Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
Vriend appt: ‘Ik zit nog in de besmettelijke fase.’ Ik: ‘Oh jee.’ Vriend: ‘Beter als ik uit je buurt blijf.’ Ik: ‘Shit zeg. Beterschap.’ Mijn dochter liggend op de bank: “Mannengriepje zeker.”
De afzegging gooit roet in het eten. Het plan is samen naar de olympische afdaling van het skiën te kijken. Gelukkig zijn zoon en dochter thuis dit weekend. Het koninginnennummer met Lindsey Vonn staat al lang rood omcirkeld in mijn agenda. Nou ja, eigenlijk in mijn hoofd. De agenda ligt ergens werkeloos in een la.
'Ik lees de handgeschreven brief hardop voor: 'Jullie magische reis start hier, neem alleen je tandenborstel mee''
Ik: “Vonn start met nummer 13.” Vriend: “Ach, dat bijgeloof gelul, daar heb ik niks mee.” Thuis vertel ik aan vrouw, zoon en dochter over de slechte knieën van Vonn. Dat de skilegende al in 2010 goud won en 41 is. Dochter slaat aan op de leeftijd, 41, dat vindt ze oud. Mijn lovende betoog sorteert niet het gewenste effect. Valentijnsdag staat hoger op hun agenda dan ik met mijn Winterspelen.
Dochter: “Pap, dat zien we dan wel. Mam, ik heb valentijnscadeaus, wil jij die morgen met mij inpakken?” Zoon: “Ik ga op valentijnsavond stappen in Amsterdam.”
De zondagochtend begint met klein leed. Uit de koelkast pak ik Griekse yoghurt. De grote pot voelt verdacht licht. Als ik het deksel eraf trek, staar ik in een leegte waar héééé-le-maal onderin nog wat witte drab zit. Shit. Optie twee: havermout met banaan. Een blik op de fruitschaal leert dat het gekromde gele fruit weg is. Grrrrr. In de broodtrommel lege zakjes en ontbijtkoek, maar brood? Ho maar. Eieren dan? Nope. Melk? Een bodempje.
Ik: “Last van een leeg nest? Van een lege koelkast! Lege potten terugzetten, hoe dan???” Mijn vrouw: “Haha, weet je ook eens hoe dat voelt.”
'Ik hoor het plezier in mijn dochters stem, mijn nieuwe geluksmoment nu het thuis leger is'
Zij dealt al langer met dit fenomeen. Dat gaat vaak om vrouwendingen. Make-upremover, shampoo, geurtjes, kleding. Dochter over de vloer betekent ook ongevraagd haarborstels gebruiken, en die daarna vol bossen haar terugleggen. Of wattenschijfjes opmaken. Plaknagels inpikken. Ik neem het dan – tot overmaat van ramp – op voor dochter. Dat mijn vrouw het als compliment kan zien. Vanwege haar goede kledingsmaak, gevoel voor mooie nagels en meer van die goedmaakteksten.
Ik: “Dit gaat over eten hé.” Zij: “Joh, in de vriezer ligt nog brood.” Om half twaalf zitten mijn vrouw en ik op een verder lege bank. Mét ontdooide boterhammen, zonder kinderen. De shots van immense bergen, de snelheden waar de vrouwen zich mee naar beneden storten en de meevliegende drone zuigen ons het tv-scherm in. Ik ren de gang in en storm de trap op.
Ik: “Waar blijven jullie? Vonn komt zo.” Dochter (in de badkamer): “Jaaahaaa. Laat me even, ben net wakker.” Zoon reageert niet. Slaapt onverstoorbaar door. Ik (tegen mijn vrouw): “Daar zitten mijn genen in, hoe dan? Ongelofelijk.”
Ik app mijn vriend dat Vonn gaat winnen. Hij denkt van niet. Om 2 voor 12 staat ze klaar: nummer 13 ging van start. En hoe ironisch, 13 seconden later haakt haar rechterarm door een rood poortje. Wat volgt is een lancering, een korte vlucht en daarna de harde klap: pats, boem, over. Wij houden onze adem in. Meer dan 13 minuten ligt Vonn op die steile bergtop. Het beeld van de reusachtige bergen en de nietige traumaheli, de lange kabel eronder met die rode zak, en daarin de gewonde Amerikaanse is iconisch.
'In 'Run Away' vecht een vader voor z'n dochter. Herkenbaar, al herken ik drugs en geweld gelukkig niet'
Het leven gaat door, sport wacht op niemand. Zelf vertrek ik naar de sportredactie in Hilversum. Zoon appt eind van de middag. De koelkast is weer gevuld, schrijft hij. Ik reageer met een duimpje. Dochter stuurt een foto van drie professioneel ingepakte cadeautjes, voor haar Valentijn. Nu kies ik voor een hartje. En rond half zes een bericht van mijn grieperige vriend.
Hij: ‘Gaat nu stukken beter. Vanmorgen begon slecht. Na een hap Huizer Koek was het sprinten naar de wc en overgeven.’ Ik: ‘Hé bah, haha.’ Hij: ‘Daarna was het over. Heb net 10 km hard gelopen. Anders was ik mijn streak op Strava kwijt.’
Ik app dochter: ‘Hij is geen aansteller he?’ Zij: ‘Overgeven en doorgaan. Bij ons doen ze niet anders.’
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik voel hoe de nagels van mijn dochter zich in mijn rug klauwen. Als we vallen, gaan we samen'
