Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
“Kijk eens”, stoot ik mijn dochter aan. Buiten trekt een buurman zijn peuter op een slee achter zich aan. Zijn bril is beslagen. Bij elke stap kringelen er wolkjes wasem uit zijn mond.
Zijn dreumes, halfhangend tegen een houten rekje, schaterlacht van plezier. Dochter en ik hangen onderuitgezakt aan tafel. Binnen. En balen. Zij hangt half verstopt achter haar laptop. Hikt tegen een werkstuk aan. Gelukkig biedt haar telefoon afleiding. Voor mijn neus ligt een lastige schrijfopdracht van een cursus die ik ga volgen. Huiswerk over zelfreflectie. Ik loop vast op het onderdeel ‘sterkte-zwakteanalyse’. Mijn sterke punten heb ik al ingevuld.
Morgen is de deadline. Voor ons allebei. Op de radio hoor ik over rijen gestrande reizigers op Schiphol. Honderden vluchten zijn gecanceld.
Ik leg mijn pen neer en zoek de blik van mijn vrouw. Schiphol, vliegen, vakantie, maak ik een optelsom in mijn hoofd. Zij nipte op de bank van haar dampende koffie. Kijkt op haar beurt ons aan, schudt haar hoofd en adviseert ons vervolgens om boven te studeren. Daar is minder afleiding, weet ze.
'Een kamer vinden dáár is net zo waarschijnlijk als de hoofdprijs winnen in de Postcodeloterij'
In de keuken zet ik mijn beker op het aanrecht. Trek eerst de deur van de afwasmachine open, pak een schoon glas en draai me dan om. “Boven is het moeilijk focussen.” Op het plein glibbert de buurman dapper voort. Hij heeft het ook zwaar, zie ik. Hij tuurt over zijn bril, die naar het puntje van zijn neus is gezakt. De glazen lijken bevroren.
Mijn glas zet ik, terwijl ik het blijf volgen, op de tast in het keukenkastje. Blindtypen kan ik niet, blind uitruimen wel. Ik mik het bestek in de bak en stapel borden in de la. Dochter is naast me komen staan en kijkt ook door het raam. “Dat meisje heeft het beter geregeld”, knikt ze naar het tafereel in de sneeuw.
We zien hoe de peuter verkast is van de slee naar de nek van de ploegende buurman. Aan de slee hangen nu twee andere minipassagiers. Buurman is behalve trekezel ook mikpunt geworden van een stel melige moeders. Joelend vuren ze sneeuwballen op de weerloze man af.
Omdat ze nogal klunzig gooien, raken de vrouwen hem niet. “Ik denk dat hij ook een ander beeld van vakantie had”, lach ik. Wij vluchten in afleiding, dat is wel duidelijk. We missen de druk van het moeten. Morgen voelt mijlenver weg. Creativiteit komt niet op commando.
Terug aan tafel trekt een mail van Transavia mijn aandacht. Aanbiedingen voor snelle beslissers, staat er. ‘Snel beslissen’ staat op mijn lijstje, bij mijn sterke punten. Toeval bestaat niet. “Dit lukt niet”, mokt dochter een klein kwartier later. Werken in Word is een worsteling. Ze klapt haar laptop dicht en schuift ‘m van zich af. Of het bij mij wel lukt? Ik mompel dat ik best lekker bezig ben. Verkeer in de laatste stap van mijn bestelling. “Heb die sterke punten af”, zeg ik, “ga even mijn paspoort pakken, ben zo terug.” Dochter reageert niet meteen. Maar roept me, terwijl ik naar boven loop, na wat ik met een paspoort moet.
“Gaan jullie weer zonder ons op vakantie?” Ik schiet in de lach. Heb tickets gekocht, twee stuks. Even met mijn vrouw naar Spanje, zon in plaats van sneeuw. Door die zwoegende buurman leek me dat wel lekker, even zonder kinderen. “Geef me die lijst met jouw zwakke punten eens”, hoor ik dochter weer. “Ik weet er wel een paar …”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dochter belt: 'Pap, er is iets ergs gebeurd'. Als ik hoor waar het over gaat ontspan ik'
