als intrusive thought mijn hoofd inwurmt, neem ik mezelf weinig kwalijk. Als jonge meisjes krijgen we al snel geleerd dat onze lichamen niet alleen van onszelf zijn. Ze zijn van anderen om iets van te vinden: te dun, te dik, te lang, te kort. We zijn te preuts, te sexy en alles daartussenin. Ik dacht dat ik het licht aan wilde doen om gezien te kunnen worden. Maar in alle eerlijkheid wilde ik helemaal niet gezien worden. Ik wilde goedgekeurd worden aan de hand van het knappe staaltje zelfvertrouwen dat ik aan hem liet zien. Laat het duidelijk zijn dat ik een badass ben.
Zoiets puurs als bloot zijn werd daardoor een prestatie. Iets wat je goed moet doen. Liefst met een perfecte houding en een bepaald soort nonchalance. En dan als het even kan graag ook nog met een mooie rug. Geloof mij: er is weinig empowerend aan naakt zijn terwijl je jezelf bekijkt door de ogen van een ander. Het moest anders, vond ik. Ik wilde mijn bloot terug.

Niet Playboy-naakt, maar klassieke oudheid-naakt. Geen ‘is dit aantrekkelijk?’-naakt, maar ‘dit is gewoon een lichaam’-naakt. Ik wilde ervaren hoe het voelt om niet voortdurend in relatie te staan tot de blik van iemand anders. Om niet in de paskamer van andermans goedkeuring te hoeven leven.
En gek genoeg vond ik dat niet in een slaapkamer, maar bij mijn vriendinnen. Tits out terwijl we op vakantie in Spanje op ons balkon liggen te bakken in de zon. De badkamerdeur niet op slot doen als de een moet douchen en de ander haar haar nog wil krullen. Elkaar zien in allerlei niet-gefotoshopte, niet-gepositioneerde, totaal onstrategische staten van zijn. Geen buik inhouden, geen hand voor je borsten, geen subtiele draai zodat ‘je beste kant’ naar voren valt. Gewoon: mens.
Misschien is dat uiteindelijk de intiemste vorm van bloot die er bestaat. Niet begeerd worden, niet beoordeeld worden, niet ‘goed’ hoeven zijn. Gewoon bestaan in een lijf, zonder auditie te doen voor de blik van een ander. Vroeger wilde ik het licht aandoen om beter gezien te worden. Nu weet ik: echt vrij voel ik me pas als er niets meer aan mij gezien hóéft te worden.•