‘Ik snap het niet, waarom is zo’n leuke vrouw als jij nog alleen?’ Die vraag krijg ik regelmatig, afgelopen weekend nog op een feestje. Al moet ik zeggen dat het minder vaak voorkomt dan vroeger. Het kan zijn dat ik gewoon minder leuk ben dan voorheen, natuurlijk. Of het ligt aan die burn-outuitstraling. Hoe dan ook: daar ga ik mijn hoofd niet over breken.
Na de scheiding van de vader van de meiden was de lat redelijk laag. Daarnaast had ik een solide, intern weten: liefde is niet dood, er is nog iemand. En die kwam, sneller dan ik verwachtte, in de vorm van een lange, sterke held. Mijn bloedeigen Moana uit Vaiana. Carlos was een rasechte optimist. Een Kaapverdiaanse danser, uitmuntende minnaar en bokser.
Een gelukzoeker in het verpleeghuis: 'Van iedereen werkt hij het hardst'
Hij woonde aan en werkte op het water. Hij hielp me mijn angst voor de oceaan overwinnen. De kracht van de golven van een oceaan is zoveel intenser dan van een zee. Met oneindig geduld leerde hij mij door golven te duiken, het water te ‘lezen’ en niet te vrezen. Eerst vanaf zijn sterke, zwarte rug, later naast me toen ik genoeg vertrouwen in de eigen korte beentjes had.
Niemand thuis had een goed gevoel bij ons samenzijn, want: hij was zeker op een visum of mijn geld uit. (Dat laatste was een hilarische aanname: nooit heb ik er financieel zó slecht bijgezeten als vlak na de scheiding).
Voor het eerst in mijn leven voelde ik me beschermd in de aanwezigheid van een ander. Veilig naast een volwassen man. Het leek alsof mijn zenuwstelsel losliet en in volle overgave ontspande. Ik zette me letterlijk en figuurlijk niet meer schrap, en de kilo’s vlogen eraf. Woorden waren niet nodig om elkaar te begrijpen. Het is heftig als je zo aan elkaars ziel hecht. Mooi en heftig tegelijk.
Het stuurloze gat tussen kerst en oud en nieuw: 'Chablis als ontbijt en hond uitlaten in je pyjama'
De twee verschillende continenten waren bijna onverenigbaar, bovendien wist hij dat mijn kinderen altijd prioriteit hadden. Maar het was echte liefde en mijn kinderen voelden dat ook. Carlos was in die twee jaar meer een vader voor ze, dan ze ooit hebben meegemaakt. Ze zaten op z’n nek, hij speelde samen voetbal en tilde ze naar bed. Hij had geen voorwaarden en strafte ze nooit. In een hoek staan of machtsspelletjes spelen, daar deed hij niet aan.
Carlos bouwde een band op door ze mee te nemen naar de bowlingbaan en ook een op een dingen met ze te ondernemen. Van zijn eerste klusgeld kocht hij een bos tulpen omdat hij wist dat we daar allemaal van hielden. Ook dat hadden de dochters niet eerder gezien: een man die attent, liefdevol voor en toegewijd aan hun moeder was.
'Op z'n Grieks, leg dat maar eens uit: 'Daar is het gat toch helemaal niet voor bedoeld?''
Helaas bleek diezelfde man wel ziekelijk jaloers. Van de een op de andere dag heeft hij het vertrouwen onherstelbaar beschadigd. Het was een harde grens die nooit overschreden had mogen worden. De pijn was diep en zelfs jaren later vind ik het moeilijk er de juiste woorden aan te hangen. Ik beëindigde de relatie.
Het moederschap nam het daarna volledig van het liefdesverdriet over. Ik snakte soms naar intimiteit en er zijn best een paar liefdes geweest, maar bij iedere man voelde ik nog geen fractie van wat Carlos in mij heeft ontwaakt. Het moet op z’n minst meer zijn dan die fractie, besloot ik toen ik kort daarna het datingpodium verliet. En dat is de belangrijkste reden dat ik vijf jaar later nog single ben. Leg dat maar eens uit op een verjaardag.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hij is op slag dood en de vakantie moet nog beginnen'
