Ongeneeslijke hersenkanker. Hiermee werd vorig jaar een stempel gedrukt op het leven van de 21-jarige Myrthe Raaphorst. Voor LINDA.meiden schrijft ze over hoe haar nieuwe leven er nu uitziet.
Zoals de vele ziekenhuisbezoekjes die nógal zenuwslopend blijven.
Staat mijn tumor nog stil? Heb ik nog een paar jaar? Wat als het deze keer wél mis is? Het leven gaat nu net weer goed. Wat als alles in een klap instort? De dagen voor de uitslag spoken duizend vragen door mijn hoofd. Om de drie maanden is het weer zover: een MRI om te checken of de 5 procent tumor die nog in mijn hoofd zit zich gedeisd houdt. Hersenkanker is nog steeds ongeneeslijk, dus stilstand is winst. En al wen je een beetje aan het ziekenhuis, je went nooit aan de spanning.
Sinds januari 2024 heb ik de diagnose hersenkanker. Inmiddels heb ik zo’n tien scans gehad, als het er niet meer zijn. De vorige uitslagen waren gelukkig goed, stabiel en zelfs een kleine afname. Maar elke drie maanden stijgt de spanning weer. De week voor de scan ben ik vermoeider en prikkelbaarder dan normaal. Laatst moest ik huilen omdat ik rijst vergeten was te kopen. Ik weet dat het nergens op slaat, maar die onbewuste stress doet veel met je lichaam.
Myrthe: 'Mensen vragen me minder vaak mee, soms voelt het alsof ik word vergeten'
De scan zelf vind ik eigenlijk het minst erg. Je wordt vastgesnoerd, op een soort plank en dan in een gigantische buis worden geschoven die vreselijke herrie maakt. Het klinkt als een technofestival – maar dan liggend, met een infuus, zonder dat je mag meebewegen. Gelukkig mag ik altijd muziek in mijn oortjes aanzetten. Want als ik dan toch in een buis moet liggen, dan liever met een paar hitjes dan met alleen dat helse gebonk van de machine. (Al moest ik serieus mijn lach inhouden toen tijdens de scan en Can’t get you outta my head van Kylie Minogue opkwam. Lekker toepasselijk.) Ik moet dan een halfuur stilliggen en dat is lastiger dan je denkt. Jeuk? Hoestdrang? Rugpijn? Je mag echt niet bewegen, anders moeten ze opnieuw beginnen.
Drie dagen later drinken mijn moeder en ik een koffietje in de wachtruimte van het ziekenhuis. Dat klinkt heel chill, maar van binnen zijn we allebei gesloopt van de zenuwen. We zeggen dan tegen elkaar: wat het ook is, we dealen ermee. Maar eigenlijk hopen we allebei op één simpel zinnetje.
De neuroloog – steevast een half uur te laat – komt ons halen. Hand in hand lopen we haar kamer binnen. Mijn hart bonkt in m’n keel. Mijn neuroloog, die inmiddels als een vriendin voelt, vraagt eerst of ik nog feestjes heb gehad en hoe het met mij gaat. En dan, eindelijk:
“De tumor staat stil.”
Die woorden. Dat moment. Mijn moeder en ik knuffelen elkaar, even alles loslatend. Alsof je even weer rustig adem kan halen.
Pas thuis dringt het écht door. Hij staat echt stil. Ik leef nog.
En toch, een dag later… Zit ik weer te mopperen dat ik moe ben, dat studeren niet lukt of dat ik weer een plan moet afzeggen. Alsof er nooit positief nieuws was. Het leven gaat gewoon weer door. Dit leven, van ziekenhuisbezoek naar ziekenhuisbezoek en van uitslag naar uitslag, wordt normaal, terwijl het abnormaal is.
Dus wat als alles instort? Wat als de uitslag slecht is? Dan dealen we daar mee, ik weet niet wat de medische wereld dan kan of wat er dan mogelijk is. Ik weet alleen dit: anderhalf jaar geleden wist ik niet eens of ik de operatie zou overleven. En nu? Nu zit ik hier columns te schrijven voor LINDA.meiden. Bizar hoe het leven kan lopen. Sinds de diagnose leef ik in het nu. Want er is ook een kans dat er geen morgen is.
Myrthe: 'Ik weet dat ik mijn grenzen moet bewaken, maar soms mis ik gewoon de oude ik'
