Een voordeel aan mijn baan is dat ik vrijwel elke dag de tijd heb om mijn dochters naar school te brengen. In de winter met de auto en in de zomer ook meestal met de auto, maar soms met de fiets. Hierdoor durf ik te beweren dat ik het terrein rond de school op mijn duimpje ken.
Dat is handig, want in de ochtend is het een drukte van jewelste en een komen en gaan van andere mensen die ook te lui zijn, of te laat opgestaan, om met de fiets te komen.
Deze ochtend parkeer ik in het vak het dichtst bij het schoolplein. Je zou denken dat dit een gewilde plek is, maar dat valt mee. Dat komt vooral omdat er direct naast het parkeervak een paaltje staat. Zo’n houten paaltje, vierkant en met een puntje bovenop, dat regelmatig over het hoofd gezien wordt. Als je de littekens op het ding zelf mag geloven tenminste. Ook ik parkeer er liever niet, maar nu was er nergens anders plek. En ik ga niet een stuk verderop parkeren. Als ik zo’n type mens was, kwam ik wel vaker met de fiets.
'Soms heeft een massage ten doel om alles te ontspannen ... en dan gaat het mis'
Bij het inparkeren zeg ik nog tegen mezelf dat ik niet moet vergeten goed op te letten als ik straks weer wegrijd. Je wil niet een van die oelewappers zijn die meteen naar rechts stuurt en het paaltje raakt. Mijn dochters breng ik naar hun klassen. Ik geef ze een knuffel en vertrek weer.
Hieruit blijkt dat ik het werkgeheugen van een goudvis heb, want zonder na te denken rijd ik weg uit het parkeervak. Er is een enorm kabaal te horen en ik weet direct, maar dus wel veel te laat, hoe laat het is. Een blik op het plein had me ook kunnen vertellen hoe laat het ongeveer is. In ieder geval nog geen half negen, want het plein staat nog helemaal vol met ouders en kinderen.
Ouders en kinderen die nu allemaal mijn kant op kijken. Ik wil heel graag meteen wegrijden en nooit meer terugkomen. Maar een blik in mijn achteruitkijkspiegel leert me dat ik een deel van de auto ben verloren. Er ligt een stuk zijkant, iets wat normaal gesproken boven de wielkast zit, en nog wat losse afgebroken stukjes. Er zit niets anders op dan uit te stappen, ze op te rapen en de ultieme walk of shame te doen.
Terwijl ik aan het rapen ben, zegt de vader van een meisje uit de klas van mijn oudste dochter: gelukkig is het maar blik. Ik pers er een glimlachje uit en geef hem gelijk. Een meisje van een jaar of drie zegt tegen haar vader: ‘Kijk papa, die meneer heeft niet zo goed gestuurd.’ Het is een waarheid als een koe. Snel maak ik me uit de voeten.
Waarom staat er ook een paaltje op nog geen dertig centimeter afstand van een parkeervak?! Als mijn vrouw de volgende ochtend onze dochters naar school brengt, vraagt een moeder hoe het met de auto is. ‘Oh, heb je het ook zien gebeuren gisteren’, vraagt ze? Nee, maar iedereen heeft het erover. Wat erg! Voortaan moet zij ze maar halen en brengen tot ze na groep 8 van school gaan. Ik durf me hier niet meer te vertonen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dat punt dat de eerste mensen aankomen op je feest is verschrikkelijk, want er ís nog helemaal geen feest'
