Dana ging vorig jaar na tien jaar huwelijk onverwachts uit elkaar met haar man. Na de scheiding stond ze met lege handen, omdat ze door omstandigheden financieel afhankelijk van hem was.
“Had ik maar beter voor mezelf gezorgd en geanticipeerd op wat had kunnen gebeuren”, vertelt Dana* aan LINDA.
Dana werkt jarenlang als communicatieadviseur. “Nadat ik afstudeerde aan de universiteit, was ik werkzaam in de communicatiebranche. Ik had een eigen appartement en het goed voor elkaar. Ik wilde alleen nog graag slagen in de liefde.”
Op een werkborrel ontmoet ze Johan*. De klik is onvermijdelijk, maar hij is gescheiden, een stuk ouder en heeft drie kinderen. “Ik kwam eigenlijk net kijken. Toch gingen we vrij snel erna daten. Tussendoor is het twee keer uit geweest. Het leek hem niet verstandig, we wilden allebei iets anders in deze fase van ons leven. Zo had ik een sterke kinderwens, hij niet meer. Maar we waren gek op elkaar, dus vonden elkaar iedere keer weer terug.”
Fix je financiën: LINDA.nl staat de hele maand in het teken van geld en financieel redzaam zijn
De twee besluiten ervoor te gaan en krijgen een serieuze relatie. Na vijf jaar vraagt Johan Dana ten huwelijk. Een maand later krijgen ze te horen dat hij een hersenziekte heeft. Johan twijfelt of ze het huwelijk door moeten laten gaan. Dana vindt van wel: ze hebben voor de liefde gekozen, in voor- en tegenspoed.
“Hij wilde mij niet ‘opzadelen’ met een zieke man en de zorg die hij nodig zou hebben. Ik vond het geen reden om niet te trouwen. Iedereen kan ziek worden. Zelf ben ik bipolair, heb dus ook een hersenziekte. Johan heeft me daar altijd in gesteund.”
Een paar jaar later moet Johan door zijn gezondheid stoppen met werken. “Omdat we niet wisten hoe de toekomst eruit zou zien en we graag wilden reizen, besloot ik ook te stoppen. Dit was mogelijk gezien de financiële situatie van mijn man en wat hij had opgebouwd in al die jaren. Mijn appartement had ik intussen al verkocht. We verhuisden naar zijn vakantiehuis in het buitenland en vanaf dat moment gaf ik mijn onafhankelijkheid op.
Dana: “Mijn vader is jong overleden, ik weet hoe het is als je als vrouw alleen komt te staan. Voordat Johan en ik trouwden, hadden we een samenlevingscontract waarin stond dat ik het huis in Nederland zou krijgen, mochten we uit elkaar gaan of Johan zou overlijden. Maar we verkochten dat huis, omdat we naar het buitenland gingen. Mijn grootste fout was twee jaar geleden. We keerden terug naar Nederland vanwege de zorg die hij hier nodig had. Het huis dat we toen kochten stond alleen op zijn naam. Johan had altijd verzekerd dat hij me goed verzorgd zou achterlaten, wat er ook zou gebeuren. Helaas pakte dat anders uit.”
Chantal (29) is financieel onafhankelijk dankzij spaarplan: 'Ik moest vaak 'nee' zeggen'
Dana ziet haar man veranderen. “Door de hoeveelheid medicatie kreeg hij bijverschijnselen. Hij was niet zichzelf, raakte in een depressie. Als partner merkte ik dat de ziekte de overhand kreeg. Hulp zoeken wilde hij niet. Uiteindelijk zei hij op de dag dat we precies tien jaar getrouwd waren, dat hij niet samen verder wilde. Van alle momenten in een jaar deed hij het uitgerekend díe dag. Ik kon het niet geloven, plotseling trok hij de stekker uit ons huwelijk. Was hij dit zelf of was het de ziekte, vroeg ik me af.”
Vriendelijk ging het er niet aan toe. “Ik zag toevallig een mail van Johan aan de notaris dat hij me overal uit had geschrapt. Ik kwam met lege handen te staan, zelfs zonder woning. Behalve de wettelijke alimentatie van vijf jaar heb ik niks. Dat wordt gebaseerd op inkomen, maar hij werkt niet meer. Veel is dat dus niet. Ik kan er niet van rondkomen. Dan ga je van een bovenmodaal inkomen en een lekker leven waarin alles kon. Dat is schakelen, maar ik kan prima met wat minder. Het enige wat ik graag wil is een eigen plek. Ik woon nu tijdelijk bij mijn moeder. Van de woningbouwvereniging kreeg ik te horen dat in mijn geval (alleenstaand, geen kinderen, gezond) de wachtlijst tien jaar is voor een sociale huurwoning. Nooit had ik dit scenario verwacht. Had ik maar beter voor mezelf gezorgd en geanticipeerd op wat zou kunnen gebeuren.”
Dana’s omgeving voelt eerder al aan dat de relatie ongelijkwaardig is. “Mijn moeder en tante durfden het niet te zeggen. Ze wilden zich niet in mijn huwelijk mengen. Nu we gescheiden zijn, hoor ik opeens dat mensen trekjes van hem niet vertrouwden. Achteraf vind ik het jammer dat niemand mij daarop heeft aangesproken.”
Je onderbuikgevoel kan je veel vertellen, zegt Dana tot slot. “Als er dingen gebeuren in je relatie die je niet fijn vindt, blijf het gesprek dan aangaan. Neem het niet voor lief omdat je lang samen bent. Wij kregen een keer ruzie over tien euro, terwijl er geld in overvloede was. Dat raakt aan iemands karakter en kun je niet makkelijk veranderen.”
Dana krabbelt langzaam op. “Het is heel moeilijk om jezelf overeind te houden in een relatie waarin de partner ziek wordt. Ik ben een zorgzaam type en heb mezelf weggecijferd. Het gaat steeds beter, maar ik heb wel moeite om uit te vinden wie ik ben en waar ik gelukkig van word. Zó lang was ik bezig met de ander en de relatie. Ik dacht in zijn belang en ons belang, en niet in mijn eigen belang. We hebben hele mooie jaren gehad, al waren twee hersenziektes in één relatie echt een uitdaging.”
Inmiddels werkt Dana weer twee dagen in de week. “Ik praat met een re-integratiecoach om te kijken wat voor werk ik wil doen. Ergens ben ik blij dat dit niet tien jaar later is gebeurd. Nu heb ik nog kansen op de arbeids- en woningmarkt. Ik ben veerkrachtig genoeg om opnieuw te beginnen. Ik wil vooral een leuk leven en gelukkig zijn.”
'Veel vrouwen denken dat ze financieel zelfredzaam zijn, maar dat valt tegen'
Ze wil iets meegeven aan andere vrouwen: “Zorg in de eerste plaats voor jezelf. Dat klinkt als een inkopper, maar veel vrouwen vergeten aan zichzelf te denken en aan wat ze nodig hebben.”
Ook adviseert ze om over geld te praten in een relatie. “Tot het huwelijk was geld geen onderwerp: ik had een eigen huis en bankrekening. Na het trouwen kregen we inzage in elkaars bestedingspatroon. Ik moest opeens openheid geven over wat ik uitgaf. Hij zat erg op zijn centen, was bezig met de toekomst en wat-ie dan nodig zou hebben. Ik ben meer een type van leven in het nu. Dat matchte niet lekker. Let goed op die signalen, ik voelde me vaak op de vingers getikt. Zorg dat je altijd een stuk onafhankelijk houdt”, benadrukt ze.
“Je trouwt als het goed is uit liefde, maar je moet het voor een deel zien als een zakelijke overeenkomst. Omdat ik startend was en niet veel spullen had, bracht ik weinig in. Zonder verder na te denken ging ik akkoord met de huwelijkse voorwaarden. Ergens vind ik dat ook een taak van de notaris. Mij is niet gevraagd of ik wel wist waar ik voor tekende en wat het concreet zou betekenen als we uit elkaar zouden gaan.”
*Dana’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie. Ook Johan is niet zijn echte naam.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Oproep: blijf jij bij je partner omdat je financieel niet anders kunt? We horen graag jouw verhaal
Nivine is redacteur bij LINDA.nl. Ze schrijft graag persoonlijke verhalen op en duikt het liefst in maatschappelijk relevante onderwerpen zoals vrouwengezondheid. Ze houdt énorm van dieren en van eten – vooral kaas(fondue).
