Zowel mijn meest favoriete als minst favoriete personen in deze wereld zijn taxichauffeurs die verlegen zitten om een praatje.
Deze zijn onder te verdelen in twee categorieën: de grootste groep bestaat uit chauffeurs die willen klagen. De andere groep, veel kleiner, ziet de klandizie als gratis psycholoog en loopt leeg over zijn hele wel en wee.
Groep 1, de klagers, heeft een aantal standaardonderwerpen. Het kan het weer zijn, de files of iets met voetbal. Maar mijn ervaring leert dat het gros van de kletsers het wil hebben over hoe de taxiwereld veranderd is. De oudere garde klaagt over hoe ze ooit veel geld staken in een later waardeloze taxivergunning en zowel jong als oud over hoe apps als Uber de duivel zijn, zelfs als ze voor de betreffende app werken.
'De taken in huize Versteegh zijn redelijk helder verdeeld, maar dit blijft een terugkerend punt van discussie'
Terug naar de door mij zo geliefde groep, die helemaal leegloopt over hun eigen besognes, alsof ze op een divan liggen. Misschien komt het doordat het anoniem voelt, via een achteruitkijkspiegel tegen iemand praten. Of misschien heb ik een hoofd om je hart bij uit te storten, maar het overkomt me regelmatig dat ik hele levensverhalen te horen krijg.
Zo ook de chauffeur bij wie ik laatst instapte: “Helemaal lente sinds het april is.” Hij stelt geen vraag, maar tegen iemand anders kan hij het niet hebben, dus ik bevestig maar dat het inderdaad prima weer is. “Ik ben al lang blij de lente nog te zien. Vorige herfst bleek ik ziek te zijn. K. Dan weet jij wel waar ik het over heb.”
Ik antwoord dat het dan een vreselijke en spannende tijd geweest moet zijn voor hem. “Je schrikt toch van je eigen lichaam. Denk je leuk van je kleinkinderen te kunnen gaan genieten, blijk je ineens ziek. Bij mij zat het in de prostaat. Dan denk je: hup, eruit met dat ding! Maar dat is nogal wat als man hoor. Maar anders had ik hier nu niet gezeten, dan was ik hartstikke ziek nu en anders …”
'Heus, ik ben niet vies van het krijgen van een compliment, maar er zijn grenzen'
Hij blijft even stil en kijkt voor zich uit naar de weg. “En is er sindsdien veel veranderd in je leven”?, vraag ik. “Nou en of. Ik geniet nu van elke dag. Elke dag is mooi. Al heb ik alleen maar klootzakken in m’n wagen zitten, niet jij hoor haha. Of het regent van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat: mij krijgen ze niet meer gek. Alleen je seksleven staat helemaal op z’n kop.”
Nu ben ik even stil, deze omslag in het gesprek zag ik niet aankomen. “Ik heb nog mazzel gehad, want alles doet het gewoon nog. In het begin niet, maar langzaam kwam het terug. Dat ik een stijve kon krijgen.” “Wat fijn”, zeg ik en dat meen ik.
“Ja, dat valt me alles mee. Maar het is ook anders. Ik heb alleen nog maar droge ejaculaties.” “Sorry, wat zijn dat?”
“Je komt gewoon klaar, maar er komt niks uit. Dat gaat nu naar m’n blaas, geloof ik. En dat plas ik dan uit. Nou prima. Dat scheelt elke keer een hoop rommel.” We komen op bestemming aan. Hij vertelt het verhaal vast veelvuldig aan zijn clientèle. Ik hoop dat het helpt, met wat dan ook.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hij is zo’n jongen die alles over alles weet en dat graag met de wereld deelt, maar nu is-ie voor het eerst even stil'
