Zo trots als een duif

Samantha Polack (33) is social media-specialist, single en moeder van een kind. Toen ze vijftien was ontdekte ze haar eerste grijze haar.
“Mijn moeder vlocht mijn haar ­altijd in cornrows. (traditionele manier van vlechten) Ze vond mijn eerste ­grijze krul. Gelukkig viel het door mijn haar niet zo op, behalve als ik het steil maakte. Vanaf mijn 22ste werd ik ­extreem grijs. Ik vond het helemaal niks, lelijk zelfs. In het begin, toen ik mijn haar steil droeg, verfde ik het om de twee weken. Bruin, rood, zwart, ik heb allerlei kleuren geprobeerd. Zes jaar later was ik het verven zat. Ik liet het uitgroeien en begon mijn hair ­journey op sociale media te delen. De uitgroei zag er niet uit. Het ging van grijs naar geel naar bruin. Soms kreeg ik negatieve reacties op Instagram, vooral van anoniempjes. ‘Het lijkt wel een spinnenweb.’ Ik trok me er weinig van aan, maar het zorgde wel duidelijk voor gesprekstof.

Na een jaar besloot ik al het geverfde haar zelf af te knippen en er een Instagram-live van te maken. Mijn moeder hielp en ik had een glas champagne in mijn hand. Ik ging van een grote bos krullen naar een heel korte ­coupe. Het was de beste beslissing ooit. Sindsdien is mijn aantal volgers flink ­gegroeid, het zijn er inmiddels 66K. Mensen ­vragen tips, vinden het ­inspirerend en zijn door mij ook gestopt met verven. Dat geeft voldoening.”

Laura Klooster (39) is post­partum doula, heeft een relatie en is moeder van twee kinderen. Ze werd grijs op haar achttiende. 
“Het zit in de familie. Mijn moeder, oma en overgrootmoeder waren allemaal jong grijs. Mijn moeder en oma verven sindsdien hun haar, mijn overgrootoma droeg uit schaamte vaak hoedjes. Gelukkig heb ik daar totaal geen last van. Het begon met een grote lok aan de voorkant. Iedereen reageerde positief: ‘Bij jou staat het wél mooi.’ Alsof het iemand anders niet staat! Dat is natuurlijk onzin. Ik heb nooit overwogen mijn haar te kleuren, ik was en ben content met mijn kleur. In de periode dat het hip was om je haar grijzig te verven, werd mij gevraagd naar welke kapper ik ging.

Het is natuurlijk leuk om te experimenteren met kleur, maar ik vind het zonde als je je grijze haar verft uit onzekerheid. Dan kun je een speelbal worden van de westerse maatschappij, die ons schoonheidsidealen oplegt en waarin we ons nogal kunnen bezighouden met uiterlijk en jong blijven. Om die reden meldde ik me aan voor Gorgeous Grey, een initiatief van twee vrouwen die strijden voor de zichtbaarheid en authenticiteit van grijze vrouwen. Ze delen verhalen, portretten en hun persoonlijke reis naar natuurlijk grijs haar. Om te empoweren en grijs te normaliseren, zodat het niet meer geassocieerd wordt met oud of onverzorgd. Uiteindelijk gaat het erom dat je jezelf kunt zijn.”

Kelly Boogaarts (33) is coach, personal trainer en single. Ze werd op haar achttiende grijs.
“Een paar weken nadat mijn vader overleed door een motorongeluk, werd ik grijs. Ik was achttien en zag opeens hier en daar grijze plukjes. Het schijnt dat je na een heftige ­gebeurtenis ­plotseling grijs kunt worden. In het ­begin trok ik ze met een pincet uit mijn hoofd. Toen het er te veel werden, ­begon ik mijn haar te verven. Dat had ik eerder ook al gedaan, omdat ik het tof vond; rood, blond, zwart – ik heb allerlei kleuren gehad. Maar nu wilde ik dat grijs verbergen. Op mijn uitgroei spoot ik een spray en soms deed ik een doek om mijn hoofd. Toen de kwaliteit van mijn haar door al dat verven slecht werd, besloot ik ermee te stoppen. Dat was vier jaar geleden.

De kapper zette high- en lowlights om het ­proces aangenamer te maken en dat was de laatste keer dat ik in de verf heb ­gezeten. Mijn haar is nu gezonder en tegen alle verwachtingen in heeft het me zelfs zelfvertrouwen gegeven. Het voelt goed om me niet meer aan te hoeven passen. Soms doen de grijze lokken me denken aan mijn vader. Hij werd ook vroeg grijs, net als mijn moeder en broer. Het zit in onze genen, het is wie we zijn. Ik durf meer qua kleding, hou van een pin-upstijl met strakke kokerrokken en bloemen in mijn haar. Het voelt alsof ik geworden ben wie ik in de kern ben.”

Monica van Tricht (38) is ­ontwerper, heeft een relatie en twee kinderen. Toen ze achttien was, werd ze grijs.
“Ik ben niet zo zelfverzekerd, maar mijn grijze haarkleur is iets wat me uniek maakt. Ik ben er trots op. Het stigma is: grijs, dus oud. Maar grijze haren hebben niet altijd met leeftijd te maken, ook met je genen en pigment. Toch zien de meeste mensen dat niet zo. Ik heb in een winkel gewerkt waar mij geregeld werd gevraagd hoe oud ik wel niet was, omdat ik er verder zo jong uitzag. Van sommige oudere dames kreeg ik een meewarige blik en tips voor een goede kapper of haarverf, zo van: ‘Je kan hier iets aan dóén, hè, meisje.’ Terwijl ik daar niet om vroeg.

Zelfs kinderen associëren grijs met oud. Laatst zei een vriendje van mijn zoon: ‘Jij bent toch veel ouder dan mijn mama? Je bent helemaal grijs en mama niet.’ Ik snap het wel. In tijdschriften en andere media worden alleen opa’s en oma’s grijs afgebeeld. Je ziet nooit een grijze vrouw van dertig. Toch kan ik er niet mee zitten, ik krijg ook vaak het compliment dat dit me juist zo goed staat – al denk ik dat iedereen met natuurlijk grijs haar er goed uitziet. Grijs is een kleur, net als blond of bruin. Ik vind een natuurlijke haarkleur veel mooier dan geverfd haar. Het maakt je uniek als je lekker bij jezelf blijft.”

Jip Stultiens (29) is product-owner digitale projecten en single. De eerste grijze ontdekte ze op haar negentiende.
“Mijn grijze haar verzacht mijn uiterlijk, waardoor ik meer met de rest experimenteer. Ik heb curves en kleed me graag uitdagend; ik heb een gouden tand, nepnagels en veel tatoeages. Dat contrast vind ik leuk. Mijn eerste grijze haar werd gespot door een collega toen we in de rij stonden bij een poffertjeskraam. Ik weet het nog heel goed: ze zag ’m en trok die haar zó uit mijn hoofd. We bekeken hoe lang-ie wel niet was. Achteraf best gek dat iemand zomaar een haar eruit trekt. Ik vond grijs worden al vanaf het begin geen big deal. Het past bij mijn stijl. Onbekenden op straat spreken me vaak aan en complimenteren me.

Door mijn haar beland ik in de meest random conversaties; laatst nog had ik het met mijn fietsenmaker over de criteria waarop we iemands leeftijd baseren. Dat soort gesprekken vind ik wel geestig. Soms vragen mensen of ik mijn haar heb geverfd, dan zeg ik vol trots dat het van mezelf is. Ik twijfel weleens of ik het weer zou verven; dan zie ik een brunette en kan ik wel even jaloers zijn. Maar wie is dat niet af en toe op andermans haar? Bovendien is verven duur en als je er eenmaal aan begint, kom je er moeilijk vanaf. En misschien zou ik mezelf dan niet kleden op de manier waarop ik dat nu doe. Het grijze haar hoort bij mij.”

Joyce Kraanen (34) is artdirector en getrouwd. Ze werd op haar elfde grijs.
“Ik schrok toen ik mijn eerste grijze haren ontdekte. Ik was nog een kind en trok ze er meteen uit. Op mijn veertiende riep een vriendin van mijn moeder: ‘Wat erg, ik zie grijze haren!’ Dat maakte zo veel indruk, dat ik onzeker werd. Ik begon met verven, stiekem natuurlijk, met zo’n Kruidvat-pakketje. Ik dacht dat ik me moest schamen voor mijn haar en vertelde niemand dat ik grijs was. Mijn moeder ontdekte het omdat mijn thuisverf­praktijken mislukten. Ze nam me mee naar de kapper om het op te lossen. In mijn tienerjaren heb ik veel bruine haarmascara gebruikt. Toen ik geld verdiende, ging ik om de drie weken naar de kapper.

Daar riepen ze tegen elkaar: ‘Kijk, ze is grijs en nog zo jong!’ Stom, want bij een man is grijs sexy en bij een vrouw ben je gelijk oud. Voor uitgroei gebruikte ik een bruine spray, maar dat jeukte en mijn kussen was altijd vies. ’s Zomers was ik bang dat ik ging zweten en bruine druppels op mijn gezicht zou krijgen. Zelfs mijn vriend wist niet dat ik grijs was. Toen hij het na vijf jaar ontdekte, dacht ik dat onze relatie voorbij was. Tijdens de corona­pandemie ontstond een beweging van grijze vrouwen die hun haar lieten ­uitgroeien. Dat vond ik zo tof, dat ik meedeed. Inmiddels vind ik mijn haar mooi. En die vriend van toen? Hij is nu mijn man.”