Gezond gelul – de zin en onzin van health hypes. Da’s het thema van LINDA. magazine deze maand. En als je dan op de LINDA.redactie werkt, ben je mooi de sjaak. Want een challenge? Daar zijn ze hier niet vies van.
De ene collega stort zich op suikervrij eten, de ander wil proberen 10.000 stappen per dag te halen. En redacteur Ellen? Die ligt een week lang om 7.00 uur in het zwembad.
Ik denk dat ik nog nooit in mijn leven vijf dagen achter elkaar gesport heb. De uitspraak ‘van sporten ga je dood’ ontglipt me weleens en hoewel er gelukkig in mijn omgeving nog geen doden zijn gevallen, zit er wel een kern van waarheid in. M’n broertje liep onlangs een gebroken neus (en deels verbrijzelde oogkas) op door een verdwaalde knie tijdens het voetballen en zelf loop ik alweer een maand of drie bij de fysiotherapeut door een hardloopblessure. Een minieme hoor, zeker in vergelijking met m’n broer, maar toch is het lullig dat we werden bestraft voor ons goeie gedrag.
Zwemmen lijkt me daarom een fantastische optie. Ik heb twaalf zwemdiploma’s op zak, dus mik me in de plomp en ik red me hoogstwaarschijnlijk prima. Daarnaast is het vriendelijker voor de gewrichten dan hardlopen én staat de Amerena, het zwembad van Amersfoort, op slechts vijf minuten fietsen van m’n huis. Klinkt allemaal ideaal, maar we vergeten één belangrijke factor: ik ben absoluut geen ochtendmens.
Voor deze challenge zet ik in op vijf keer 45 minuten zwemmen, hoeveel baantjes ik daarin trek maakt niet uit. De wekker staat op 6.30 uur, van 7.00 tot 7.45 uur lig ik in het zwembad en daarna is het een kwestie van heel snel haar wassen, omkleden, thuis de wastas dumpen en door naar werk. On y va.
Dag één begint matig: ik heb slecht geslapen en zelfs drie doemscenario’s gedroomd over de zwemchallenge: dat de wekker niet ging, dat het poortje niet opende en dat ik vervolgens veel te laat op werk aankwam. Dat laatste gebeurde écht dankzij Code Oranje, de rest ging gelukkig prima.
Als ik iets voor 07.00 uur de kleedruimte in wandel, zie ik tot mijn verbazing een twintigtal zeer afgetrainde mensen alweer terugkomen uit het zwembad. Welk type turbomens is dít? Toch eens vragen morgen. Ik parkeer mezelf in baan 7: banenzwemmen (rustig tempo). Dat ik hier om 7.02 uur aan een startblok hang is al heel wat, we gaan niet doen alsof er nu een borstcrawl in zit. Het is lekker rustig en na 45 minuten schoolslag staat de teller op 1250 gezwommen meters. 25 baantjes dus, noem me Inge de Bruijn.
Als ik het zwembad uit wandel is het nog donker en voel ik me eerlijk gezegd best wel stoer: hoe bedoel je, ik heb al gesport vandaag? Maar eerlijk… het idee dat ik vanavond na de kantoordag gewoon op standje marmot-onder-deken kan gaan verheugt me eerlijk gezegd nog meer.
'Ik hield het drie maanden vol': Linda de Mol trapte in déze grote gezondheidshypes
En dan is het alweer 6.30 uur. Ik trap wat kwark naar binnen, trek m’n badpak aan, fiets richting zwembad en tik bij de kaartjesbalie weer 6.80 euro af om binnen te komen. Terwijl ik betaal vraag ik de receptioniste wie er eigenlijk vóór zevenen al in dat zwembad liggen. Het blijkt om triatlon-atleten te gaan, en professionele zwemmers van de lokale vereniging. Ze staan vaak rond 6.30 uur al te wachten. ‘Knap’, reageer ik, waarop zij zegt: ‘Nou, dat doe jij nu toch ook?’
Om 7.01 uur zak ik het vijftigmeterbad weer in, waar het een stuk drukker is dan gisteren. We liggen met z’n achten in baan zeven, wat onhandige files en inhaalmanoeuvres tot gevolg heeft. Uiteindelijk blijven we met z’n vieren over en tank ik er hetzelfde aantal baantjes doorheen als gisteren: 25 stuks, 1250 meter totaal. Ik race snel naar huis om mijn tas te dumpen, om te kleden en mijn trouwe bobje in model te föhnen, want er is een bus die ik wil halen. Die rijdt vervolgens niet, waardoor ik voor de tweede dag op rij mijn trein mis en te laat op werk kom. Matig, maar hey: ik ben wel weer lekker wakker.
Ik loop vandaag licht chagrijnig naar beneden: ik mis het snoozen en rustig wakker worden. Het is meteen terug te zien in het tempo, ik lig pas om 7.10 uur in het zwembad. Ik herken een zwemmer die er maandagochtend ook was en baal, want deze zeventigplusser heeft werkelijk de lompste rugslag van het oostelijk halfrond. Als je hem moet passeren is de kans groot dat je een hand in je gezicht krijgt. Een keer of zes weet ik hem te ontwijken, maar de zevende keer moet ik m’n eigen hand in de lucht gooien om zijn geflapper te blokkeren.
Hij is daarnaast ook niet zo snel, wat natuurlijk niet erg is: we zwemmen tenslotte niet voor niets in de ‘rustig tempo’-baan. Maar als ik hem inhaal omdat ik toch net wat harder ga, schiet dat blijkbaar in het verkeerde keelgat. Ineens ontstaat er een soort conflict en blijkt hij wél hard te kunnen zwemmen. De eerstvolgende 50 meter doet hij het zwembad equivalent van bumperkleven en zwemt hij expres irritant dicht achter me. Bestaat er ook een term voor road rage in het water? Float rage? Hoe dan ook: de 25 banen zijn weer binnen en ik werk thuis vandaag, dus ik kan het iets rustiger aan doen. Zalig.
Jacky mocht na borstamputatie niet zwemmen zonder top: 'Ben een vreemde in mijn eigen lijf, dat gaat nooit meer weg'
De baliemedewerker is net even iets anders aan het doen als ik een kaartje wil kopen en iemand voor mij heeft ruzie met het kluisjessysteem, dus ik lig weer om 7.10 in baan zeven. Ik moet vandaag weer naar kantoor, dus ik maak met mezelf de afspraak dat ik er gewoon om 7.45 uit moet – welk aantal baantjes dat ook is. 22 dus, in plaats van de ‘gebruikelijke’ 25 banen. 1100 meter, ik reken het goed.
Deze week merk ik wel een positief gevolg van dit zwembadavontuur: ik voel me alle vier de ochtenden een stuk energieker. Dat compenseert een beetje met het feit dat ik ’s middags véél meer zit te gapen en ’s avonds vroeger naar m’n nest wil. Dit dertigerslijf merkt toch dat het een heftigere start heeft dan normaal, maar ik ga niet liegen: het voelt wél goed. Elke dag zwemmen ga ik nooit volhouden, maar er begint wel iets te kriebelen.
Vandaag heb ik mazzel: het is m’n vrije dag. Mijn fysiotherapeut zit in hetzelfde pand als het zwembad en daar heb ik om 9.00 uur een afspraak, dus mag ik van mezelf om 08.00 uur gaan zwemmen zodat het mooi op elkaar aansluit. Dat klinkt relaxed, maar eigenlijk merk ik dat ik door die relaxte dagstart helemaal geen zin heb om nog te gaan. Ik betrap mezelf op de gedachte dat ik in dit artikel ook gewoon kan doen alsóf ik op vrijdag gezwommen heb, maar gelukkig wint m’n eergevoel het. We gaan het afmaken.
De laatste 1250 baantjes van de week gaan soepel. Geen overmatige drukte, geen conflicten met zeventigplussers: gewoon baantjes trekken en genieten van de zonsopgang door het raam. Het énige wat ik mis is een muziekje dat door de hal heen schalt, dat zou het net wat gezelliger maken. Discozwemmen voor gevorderden – ik zou ’t wel weten.
Ik kan eigenlijk niet anders dan dit aanbevelen, zélfs als je geen ochtendmens bent. Tuurlijk, het eerste halfuurtje van de dag is ronduit grimmig en ongezellig. Ik ben namelijk gewend om na een snooze (of twee) lekker samen met m’n man in bed te ontbijten, dus dat is nogal een grimmig contrast met de haastige ontbijtjes van afgelopen week. Maar zodra je dat water in glijdt is het eigenlijk gewoon direct heel lekker. Vervolgens begin je veel energieker aan je dag en na het avondeten hoef je jezelf niet meer van de bank te trekken om nog te gaan sporten. Dát is pas winst.
Een geslaagd experiment dus, al was ‘dagelijks zwemmen’ erg enthousiast ingestoken. Twee keer per week lijkt me een realistischer doel. Bij deze de belofte: zodra het salaris binnen is, koop ik m’n eerste twaalfbadenkaart.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Gezond (of) gelul: deze maand lees je in LINDA. alles over de (on)zin van gezondheidshypes
