Agenda: vol. Inbox: chaos. Op bek gegaan: meerdere keren. Lessen geleerd: tientallen. In haar columns laat Tess Scholten (28), ondernemer en oprichter van For You Agency, zien hoe ze het doet.
Tess: ‘Soms vind ik mezelf zó cringe, dan wil ik alles verwijderen en een nieuwe identiteit aannemen’
Lekker cringen
Het doel van de meeste mensen is om zo min mogelijk cringe te zijn. Mijne is precies het tegenovergestelde: cringe zijn is tegenwoordig mijn levenslange ambitie.
Let maar eens op: vrijwel alle succesvolle mensen zijn ergens een beetje cringe. Zodra ze succesvol zijn, noemen we het alleen niet meer cringe, maar ‘authentiek’, ‘visionair’ of ‘lekker eigen’. Geloof me: zonder dat succes zouden we precies hetzelfde gedrag gewoon awkward vinden.
De afgelopen jaren heb ik regelmatig ’s nachts in bed gelegen met plaatsvervangende schaamte over oude momenten in mijn leven. Dat ene moment tijdens een awardpresentatie waarop ik zó zenuwachtig was dat ik mijn tekst vergat en mezelf genadeloos voor schut zette tegenover ongeveer de complete reclamewereld, bijvoorbeeld. Of over alles wat ik ooit online heb gegooid: oude TikToks, interviews, artikelen die voor eeuwig op het internet rondzwerven als digitaal bewijsmateriaal van mijn leven.
Op dat soort nachten ben ik me pijnlijk bewust van mezelf. Dan voelt mijn hele bestaan ronduit cringe. Ik wil alles verwijderen. Mijn accounts leegtrekken. Een nieuwe identiteit aannemen in een dorp zonder internet en nooit meer iets van me laten horen. En toch laat ik alles staan.
Een reguliere dinsdag
De ochtend na zo’n cringe-marathon ziet de wereld er namelijk alweer verrassend normaal uit. De schaamte is gezakt, niemand heeft een nationaal crisisteam opgericht om mijn digital footprint, en ik spring gewoon op de fiets naar mijn werk. Het werk dat ik heb dóórdat ik cringe heb durven zijn. Doordat ik koos voor zichtbaar boven veilig.
En dit is wat niemand je vertelt: hoe vaker je cringe durft te zijn, hoe minder macht het woord over je krijgt. De eerste keer voelt als sociaal overlijden, de tiende keer voelt als een reguliere dinsdag. En dát is vrijheid. Want als je niet meer bezig bent met hoe je overkomt, maar met wat je wil maken, zeggen of bouwen; dan ben je vrij. Vrij om te proberen, vrij om te falen, vrij om te groeien.
En ja, ik ontkom er nog steeds niet aan mezelf soms een potje plaatsvervangend te schamen voor mezelf. Mijn social accounts zijn één groot cringe-archief. Wat dat betreft ben ik de perfecte ex voor de nieuwe vriendin van mijn oude liefde: ze kan eindeloos terugscrollen door jaren aan cringey content. I mean, I get it. Echt. Maar ik laat het staan. Want dat hele archief van plaatsvervangende schaamte blijkt telkens weer het startpunt van mijn persoonlijke groei.
Iconisch
Hetzelfde moment dat me toen liet wegzakken van schaamte, wordt later een groeimoment. Met afstand en tijd kijk je anders naar jezelf en die gênante situaties. Dan verschuift het verhaal van: ‘wat beschamend dat ik mijn tekst vergat op dat podium’ naar: ‘wat dapper dat ik daar überhaupt stond.’ Of van: ‘wat gênant dat ik die TikTok plaatste en dacht dat ik grappig was’ naar: ‘wat dapper dat ik mezelf daar gewoon online gooide, zonder garantie dat iemand het leuk zou vinden.’
En precies daar zit de groei.
Dus als jij de komende tijd cringend in bed ligt, denkend aan al het gênante dat je ooit hebt gedaan: omarm het. Die momenten zijn het bewijs dat je probeerde, leerde en groeide.
Present you mag nog even sterven van binnen, maar future you gaat het ooit zien als iconisch.
Liefs, Tess
Tess: 'De succesvolste mensen zijn vaak niet degenen met het meeste talent'
