Als 17-jarige zou het de normaalste zaak van de wereld moeten zijn: veilig op de fiets naar huis na een avondje stappen in Amsterdam met vrienden. Iedereen gedag zeggen, nog even samen lachen om de leuke avond en dan stap je op de fiets.
Wind door je haar. Stevig door de nacht. In je hoofd beleef je alles opnieuw. Maar we weten allemaal hoe die avond in Amsterdam eindigde voor de pas 17-jarige Lisa uit Abcoude. In de nacht van 19 op 20 augustus veranderde één daad het leven van velen voorgoed.
Lisa’s leven werd haar wreed afgenomen. Zij mocht nooit ouder worden dan zeventien. Een jonge, vrolijke, lieve meid. Abrupt uit het leven gerukt. Oneerlijk. Beestachtig. Een verlies zo groot dat geen enkele straf dit kan rechtvaardigen.
Drie maanden geleden zaten we met de voltallige Nederlandse pers voor het eerst in zittingszaal A1 van de rechtbank in Amsterdam. We kwamen allemaal voor de strafzaak tegen de man die wordt verdacht van de moord op Lisa. Haar familie was er ook. Op nog geen paar meter afstand van de man die haar nooit meer thuis liet komen.
Ik vond dat toen al bijna bovenmenselijk dapper.
'Op slechts een paar meter zat de man die ervan verdacht wordt hun dochter, hun zus, hun geliefde te hebben gedood'
Want stel je voor: in één ruimte zitten, slechts meters verwijderd van iemand die alles van je heeft afgepakt. Die stoel. Die lege plek aan tafel. Die kamer waar het bed nooit meer beslapen wordt. Terwijl je de details hoort. De forensische feiten. De kille woorden. En hem bijna kunt horen ademen. Waar veel ouders het zouden uitschreeuwen van woede, bleven zij stil. Rechtop. Waardig. Lisa-waardig, noemde ik dat.
Vandaag, drie maanden later, zijn we er opnieuw. De tweede pro-formazitting. Weer in zittingszaal A1. En ook Lisa’s familie is er weer bij. Opnieuw slechts enkele meters van de verdachte vandaan. De zitting begint zakelijk. De voorzitter zegt dat hij zich goed kan voorstellen dat dit alles opnieuw zeer emotioneel is. Dat zij de zaal mogen verlaten als het te veel wordt. Nieuwe feiten worden toegevoegd. Er wordt meer bekend over de derde verdenking tegen Chris J.
De cijfers van geweld tegen vrouwen in Nederland zijn om te huilen: 'Verbijsterend dat we het nog steeds niet serieus nemen'
Het derde slachtoffer is op 10 augustus, tien dagen vóór Lisa’s dood, gruwelijk belaagd door de verdachte. Een jonge vrouw die ’s avonds naar huis liep. Na haar werk besloot ze nog een stuk te wandelen. Dan wordt ze van achteren vastgegrepen, valt met haar hoofd op het asfalt. Hij gaat op haar liggen, duwt zijn hand op haar mond en zegt met zwaar Afrikaans accent: “Don’t scream.”
Maar ze schreeuwde wél. Gelukkig maar. Een fietser stopte. Hij vluchtte. Haar tas in zijn handen. Haar telefoon weg. Zij met verwondingen naar het ziekenhuis.
Later blijkt: haar bloed zat op één van zijn witte sneakers. Verstopt in een doos onder zijn bed. In zijn kamer in het asielzoekerscentrum in Amsterdam. Alsof geweld zich laat opbergen. Alsof je het gewoon weg kunt stoppen.
Wat me vandaag het meest treft, is het patroon.
10 augustus.
15 augustus.
20 augustus.
Om de vijf dagen sloeg hij toe. Alsof het afspraken waren. Alsof het data in een agenda waren. Voor hem misschien cijfers. Voor drie vrouwen: een leven dat nooit meer hetzelfde werd. Eén van hen leeft niet meer.
Intens emotionele dag voor ouders vermoorde Lisa: 'Het verlies is immens groot'
De officier van justitie leest voor uit het dossier. De verdachte heeft inmiddels bekend. Eerder sprak hij over stemmen en geheugenverlies. Nu niet meer. Op 5 en 6 februari zou hij klaar zijn geweest om te praten. Die dagen bekende hij alle drie de misdrijven.
De poging tot verkrachting op 10 augustus.
De brute verkrachting en zware mishandeling op 15 augustus.
De laffe moord op 20 augustus.
“Klopt het wat de officier u verwijt?”
“Yes.”
“En heeft u Lisa gedood?”
“Yes.”
Er volgen verklaringen die bijna surrealistisch klinken. Over schreeuwende stemmen. Over opdrachten die hij moest vervullen. Over een hemelse troon. Seks met een vrouw zou zijn toegang tot de hemel zijn. Maar de hemel bleef uit. En dat maakte hem boos.
Chris Jude zegt 17-jarige Lisa te hebben vermoord 'om naar de hemel te gaan'
Op 10 augustus probeerde hij daarom een vrouw te verkrachten. Dat moest van de stemmen. Toen dat mislukte, sloeg hij opnieuw toe. Hij verkrachtte een vrouw een uur lang en brak haar kaak. Nog steeds geen hemel.
Woedend was hij.
Dan krijgt hij een nieuwe opdracht: hij moet een vrouw doden. Dat is volgens hem ook de reden dat hij messen bij de Action kocht. Maar zelfs na Lisa’s dood, blijft de hemel uit. Dan zouden de stemmen hebben gezegd: “Je moet jezelf vermoorden.” Hij zegt dat hij dat ook wilde doen. “Maar toen werd ik gearresteerd.” Het voelt als een slechte film. Maar dit is echt. Hier. Vandaag. Op een paar meter afstand van Lisa’s ouders. Volgens zijn advocaten is hij psychisch ziek. Hij zou al van jongs af aan stemmen horen. Nu krijgt hij medicatie en werkt hij mee. Zou het?
Vandaag wordt bovendien nog meer duidelijk. Hij blijkt veel meer over zichzelf te weten dan hij eerder vertelde. Het is niet waar dat hij zijn hele leven in weeshuizen zou hebben doorgebracht. Hij heeft gewoon een familie, komt uit een gezin met vier broers en er is ook een zus, niet bloedverwant, maar wel zijn familie. Sterker nog: hij zou zelfs contact met zijn familieleden hebben gehad.
Alles blijkt anders dan drie maanden geleden. Het is veel informatie.
Soundos El Ahmadi fileert Vlaamse talkshowhost in discussie over vrouwenveiligheid: 'Jouw vriendinnen zijn niet de statistieken'
Maar, dan aan het einde van de zitting, gebeurt er iets kleins. Juridisch totaal onbelangrijk. Maar menselijk alleszeggend. De verdachte staat op, wordt richting de uitgang begeleid en geeft een van zijn advocaten een boks. Zo’n achteloze, bijna vrolijke vuistgroet. Alsof ze samen een tentamen hebben gehaald. Alsof het een normale werkdag was. Alsof dit geen zaak is waarin een meisje van zeventien gewetenloos is vermoord.
Ik voel de irritatie door mijn lijf trekken. Omdat het zo misplaatst is. Zo pijnlijk. Zo respectloos.
Niet eens bewust misschien. Maar juist dat maakt het schrijnend.
Voor hem lijkt het een moment…
Voor Lisa’s familie is het hun leven.
Ouders van omgebrachte Lisa (17): 'Onze harten zijn gebroken'
Monika van der Marel werkt als crimeredacteur en verslaggever bij RTL Boulevard. Ze volgt spraakmakende rechtszaken op de voet, houdt feilloos in de gaten welke criminele kopstukken onder de radar verdwijnen en pluist bizarre tips uit tot de laatste draad.
Daarnaast is ze moeder van een zoon die zijn eigen plek in de mediawereld heeft veroverd, en vindt ze haar rust tijdens lange wandelingen met haar labradoodle.
Voor LINDA. schrijft Monika over strafzaken, de onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal. Lees hier alle columns van Monika.
