Bij het halen van de wekelijkse boodschappen stonden ook enkele alcoholische versnaperingen op de lijst. Het was de dag voor kerst, waarop iedereen alles wat hij daarvoor vergeten is te halen nog snel bij elkaar komt scharrelen, en veel van wat ik moest hebben was op.
Bimi, roomboter en stokbrood bleken vreselijk populair. Gelukkig gold dat niet voor wat ik nodig had aan bier en sherry. Dat laatste om mee te koken, want ik ben geen hockeymoeder uit de generatie van mijn ouders. Bij de kassa werd mij verzocht mijn legitimatie te tonen. Zoals ik al zei, een mooi compliment, maar zelfs Andrea Bocelli ziet nog dat ik ruim meerderjarig ben.
'Qua pijngrens ben ik een klassieke man en ik vond mijn gezwollen tepelhoven dan ook intens'
‘Regels zijn regels’, zei de mevrouw achter de kassa met een afgemeten blik. U ziet toch wel dat ik geen achttien ben? ‘Als u geen achttien bent, mag ik u dit inderdaad niet meegeven.’ Of ze het als grap bedoelde was niet duidelijk, want ze bleef compleet uitdrukkingsloos. Voor elke klant geldt dat hij of zij moet kunnen aantonen dat hij volwassen is. Het bordje naast haar zei dat ze het tot je 25e mochten vragen.
Ziet u deze rimpels? Die zijn het overduidelijke bewijs dat ik al meer dan achttien keer rond de zon heb gedraaid. Sterker nog, al meer dan twee keer achttien. En dan nog houd ik nog vier jaar over. Ze zei niks. Het is een legitimatie of anders moet u een deel van uw boodschappen hier achter laten.
'Ik knik vriendelijk om hem te bedanken, hij trekt zijn broek naar beneden en gaat zitten poepen. Gewoon op de stoep'
Maar mijn portemonnee, met daarin mijn rijbewijs, lag thuis zoals meestal op het kastje in de gang. Nou ben ik niet voor één gat te vangen en ik bedacht dat er een foto van mijn rijbewijs ergens in mijn fotobibliotheek moest staan. Sneller dan ik had verwacht wist ik hem op te snorren, overigens niet snel genoeg voor de groeiende morrende rij kerstshoppers achter me.
Triomfantelijk liet ik haar mijn rijbewijs zien, aanstalten makend om alles in te pakken en af te rekenen. ‘Een foto is niet afdoende meneer, het moet een fysiek bewijs zijn. Dit kan wel gefotoshopt zijn. Regels zijn … ‘ Jaja mevrouw, regels zijn regels. Dat snap ik heel goed.
Als er een middelbare scholier met ongelukkige huid een fles Passoa probeert aan te schaffen snap ik dat heel goed. Maar ik heb meer vouwen in mijn gezicht dan een origami kraanvogel en een haarlijn die licht begint te protesteren. Behalve deze foto en dit hoofd heb ik geen enkel ander bewijs dat ik in negentienhonderdenvijfentachtig ter wereld kwam.
'Kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw is die door zo'n foto denkt: dát is mijn toekomstige vent'
Zonder blikken of blozen schoof ze de flessen aan de kant, haalde ze van de rekening af en ging door met scannen. Dat is dan negenendertig euro vijfendertig alstublieft. Ontgoocheld en nul gecomplimenteerd vertrok ik huiswaarts.
Als u dit leest ben ik inmiddels toegetreden tot de club van veertig. Mocht u me tegenkomen zeg dan iets aardigs, want dit hele avontuur aan de kassa heeft, ondanks dat het te beschouwen is als compliment, een wrange nasmaak achtergelaten.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn vrouw en ik schrikken als er ineens voor ons politieagenten staan met getrokken pistolen'
