Hannah: 'Een hele generatie groeit op met het idee dat je er alleen toe doet met een platte buik'

Ik kijk er maanden naar uit en veeg mijn agenda helemaal leeg als het zover is: een nieuw seizoen Married at First Sight Australia. Een heel seizoen is namelijk meer dan een volledige werkweek aan kijkuren, dus je moet er echt even goed voor gaan zitten. Ruzie, ware liefde, trouwjurken, tranen, drama, ongemakkelijke dates, en dat alles overgoten met een sexy Australisch accent; betere tv bestaat niet.
Maar het programma is niet meer wat het was toen het in 2016 begon. In de afgelopen tien jaar hebben we de mannen totaal zien veranderen. Van lieve, wat onhandige en niet al te knappe mannen die idolaat zijn van hun kersverse bruid, naar zeven keer per week in de gym voor hyroxtraining, op een carnivoordieet en over niks anders dan sicke crypto-investeringen kunnen praten. Waar de Australische mannen eerst een levenspartner en moeder voor hun kinderen zochten, zoeken ze nu een vrouw die er lekker uitziet, een steak medium rare kan bakken en sportkleding aan de waslijn kan uithangen.
Afgelopen seizoen was er een jongen (hij was in de dertig, maar een man kan ik hem niet noemen) die blind getrouwd was met een arts. Hij vond haar niet leuk ‘because I prefer women who do pilates every day’. Zij could not be in a pilates class every day omdat ze als trauma-arts op de spoedeisende hulp levens redt.

Het is misschien ook niet gek dat Australië het eerste land is met een socialmediaverbod onder zestien jaar. MAFS legt goed bloot hoe we, onder invloed van algoritmes op Insta en co., aan het veranderen zijn. Zonder die verslavende algoritmes zijn mannen, en vrouwen trouwens ook, een stuk leuker. Een hele generatie groeit nu op met het idee dat je er alleen toe doet met grote spieren of juist een platte buik, dure spullen, een appartement in Dubai en zónder rimpels. Medemenselijkheid, kwetsbaarheid, iets goeds voor de wereld willen doen en gewoon een beetje leuk en geïnteresseerd zijn: het zijn eigenschappen die in het scrol-universum inferieur zijn.
Ik ben erg blij dat ik iemand heb gevonden die zo weinig van Instagram snapt dat hij nooit in de manosfeer gevangen kan worden, en dat gun ik iedereen. Want wat MAFS wel laat zien: ondanks al die stomme algoritmes willen we nog steeds graag leuk gevonden worden en samen zijn, zo graag dat sommigen zelfs met een onbekende trouwen. Het goede nieuws is dat ook ons kabinet een socialmedia-verbod onder de zestien jaar overweegt. Voor wie die leeftijd al gepasseerd is: om weer een leuk mens te worden moeten wij helaas strenger zijn op onszelf. Een paar dagen per week de Insta-app van m’n telefoon en tijd investeren in hobby’s (nu wielrennen en breien) helpt al een boel. Nee, ik ben niet volledig opgehouden met scrollen, maar discipline helpt tegen de zoektocht naar perfectie en meer-meer-meer. Nu nog van die reality-tv-verslaving af proberen te komen.•

Sophie: 'Aandacht willen is zielig. Wie heeft die regel in godsnaam bedacht?'Lees ook