Deze week is het Amsterdamsch Studenten Corps weer eens negatief in het nieuws. Er is deze keer niets gesloopt en er is ook geen ontgroening uit de hand gelopen. Nu gaat het om de zeer vrouwonvriendelijke, ronduit gewelddadige uitspraken die zijn gedaan in speeches tijdens een lustrumdiner.
Verbaast mij niets, want wat men nog wel eens lijkt te vergeten, is dat onbeschaafd gedrag zich niet beperkt tot tokkies met autobanden en plastic zitmeubels in de tuin.
Een tijd geleden zat ik met een date fel te discussiëren over zijn vooroordelen en haatgevoelens jegens ‘kakkers’ en de studentenverenigingen waarvan zij lid zijn. Hij was van mening dat er geen enkel fatsoenlijk mannelijk lid bestaat die zich niet verheven voelt boven de rest van het volk. Hij zette zijn – in mijn ogen nogal generaliserende – statements kracht bij met het argument dat men vrouwen binnen het corps een ‘matras’ noemt. Ik moest mijn lach onderdrukken, want ondanks dat ik een broertje dood heb aan misogynie, bestaat een groot deel van mijn humor uit lachen om absurde metaforen.
Binnen de corpscultuur loopt een select aantal onzekere knapen rond met een pafferig bierkopje, drie balharen en een stem die overslaat zodra ze een vrouw op hun netvlies krijgen. Jongens zoals zij brullen gedurende hun studietijd dat vrouwen (dus ook hun toekomstige vrouwen) hoeren, matrassen en sperma-emmers zijn. Niets nieuws. Dit soort uitspraken, voortkomend uit onzekerheid en gevoed door groepsdruk, verspreiden zich binnen verenigingen al decennialang sneller dan een gemiddelde soa.
Als je qua looks en/of intelligentie niet ver komt, dan rest niets anders dan je grote en bloedordinaire waffel opzetten om ervoor te zorgen dat je niet onder de voet gelopen wordt. Een soort survival of the fittest voor kneusjes die écht geen betere kansen hebben op de sociale apenrots van de vereniging.
Wat er bij dit soort heertjes aan ten grondslag lijkt te liggen is een gebrek aan een degelijke opvoeding en het nooit ondervinden van consequenties wegens onbehoorlijk gedrag. Een problematisch patroon dat zich manifesteert tijdens de jeugd en verder uitzaait binnen de verenigingscultuur. Gevolg: wie met pek omgaat, wordt ermee besmet. Voor je het weet applaudisseert een heel dispuut dat lijdt onder chronische peer pressure voor uitspraken die ze in het bijzijn van hun moeder niet durven herhalen. Jammer, want hoe makkelijk het is om deze mentaliteit te gedogen, hoe makkelijk het dus óók is om het en masse te veroordelen.
Het wordt tijd dat er eens écht met de bezem door de misogyne corpscultuur gegaan wordt. Het intrekken van beurzen, subsidies of tijdelijke privileges is slechts een pleister op de etterende wond. In de echte wereld ondervinden we dat sociaal onbeschaafd gedrag beloond wordt met een gepaste straf. Alleen zo leren we van onze fouten. Alleen dan kunnen we spreken van een beschaafde samenleving.
Zolang de mannen niet voor eens en voor altijd terug in hun hok worden gestopt en verwerpelijk gedrag gedoogd wordt, moet ik die date van toen toch gelijk geven. Dan bestaat er inderdaad geen enkel fatsoenlijk mannelijk lid.
'Mijn potentiële dates hoeven niet onder mijn biologische agenda te lijden'
