“Hoe kan ik in godsnaam nu nog een taart bakken?!” schreeuw ik naar Joost. ’s Avonds denk ik de eerste wee te voelen. Een gevoel dat ik nooit eerder heb gehad, dus hoe weet ik nu echt dat dit een wee is? Volgens vriendinnen is het als een heftige menstruatiekramp in het kwadraat, maar ongesteldheid is in elk geval iets wat we kunnen uitsluiten.
Liefdevol begint Joost te timen. Binnen een halfuur zit ik al op om de vier minuten en na een uur zelfs om de minuut. Daarna zie ik hem zijn telefoon in de hoek gooien. Het is niet meer bij te houden.
Wacht even. Dit was niet de bedoeling, die weeën zouden toch rustig opbouwen? Ik zou, zoals een vriendin mij vertelde, nog kunnen gamen. Ik zou zelfs nog een taart kunnen bakken. Of een beetje slapen.
Waar ik in terechtkom wordt zeer terecht een weeënstorm genoemd, want een storm is het. Een storm waardoor het land uit zicht raakt, de horizon geen rechte lijn meer is en de zeilen klapperen tegen de giek. Ik ben het schip dat alle ballast loost, waarom heeft niemand me verteld dat een mens zo veel kan overgeven?! In de verte hoor ik Joost als een misthoorn lieve woorden fluisteren. Als ik had geweten dat deze storm achttien uur zou duren, had ik gezegd dat dat onmogelijk zou zijn.
Maar de lucht klaart op, er is land in zicht. Daar is hij, onze kleine Shaffy komt op de laatste golven ter wereld. Ons gouden uur is daar. Twee hele seconden. Blauw en slap wordt hij direct door de medici weggehaald van mijn buik. De storm is niet voorbij, hij begint nu pas.•

Er klinkt gekreun uit de slaapkamer, wat betekent dat bij Bar de weeën zijn begonnen. Als een eindexamen had ik de 5-1-1-regel uit mijn hoofd geleerd: als je om de vijf minuten een wee hebt die ongeveer een minuut duurt, en dat een uur lang, dan weet je dat de bevalling is begonnen. Heel veel simpeler wordt het niet, maar als het moment dan eindelijk daar is, zit ik als een hopeloze student met ChatGPT onder m’n neus. 21.36 uur: 42 seconden. 21.40 uur: 39 seconden. Een uur lang noteer ik alles met precisie. Als ik elk kwartaal zo minutieus mijn belastingaangifte zou doen, hoef ik de belastingdienst nooit meer te vrezen.
Acht uur later. De pijn wordt voor Bar met elke verstreken minuut groter. Een weeënstorm die ze als volleerd kapitein weerstaat. Ik daarentegen voel me als een matroos die plots heimwee heeft naar het vasteland. Nutteloos, onervaren en me vooral zorgen makend over of Bar straks zal vragen of ik iets uit de vluchttas kan pakken. Die is namelijk als een Tetris-spel door haar ingepakt, en ik heb iets te vaak zelfverzekerd geknikt en “Jaha” gezegd om nu nog te durven vragen waar precies de koelelementen zitten. Onze communicatie is de afgelopen uren gedegradeerd tot eenrichtingsverkeer vanuit mijn kant, met vanuit Bar zo nu en dan enkel de woorden “Slokje water”. Een uitgelezen kans om alles op te biechten wat ik nog wilde zeggen. Toch besluit ik niet te vertellen dat ik haar platenspeler heb laten vallen en focus in plaats daarvan volledig op Bars ademen.
Om 14.21 uur is hij daar: Shaffy. De wereld is stil, niets beweegt. Maar niet alleen de wereld, ook Shaffy is stil. En beweegt niet. Bar en ik weten nog van niks, maar we gaan de zwaarste week van ons leven tegemoet.•

Lees hier het exclusieve interview met Barbara & Joost, waarin ze meer vertellen over deze ingrijpende gebeurtenis.

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.

Danique Bossers: ‘Dat ik meldde dat een jongen net zo welkom was, leverde vooral verbaasde blikken op’Lees ook