zacht vanbinnen, keihard vanbuiten

Keesje Bouman-Peeters had het voor alle zekerheid nog eens nagevraagd. Had zich misschien een tweeling in haar baarmoeder genesteld? Haar buik was zó fors dat ze vanaf de vijfde maand van de zwangerschap haar jas al niet meer dicht kreeg, vanaf maand zes begon te waggelen en vanaf maand zeven alleen nog rollend haar bed uitkwam. “Nee hoor,” had de verloskundige haar gerustgesteld, “je houdt gewoon veel vocht vast.” De bevalling dient zich aan op een maandagavond in het voorjaar, vlak na het eten. “Rij jij de auto voor?”, zou ze tegen haar man gezegd hebben. Maar helaas heeft Jack Bouman het die middag na zijn werk – zoals wel vaker – op een zuipen gezet in het café. En dus wordt dochter Claudia, amper vier, erop uitgestuurd om te vragen of de buurman misschien mee kan naar het ziekenhuis. Ferdinand Jozephus Theodoor Maria Bouman ziet het levenslicht in de vroege ochtend van 11 april 1972: een fors uitgevallen jongetje met een flinke bos donker haar. De bevalling is voor Keesje niet mals – en dat ligt niet alleen aan de afmeting van haar baby. Halverwege de persweeën komt Jack de verloskamer binnenzeilen, straalbezopen maar vooral woest, omdat niet de buurman maar híj zijn barende vrouw zou moeten bijstaan. Het ziekenhuis­personeel weet Keesje en baby Ferry in veiligheid te brengen, maar het zal niet de laatste keer zijn dat Jack zijn duistere kant laat zien. Ferry groeit op met zijn zus Claudia op een woonwagenkamp in Eindhoven-Oost, omringd door de familie van Keesje. Die is net als bij andere reizigers bijzonder hecht. Elke dag wipt er wel een broer, zus, oom, tante, neef of nicht aan. Mee-eten kan altijd en als Keesje oppas nodig heeft, is er steevast wel iemand te vinden die voor Claudia en Ferry kan zorgen. Dat komt goed van pas als Keesje op pad moet om haar poetswerk te doen: niet alleen op het kamp maar ook daarbuiten maakt ze elke dag een paar uur huizen schoon. Jacks loopbaan is minder steady: de ene keer werkt hij als betonvlechter, dan weer helpt hij zijn neef op de autosloperij of gaat hij bij een nabijgelegen varkensfokkerij aan de slag. Maar lang duren die klussen nooit. Soms is hij nachten weg en komt hij thuis met een partij autoradio’s of een zwik flessen parfum, die hij op het kamp probeert te verkopen.

Hoe hij eraan komt – Keesje heeft geen idee en wil het ook eigenlijk niet weten. Ferry ontwikkelt zich intussen tot een kalme en vriendelijke kleuter. Dol op zijn zus, en dol op eten. Gevoelig voor sfeer is Ferry ook: als zijn vader weer eens beschonken thuiskomt, probeert Ferry, zo klein als hij is, hem aan het lachen te maken. Alles om er maar voor te zorgen dat Jack zijn moeder met rust laat. Het is vaak hommeles in Huize Bouman, maar één keer gaat het bijna mis. Ferry is acht als een ruzie tussen zijn ouders volkomen uit de hand loopt en Jack Keesje zo hard slaat dat ze met een ontzette kaak, een hoofdwond en gebroken ribben wordt opgenomen in het ziekenhuis. Als zijn vader zijn moeder nog één keer iets aandoet, zal hij terugslaan, neemt Ferry zich voor. Niet veel later is het weer raak: een ladderzatte Jack verwijt Keesje dat ze te laat thuis is en beschuldigt haar van vreemdgaan. Jack maait het hele interieur van de woonwagen aan gort. Als hij vervolgens naar de kledingkast loopt om zijn pistool te pakken, weet Ferry het wapen net op tijd weg te grissen. Samen met Claudia rent hij naar buiten. En terwijl Ferry zich tussen de andere woonwagens schuilhoudt, ziet hij hoe zijn vader zijn moeder op de grond gooit en een paar ferme schoppen geeft. Nu is het is genoeg, gonst het door Ferry’s hoofd. Met gestrekte arm loopt hij op zijn vader af. “Schiet dan!” roept die. Maar Ferry durft niet. Als hij het pistool laat zakken, lukt het Jack om het af te pakken. Vervolgens houdt hij zijn zoon onder schot. “Nooit iemand bedreigen als je het niet kunt afmaken, jongen!” Een zinnetje dat nog lang zal blijven rondzingen in Ferry’s hoofd. Hoewel Ferry als kind bekendstaat als een vriendelijk joch, raakt hij als puber juist meer en meer in zichzelf gekeerd. Hij zoekt zijn heil vooral buitenshuis, om maar niet in de buurt van zijn vader te hoeven verkeren. In de eerste twee klassen van de technische school komt hij nog weleens opdagen, daarna is hij vaker absent dan aanwezig. Liever hangt hij blowend in het park. Van meisjes moet Ferry nog niet veel hebben, hij vindt de meesten maar irritante kletsmeiers. Alleen voor zijn buurmeisje Michelle heeft hij een zwak: ze is de eerste die hij zoent, al houdt hun verkering niet lang stand. Om een zakcent te verdienen maakt hij vrachtwagens schoon, en met zijn vrienden Marco Grootaers en Johan van Nistelrooij (geen familie ván) doet hij weleens klusjes voor Johans oom Gerrie, die in hasj handelt, vlak over de grens met België. Als Ferry zestien is, hoort Keesje dat ze uitgezaaide borstkanker heeft. Ferry is kapot van verdriet. Vier maanden na de diagnose overlijdt Keesje, ze is pas 39 jaar. Nu zijn moeder dood is, is er voor Ferry geen enkele reden meer om thuis te blijven wonen. Zijn zus is al eerder ingetrokken bij haar vriend John. Ferry vertrekt naar Amsterdam.De eerste maanden in de hoofdstad voelen als vakantie. Ferry vindt al snel een piepklein kamertje in de Warmoesstraat en kan aan de slag bij een vriend van Gerrie van Nistelrooij: Ralph Brink, dé hasjbaron van Amsterdam. Brink biedt Ferry werk als drugsuithaler in de Amsterdamse havens. Het is misschien niet helemaal het baantje dat hij voor ogen had, maar Ferry ziet er de lol wel van in en maakt er een spel van om zo snel mogelijk de juiste containers te vinden, de drugs te pakken en ongezien weg te komen. Het valt ook Ralph Brink op hoe bijdehand en gewiekst zijn nieuwe loopjongen is. Steeds vaker neemt Brink hem mee naar afspraken, terwijl hij Ferry onderweg vertelt over het zakendoen. En steeds vaker mag Ferry Brinks Range Rover besturen. Machtig vindt Ferry dat – dat hij geen rijbewijs heeft, kan Brink niets schelen. “De straat is je leerschool, jongen”, leert hij zijn protegé. Ferry is dol op Brinks Amsterdamse bravoure: dat snelle, die rijkdom: zo wil hij ook wel zijn. Voor het eerst van zijn leven voelt Ferry zich veilig – met Brink in zijn buurt kan hem niets gebeuren. Om het geld uit de hasjhandel wit te kunnen wassen, besluit Brink in Amsterdam-Noord een shoarmazaak te openen. Als hij en Ferry op een middag in het kantoor achter in het restaurant aan het werk zijn, gaat de bel. Argeloos doet Ferry open, niet wetende wie er op dat moment voor de deur staan. Drie mannen met machinegeweren dringen het pand binnen, op zoek naar geld. Ferry en Brink blijven ongedeerd, maar Brinks zoon Matthijs raakt zwaargewond en overlijdt later. Brink is woest. “Het zijn Brabo’s, Fer! Ik wil dat je ze afschiet.” En dus rijdt Ferry een dag later in zijn eerste, eigen, zelf verdiende auto – een goudkleurige Range Rover Vogue – terug naar zijn roots, terug naar Brabant.

Met foto’s van de overvallers gaat hij eerst maar eens langs zijn zwager John. Die verkeert ‘in bepaalde kringen’ en zou Ferry weleens van handige informatie kunnen voorzien. Dat klopt: een van de overvallers woont op Zonnedauw, weet John, een camping niet ver daarvandaan. Ferry neemt er zijn intrek in een caravan en terwijl hij de tijd doodt en wacht tot zijn doelwit zich aandient, raakt hij aan de praat met de buurvrouw. Danielle van Marken is een vrolijke Brabantse die de suikerspinkraam bestiert op de nabijgelegen kermis. Al snel hebben ze het heel gezellig samen. Aan Danielle vertelt Ferry dat hij op Zonnedauw is om zijn zieke zus te bezoeken, maar terwijl Danielle aan het werk is, schiet hij twee van de drie overvallers dood. Naar de derde is hij nog op zoek als hij ontdekt hij dat dit de broer van Danielle moet zijn. Ondanks zijn belofte aan Brink om alle drie de jongens af te schieten, laat hij Lars van Marken gaan. Hij kan de jongen niet doden – hij wil dat Danielle niet aandoen. Terwijl Danielle hoopt op meer dan een romance, kapt Ferry de boel af en vertrekt terug naar Amsterdam. Het werk roept. Eenmaal terug in de hoofdstad lukt het hem niet om zijn leven als handlanger van Ralph Brink weer op te pakken. Ferry is down, snuift te veel en komt afspraken niet na.

De ruzies met Brink nemen toe en uiteindelijk ziet Ferry nog maar één uitweg: de man die als een vader voor hem was, moet eraan geloven. De Amsterdamse hasjbaron is dood. Eindelijk durft Ferry zijn gevoelens voor Danielle toe te laten. Hij heeft dan misschien geen werk meer, de liefde heeft hij wel. Hij trekt bij haar in op camping Zonnedauw. Als Danielle niet hoeft te werken, brengen ze hun dagen door in bed. Zij vindt het heerlijk om hem te verwennen en Ferry’s lievelingseten – pasta primavera – te koken. Ferry doet op zijn manier ook zijn best: hij verrast haar met borrelhapjes uit de oven en schenkt daar dan een glas van haar favoriete rosé bij in. Ze zijn dolgelukkig samen, maar langzaam raakt Ferry door zijn geld heen. Via Danielles broer Lars, die kok is in een xtc-lab, raakt Ferry betrokken bij de pillenhandel. Hij begint te dealen in het grensgebied tussen Nederland en België, maar dat kruimelwerk smaakt al snel naar meer. In korte tijd lukt het hem om de grootste xtc-producent van de Benelux te worden. Daarna verovert hij Europa en later zelfs de wereld: van Australië tot Ecuador en van Mexico tot Zwitserland: het netwerk van Ferdinand Jozephus Theodoor MariaBouman reikt mijlenver. Je zou denken dat een drugproducent van zijn formaat het breed zou laten hangen, maar niets is minder waar. Goed, hij rijdt graag grote auto’s, draagt een knoeperd van een diamant in zijn oor en verwent Danielle zo nu en dan met een paar mooie kleedjes – het gelukkigst is Ferry toch in zijn stacaravan. Met een potbier op tafel en wat riblappen op de barbecue, hoor je hem niet klagen. Vrienden zijn op Zonnedauw immer welkom en kunnen in nood altijd op hem rekenen. Maar wie achter zijn rug praat – of erger: hem verlinkt –, krijgt het voor zijn kiezen. Dan is van de Brabantse gezelligheid ineens niets meer over. Het is tekenend voor zijn tweeslachtige karakter: zacht vanbinnen, kei- en keihard vanbuiten.

Zijn eenvoudige levensstijl heeft één groot voordeel: die maakt dat Ferry lange tijd kan blijven opereren uit het zicht van politie en justitie. Tot twee undercoveragenten opdracht krijgen om te infiltreren in zijn drugsorganisatie en ook hun intrek nemen op Zonnedauw. In eerste instantie lijkt Ferry ze te slim af te zijn, maar uiteindelijk draait hij voor dik een jaar de bak in. Als Ferry onder strikte voorwaarden vrijkomt, is zijn relatie voorbij, heeft hij geen geld en geen huis meer om naar terug te keren. Hij vindt een baantje als afwasser in een restaurant – en houdt het precies drie uur vol. Het enige wat hij wil: zo snel mogelijk weer de grootste pillenboer worden die hij was. Da’s alleen niet zo makkelijk, want sinds Ferry’s afwezigheid spelen in de drugswereld ineens andere krachten: er is een Turks syndicaat actief, dat Ferry’s rol heeft ingenomen. Al snel krijgt hij door dat het hem nooit gaat lukken om op eigen houtje zijn plek te heroveren. En dus doet Ferry iets wat hij eerder nooit voor mogelijk zou hebben gehouden: hij laat zich door de politie verleiden om samen de Turkse bende op te rollen.Dat lukt, ternauwernood. En dan is hij alsnog weer terug bij af.•

Dit artikel maakt onderdeel uit van de Ferry, de serie special gemaakt i.s.m. Netflix