Het gekke van kinderen die langzaam in tieners veranderen, zoals mijn oudste van zeventien, is dat er zoveel momenten zijn waarvan je niet weet dat het een einde betekent. De zoveelste slotfase in een kinderleven.
Zoals de laatste keer een boek voorlezen of een kind dat ’s nachts bij je in bed kruipt. De laatste keer speelgoed kopen bij de Toys’R’Us (nu ben ik daar niet rouwig om) is inmiddels jaren geleden. Weet jij nog wanneer je je kind voor het laatst optilde? Ik niet. Wanneer hield ik de hand in mijn dochters nek of tegen haar rug, als ze naast me fietste, voor altijd los? En wanneer lachte ze nog wel om foute woordgrappen? Ik besef dat het erbij hoort en dat het normaal is. Want voor alle momenten die geruisloos verdwijnen breken genoeg eerste periodes aan. Zoals een beha kopen, autorijles of een vriendje.
'Pap (87) in online bankpashel: 'Binnen twee (!) weken komt iemand van het identificatieteam''
Juist op verjaardagen sta ik, heel weemoedig, stil bij zulke veranderingen. Dan denk ik aan hoe mijn oudste als pasgeboren baby naar amandelolie rook, aan de chaotische horror-kleuterfeesten waar huilende kinderen met groene snottebellen rondliepen. Ik mijmer over de geboorte. Zo was het bij Puck, op die januaridag in 2009, ijskoud buiten. Droog, zonnig met een strakblauwe hemel. “Ja, mam”, zegt Puck quasi-geïrriteerd als ik erover begin. “Dat vertel je elk jaar opnieuw rond mijn verjaardag.”
“Heb je een beetje zin in je verjaardag?”, vroeg ik haar vorige week. “Nou …, ja en nee. Ik word zeventien. Dat klinkt echt oud, vind je niet?”, antwoordde ze. Wat moest ik daar nu op antwoorden als vijftiger, dacht ik. “Het voelt gewoon alsof ik geen kind meer ben”, zei Puck mistroostig. Vorig jaar besloot ze ineens dat ze geen verjaardag ‘oude stijl’ meer wenste. “Dan komen er vooral volwassenen die ik de rest van het jaar nauwelijks zie”, zei ze. “Dan vier ik het liever met eigen vrienden. En alleen familie zoals opa.” Geef haar eens ongelijk.
“Pff”, zucht ze. “Het is toch bizar? Dat ik over een paar maanden klaar ben met de middelbare school. Het voelt alsof ik nu over alles nóg beter moet nadenken.” Ik knik. Alle clichés over kinderen opvoeden zijn waar, de tijd is voorbij gevlogen. Het lijkt gisteren dat we samen de nieuwe route naar de middelbare school fietsten, en Puck me als twaalfjarige uitlachte omdat ze vond dat ik ‘als een klein kind’ op mijn fiets zat. Ik fietste blij en was vrolijk omdat er een nieuwe fase aanbrak. Mijn kleine meid die op de lagere school de oudste was, zou weer de jongste zijn.
Financiële zorgen als alleenstaande ouder: 'Waarom betaal ik voor een kilo kaas vijftien euro?'
Uiteindelijk werd het vorige week een braaf verjaardagsfeestje met happen en zeven vriendinnen. Ik vluchtte het huis uit en zij zaten TikTokkend aan een keurig gedekte tafel. Een avond vol ballonnen, MyJewellery-cadeaus, zoete snoep en roddels. Ik nam plaats bij de buurvrouw waar we samen met vrienden meer decibellen tentoonspreidden dan de zeven tieners bij elkaar. Wie weet is dit wel het laatste brave partijtje, mijmerde ik.
Een dag later gingen we samen naar een open dag van het HBO. Puck weet al welke studie ze wil doen, maar wilde nog bij andere richtingen kijken. We namen plaats bij een voorlichting in een collegezaal. Ik wees op het bankje voor ons, waar met een blauwe pen BIER in gekrast stond. Na een paar gesprekken met alumni aten we samen een broodje in de stad. Puck meldde overtuigd: “Het is goed dat we geweest zijn. Nu weet ik helemaal zeker wat ik wil. Sterker nog: ik ga me vandaag inschrijven.”
“Doe dat. Ik ben trots op jou”, zei ik. Ik rekende af, we trokken onze jas aan. Buiten deed ze een arm om mijn schouders. “Fijn dat we samen zijn gegaan. Ik wilde dit het liefst met jou doen.” We knuffelden even en liepen gearmd verder. “Je ruikt zo lekker”, zei ze. “Echt typisch naar mama. Zal ik anders koken vanavond?” Ik knikte. Wat een heerlijk aanbod. Weer een andere fase.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik wil gewoon dat hij z’n broek aantrekt en mijn bed nu verlaat'
