Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: het editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keertje met je op LINDA.nl.
Zoals deze uit LINDA.mode 15 (2016).
De coupe van Linda's oma: 'Vuurrood tot haar tachtigste, toen sloeg het over naar knaloranje'
Mooi rood is niet lelijk
“Omdat we heel veel rood zien deze winter”, zegt onze modespecialist als ik me afvraag waarom ik met rood haar op de cover zou moeten. “Rode lippen, tassen, jurkjes, lakleren jassen en rode haren. Chic rood leek me leuk bij jou. De überblondine effe helemaal anders. Vast heel mooi bij je groene ogen. Denk Julianne Moore.” Jaja, leuk uitgangspunt, maar evenaar dat maar eens. Dat Moore kan het probleem niet zijn, ik ben gewicht-technisch zeker more dan Julianne, maar ik beschik helaas niet over de bijbehorende sproetjes en porseleinen teint.
En ik ben als de dood dat ik met een rode pruik ineens sprekend lijk op wijlen mijn oma. Niet dat dat geen leuk mens was. Integendeel, ik bewaar fantastische herinneringen aan de weekendjes waarop ik bij oma in Den Haag logeerde en ze me meenam naar de Bijenkorf, waar ik iets uit mocht kiezen wat ik van mijn moeder nooit zou krijgen. Ze bakte biefstukjes met spinazie à la crème en ik hoefde geen bruin brood te eten en nooit op tijd naar bed. Nee, mijn oma was een topper, op d’r haarkleur na.
De lezerspost van Linda de Mol: 'Na 7 kantjes narigheid komt de vraag: kun jij ons 22.000 euro lenen?'
Oh oma
Vuurrood tot op haar tachtigste. Toen ze wat jonger was, was het meer een soort kastanjebruinrood maar naarmate ze ouder werd en de eigen kleur grijzer en witter werd, sloeg het verfnummer, dat nooit veranderde, steeds roder uit. Tot het naar knaloranje oversloeg. En dat combineerde ze vrolijk met een dikke laag compactpoeder en cyclaamroze lippenstift.
Ze kwam vaak trots naar me kijken in de studio, en dan hoefde ik me nooit af te vragen waar mijn oma zat in het publiek. In één oogopslag was ze tussen vijfhonderd onbekende mensen te herkennen aan dat bijna lichtgevende oranje haar. Net van de kapper, stijf van de Taft-lak. Tas op schoot en zo trots als een pauw. “Dat is dus wel mooi mijn kleindochter die daar staat, hè”, zei ze dan tegen wildvreemde mensen die naast haar zaten.
Tikkie té rood
Ook mijn moeder had een langdurige roodhaarfase. Altijd een tikkie té rood naar mijn idee. Voorzichtig suggereerde ik dat wat koperbruiner misschien chiquer zou staan, maar mijn moeder had volstrekt maling aan mijn modeadviezen en combineerde de rode coupe rustig met een blouse die was bedrukt met felgekleurde papegaaien.
Als ik, in de hoop haar look iets te downplayen, weleens een mooi marineblauw jasje voor haar kocht of een cognackleurige tas, bedankte ze me allerliefst en deed of ze er dolblij mee was, maar de spullen verdwenen in de kast. Mijn moeder was dol op haar felgekleurde, nep-Louis Vuitton, voor € 15 gekocht op de markt in Portugal. En op haar tijgerprintregenjas, waar tante Cor uit Gooische Vrouwen een moord voor had gedaan.
En nu? Nu ze in een mooi kasjmieren vestje in haar rolstoel zit, mis ik haar flamboyante, opvallende kledingstijl als een gek. Wat zou ik dolgraag nog een keer pinnig zeggen: “Mam, een knalblauwe tie-dye blouse met dat rode haar!” Had ze dat rode haar nog maar, in plaats van het noodgedwongen korte grijze coupeje dat ze nooit zou hebben gewild, maar verven gaat echt niet meer. En soms, als ik naar de tribune kijk bij een studio-opname, mis ik nog steeds de vlammende verschijning van mijn trotse oma uit Den Haag. Dus klaar nu met die aversie tegen roodgeverfde haren. Rood is de kleur van mijn oma en mijn moeder.
Hier lees je meer editorials van Linda de Mol.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Linda over lichaamshaar: 'Laseren? Straks is 'glad' weer uit en zit je als enige met een kale kano'
