Wie had kunnen bedenken dat je zoveel spijt kunt hebben van twintig Vietnamese loempia’s halen? Pap wilde ze als bedankje aan het zorgpersoneel uitdelen. De vrouw van de loempiakraam accepteerde echter alleen cash. Dus ging pap in z’n scootmobiel naar een Geldmaat. Die zonder pardon, en zonder pincode in te voeren, de pas inslikte vanwege een storing.
Hij belde me daarna op en verzekerde me dat hij het allemaal zelf geregeld had. “Er is een nieuwe pas aangevraagd bij de bank, telefonisch. Het is een lang verhaal”, zuchtte hij.
Als ik een paar dagen later naar de situatie vraag mompelt hij iets over een formulier dat opgestuurd wordt. Hij heeft geen euro meer op zak. Het sneeuwt buiten, maar ik ga toch de straat op om geld van mijn rekening voor hem te pinnen.
'Resultaat van drie dagen online daten: fikse ruzie met Jorge en Kevin wil aan mijn 'clitje zuigen''
“Mijn stem is zwak en hees, de vrouw van de bank kon me moeilijk verstaan”, legt hij uit als ik met cash zijn kamer binnenloop. Het aangevraagde formulier is nog niet binnen. “Ik heb erachteraan gebeld”, zegt hij. “Maar omdat ik verhuisd ben en een andere postcode heb, moet er iemand langskomen om mij te identificeren. Ze hebben blijkbaar per regio een identificatieteam.”
“Een wat?”, vraag ik verbaasd. “Door de huidige weersomstandigheden kan het wel twee weken duren”, zucht pap. “Ik kan ook online geen geld overmaken en niet zien wat er op de rekening staat.” Dat krijg je ervan als je nog bankiert met e-dentifier, denk ik. Maar ja, hij is 87 en gaat heus niet alsnog aan de smartphone. “Pap, ik ga je helpen.”
Ik bel het servicenummer en doe m’n beklag. “Ik snap dat identificatie nodig is, maar het is toch niet te doen als dit proces zo lang duurt? Pap krijgt er stress van. Waarom is er niet een medewerker voor bejaarde mensen werkzaam op dit servicenummer?” Maar ik heb geluk, Ramiro helpt me, na eerst op professionele wijze door het stof te zijn gegaan, ondanks dat hij geen enkele schuld aan deze situatie heeft.
De meestgestelde vraag (op feestjes): 'Waarom is zo’n leuke vrouw nog single?'
Hij probeert pap via mijn smartphone te identificeren. Ik geef het toestel aan pap die hardop zijn geboortedatum en nieuwe adres moet zeggen. Dat laatste gaat moeilijk, want Parkinson: hij weet de postcode niet uit het hoofd. Vervolgens moet ik een foto maken van pap. Zijn hoofd moet in het ovale vormpje passen. Wat we ook proberen, telkens krijgen we de melding: ‘Houd de telefoon stil!’
“Ja … eh Parkinson”, zegt pap gefrustreerd. Na nog drie mislukte pogingen krijgen we een vinkje. Ramiro tempert meteen het enthousiasme. ‘Even geduld mevrouw, ik moet checken of ons interne systeem het ook goedkeurt.’ Terwijl we wachten valt het hoofd van mijn vader wat voorover, de blik staat leeg, op oneindig. Hem zo te moeten aanschouwen maakt me verdrietig. Als iemand altijd zijn zaken op orde had, was het pap wel.
“De uitslag is binnen”, zegt Ramiro. “Helaas … Nee hoor: grapje. Het is goedgekeurd!” We zijn opgelucht, maar we zijn er nog niet. Na vier werkdagen ligt de pas inderdaad keurig op de mat. Pap belt een dag later en meldt dat pinnen in winkels lukt, maar online bankieren niet. “Alle apparaten lijken geblokkeerd.”
'Als kind verdien je een ‘andere, dierbare plek’, vooral als je thuis niet gezien wordt'
Een dag later zit ik dus opnieuw bij pap, met iemand van de bank aan de telefoon. Het is helaas grapjas Ramiro niet, maar een pinnige jongedame. “Mag ik kort verifiëren dat u echt bij uw vader zit?” Niks kort, we zijn zo een half uur verder. De blokkade wordt opgeheven, ik hang op en help pap de openstaande rekeningen te voldoen. Maar dat gaat toch niet helemaal goed, zie ik op de iPad, die een technische storing aangeeft. Opnieuw hang ik aan de lijn, inmiddels schiet ik volledig uit mijn panty van deze bureaucratische beveiligingsellende.
De technische man die ik nu spreek lost het gelukkig op en zegt: “Wat lief dat u dit voor uw vader doet. Mijn moeder is afgelopen zomer overleden, en ik heb haar in de laatste maanden vanaf mijn computer kunnen helpen met bankzaken. Dat is zo geregeld, dan moet uw vader u online machtigen. Via uw smartphone is zo’n identificatie dan een stuk makkelijker.”
Ik bedank hem. Ruim twee weken na dit geld-akkefietje heb ik de enige juiste tip gekregen: je laten machtigen. Een inzicht dankzij drie uur aan identificatie, twintig loempia’s en één gebrekkige Geldmaat.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'In no time gescheiden, Tinder uitgespeeld en nu in een 'situationship': hoe doet ze dat?'
