Chaira werd op het matje geroepen: 'Ik ging te vriendelijk om met een presentator'

“Dit kan je je carrière kosten.” Als een terneergeslagen puppy liep ik terug naar mijn bureau. Ik voelde alle ogen op me gericht en in mijn hoofd vulde ik hun gedachten vast in: slet. Ik was jong, net begonnen in de media en ­behoorlijk onder de indruk van iedereen om me heen. Het was ‘cool’ om voor dit entertainmentprogramma te mogen werken en de afstand tot de BN’ers achter de desk was verrassend klein. Het duurde niet lang voordat ik doorhad dat een diploma hier niet genoeg was. Je moest snel zijn, gevat, zelfverzekerd – en vooral ­sociaal. Dat laatste ging me best goed af. Ik maakte makkelijk contact en vond het leuk om met mensen te kletsen, al zat daar ook een andere drijfveer achter: ik wilde graag aardig gevonden worden.
Dat kletsen was niet altijd vanzelfsprekend. Jarenlang had ik erop geoefend om mezelf meer te laten zien. Als kind had ik selectief mutisme: ik praatte alleen met mensen bij wie ik me veilig voelde. Als tiener stond ik bekend als ‘Zwitserland’, omdat ik nergens echt een mening over had – of die in elk geval niet durfde te uiten. Langzaam maar zeker had ik mezelf aangeleerd om wél ruimte in te nemen, om te praten, om zichtbaar te zijn. Zodat er niet meer over me heen gelopen zou worden. En nu zat ik daar. Op het matje geroepen. Terug bij af. Guess what: ik was te sociaal. Wat dat precies betekende, werd al snel duidelijk. Ik ging te vriendelijk om met een presentator, een man die twee keer zo oud was als ik, met wie ik prettig samenwerkte en veel lachte. Er werd blijkbaar over me geroddeld. Dat ik verliefd op hem zou zijn, dat ik zijn aandacht opzocht, dat mijn aanwezigheid te veel was. Reden genoeg om mij te waarschuwen: dit kon mijn carrière schaden.

Míjn carrière. Niet die van hem. Hij werd er nooit op ­aangesproken. Hij was de naam, het gezicht, de kijkcijfers. Hij stond er zelfs een beetje om bekend, die interesse in jonge vrouwen. Maar dat hoorde er blijkbaar gewoon bij.
Ik zat met mijn mond vol tanden. Te overdonderd om iets terug te zeggen. Te klein om het systeem te bevragen. Terwijl ik nu weet: dit had niets met mij te maken. Ik was niet per se slachtoffer van de presentator, maar wel van het systeem waar mijn vrouwelijke, volwassen stagebegeleider hard aan meewerkte: een systeem dat meisjes leert dat hun gedrag het probleem is en aangepast moet worden. Terwijl het gedrag van mannen zelden ter discussie staat, omdat ‘dat nou eenmaal zo is’. Een systeem dat meisjes corrigeert en mannen beschermt. We zien het terug in de mediawereld, bij The Voice, in de sport en op talloze werkvloeren. We hebben er inmiddels woorden voor als victimblaming en machtsmisbruik, maar nog steeds zijn het opvallend vaak vrouwen die leren zich aan te passen aan de mannen ‘boven hen’.
Mijn carrière heeft het gelukkig prima overleefd. Dus voor iedereen die dit herkent: je bent niet ‘te veel’, je zit alleen in een omgeving die niet gewend is aan vrouwen die ruimte innemen.•

Diva: 'Bij elke 'ik hou van je' hoor ik een stemmetje in m’n hoofd met 'hij meent het niet''Lees ook