In mijn droom – weet ik achteraf – gaat vanuit het niets een enorm alarm af. Terwijl, ik stond gewoon rustig in de supermarkt naar een schap met helikopters te kijken. Dat kan als je droomt. Maar nu klinkt er dus een oorverdovende herrie. Langzaam besef ik dat ik slaap en dat wat ik hoor het enige is dat niet in mijn droom zit, maar echt is. En het is heel dichtbij.
Naast mij schrikt ook mijn vrouw wakker. Wat is dat?! Mooi hoe ze erop vertrouwt dat ik alwetend ben en het logisch zou zijn dat ik paraat heb wat er midden in de nacht tegen je kan staan gillen.
'Heus, ik ben niet vies van het krijgen van een compliment, maar er zijn grenzen'
Aangezien dat niet het geval is, knip ik het licht aan en we schrikken ons helemaal de pleuris. Aan het voeteneind van ons bed, zo’n twee meter bij ons vandaan, staat een pauw. Een echte pauw, dus niet bij elkaar gedroomd, en hij gilt het uit.
Pauwen zijn veelvoorkomend op Sri Lanka. Je kijkt er na een paar dagen niet eens meer van op, maar nooit eerder had ik er een op bezoek. Kennelijk ben ik de vorige avond vergeten om de tuindeur van onze slaapkamer dicht te doen. We hebben wel een airco hangen, maar daar krijg ik vaak zo’n droge bek van. Daarbij vind ik de tropische hitte heerlijk, iets wat er op moment van schrijven absoluut niet in Nederland is. Het land is bedekt onder een dik pak sneeuw en de scholen geven ijsvrij.
Maar goed, liggend onder een lakentje zijn we in slaap gevallen, de deur open en klaarblijkelijk was dat een uitnodiging voor het gevogelte dat ons nu aankijkt. Ook hij had een heel ander feestje verwacht, want hij blijft maar gillen en lijkt in paniek.
Ik spring uit bed en probeer hem richting de deur te begeleiden en vraag me in een flits af hoe gevaarlijk pauwen zijn. Hij fladdert op en gaat half lopend, half vliegend richting de deur. Ik slaak een gil die zo hoog en aanstellerig is dat hij me nog dagen zal achtervolgen. Zowel door vrouw als dochters, die er niet eens bij waren, word ik constant nagedaan.
'Hij keek erbij alsof hij in zijn eentje de wereld aan het redden was, ik kreeg juist medelijden'
Hoe het beest het voor elkaar krijgt, weet ik niet, maar in plaats van door de openstaande deur, precies waar hij door naar binnen moet zijn gekomen, botst hij tegen het raam daarnaast. Ik durf hem niet aan te raken, mijn ervaring met pauwen is nihil, en hij lijkt even beduusd.
Intussen heeft mijn vrouw ChatGPT geraadpleegd, waar AI al niet goed voor is. Volgens de chatbot moeten we hem juist níet proberen te leiden, geen armen spreiden en wachten tot hij vanzelf weggaat, naar verwachting binnen tien tot dertig minuten. Hoe dat cijfer tot stand komt vraag ik me af, maar kennelijk is daar ergens data van.
Zo kijken de pauw, die we Jeroen noemen, mijn vrouw en ik elkaar een tijdje aan. Hoe hij erover denkt weet ik niet, maar ik vind dat deze samenkomst in het holst van de nacht wel lang genoeg geduurd heeft.
Jeroen vindt dat kennelijk ook, want inderdaad na een minuut of tien vertrekt hij. Alsof hij al die tijd al wist waar hij naartoe moest, loopt hij rustig en sierlijk de kamer uit richting de tuin. Daar gilt hij nog één keer terwijl ik de deur achter hem dichtschuif. We doen de rest van de nacht geen oog meer dicht, maar Jeroen vast ook niet.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Qua pijngrens ben ik een klassieke man en ik vond mijn gezwollen tepelhoven dan ook intens'
