Yves Berendse over zijn kinderwens: ‘Willen en krijgen zijn twee verschillende dingen’

Yves Berendse is net terug van bijna een maand vakantie. Bruine kop, energiek, spraakzaam. Hij en zijn vriendin Sophie maakten een rondreis door Amerika, afgetopt met een weekje Curaçao. Behoorlijk luxe, dat weet hij zelf ook wel, maar het was flink nodig na, wat tot nu toe, misschien wel het mooiste maar zeker het drukste jaar van zijn carrière was. Met de onverbiddelijke meezinger Terug In De Tijd realiseerde de zanger namelijk een instant nederpopklassieker, die hem inmiddels niet alleen diverse prijzen – waaronder een Edison –, meer dan zestig miljoen streams en een diamanten plaat opleverde, maar ook plekken op de grote podia en eind deze maand twee concerten in de Ziggo Dome.
Hij omarmt het succes, geniet ervan, zegt dat dit allemaal slechts het begin is, maar die vakantie kwam precies op tijd: “Sinds het voorjaar van 2024, het moment dat Terug In De Tijd door het dak ging, was dit mijn stip aan de horizon. Bijna een maand helemaal niks doen en eindelijk weer tijd doorbrengen met Sophie. Vooral dat laatste was echt fijn, want ik ga het niet zwaarder maken dan het is, maar ze verdiende het echt. Ik heb haar het afgelopen jaar namelijk veel minder gezien dan normaal. Die vakantie kwam dus als geroepen, ook omdat ik niet onder stoelen of banken heb gestoken dat we allebei een kinderwens hebben en we ons realiseerden dat dit zomaar eens onze laatste vakantie samen kon zijn. We hebben dus optimaal genoten van die vrijheid.”

Wat hebben jullie gedaan?
“We zijn allebei erg verknocht aan de Verenigde Staten, dus we hebben daar een rondreis gemaakt. Begonnen in New York, toen naar Washington – ik wilde op de foto voor het Witte Huis – en vervolgens via Knoxville naar Nashville. Ik wilde naar de RCA Studio B, de plek waar Elvis Presley zijn platen heeft opgenomen, en naar het museum waar ze pakken van Elvis en Dolly Parton hebben staan. Daarna zijn we in dertien uur naar Florida gereden, lekker richting de warmte. Palmbomen, brede wegen, relaxte mensen, heerlijk eten. En toen nog een weekje strand op Curaçao.”
En nu is Sophie zwanger.
Lachend: “Nee joh, het is meer dat ik het er best veel over heb gehad in de media en we heel erg beseften dat we nu echt nog even van die vrijheid moesten genieten. Het is ook niet zo dat we daar de hele tijd over praten of mee bezig zijn, maar we weten dat het speelt, dat het bij ons allebei in het hoofd zit. En dat je je daardoor dus nog meer realiseert hoe bijzonder het is dat we dit nu nog kunnen doen. Dus in Nashville lekker om één uur ’s middags in de kroeg gaan zitten en kijken wanneer je eruit rolt. Of helemaal zelf bepalen wanneer je verder rijdt naar een andere stad of nog een dagje blijft waar je bent. Het was heel easy.”
Hoe zagen de vakanties eruit toen je nog bij je ouders woonde?
“Ik ben opgegroeid in Zandvoort, dus ik had de hele zomer lang een vakantiegevoel. Toen ik nog jong was, ging ik veel met mijn ouders naar het strand. Dat veranderde toen ik wat ouder werd, een puber. Dan wil je toch loskomen van je ouders. Zat ik soms de hele dag te gamen met de gordijnen dicht. Daar snapten mijn ouders niets van. De mussen vielen dood van het dak, maar Yves zat op zijn kamer.”
Je was geen surfdude?
“Nee, helemaal niet. Gold ook voor mijn vrienden. Die surfdudes … dat was toch een hecht gemeenschapje, die gingen altijd met elkaar om, ook in de klas. Hartstikke bruin, lange haren. Ik was anders, hing meer met de popiejopies, de jongens met het hoogste woord. Ik had ADD, kon me niet goed concentreren, was altijd te laat. Ik was bezig met van alles, behalve met school. En in de zomer hingen we gewoon op straat. Beetje voetballen.”

Werd er ook gewerkt in de zomervakantie?
“Zeker – en ook buiten de vakanties. Vanaf mijn veertiende ging ik al aan de slag. Ik ben heel liefdevol opgevoed, kreeg meer dan genoeg aandacht en als ik heel graag iets wilde hebben en dat goed kon onderbouwen, kreeg ik het vaak ook. Maar mijn ouders leerden me wel de waarde van geld beseffen. Dat als ik een spelletje voor mijn PlayStation wilde, ik zoiets ook best zelf kon kopen. Dus was hun boodschap: misschien handig dat ik een baantje ging zoeken.”
Wat waren dat voor baantjes?
“Mijn eerste was het neerzetten en opruimen van strandstoelen. Geen succes, want ik was veertien en al lang, maar ook nog heel erg een scharminkel. Het neerzetten ging nog wel, maar die bedden opruimen op dat inmiddels bloedhete strand … dat was iets te intensief. Toen ben ik in de horeca gaan werken: eerst als afwasser in het restaurant van een vriend, later in een lunchroom in Haarlem. Dat heb ik gedaan tot ik klaar was met de middelbare hotelschool. Daarna begon ik al vrij snel mijn geld te verdienen met zingen.”
Had je als popiejopie Zandvoorter veel vakantieliefdes?
“Ik was niet heel vroeg, qua meiden, maar uiteindelijk gebeurde dat wel, ja. Eigenlijk vanaf de tijd dat ik een scootertje had. Zestien was ik, en ik voelde me ineens een hele man. Mijn interesses wijzigden ook: biertjes drinken, uitgaan. We gingen altijd naar de Chin Chin, een discotheek – die bestaat overigens nog steeds. Beetje zoenen met de meiden daar. Was altijd wel gedoe, want Zandvoort is een dorp, dus als je met iemand had gezoend wist iedereen dat. Het ging natuurlijk nergens over, maar ik vond het toch heel spannend. Fantastische tijd.”
Kun jij nu nog een beetje fatsoenlijk op stap?
“Het is anders. Alles went, maar ik ben me er wel bewust van dat ik niet zomaar ergens bezopen aan de bar kan gaan hangen. Het is niet dat ik superlosbandig ben, maar tegenwoordig let ik wel meer op, ik ben voorzichtiger. Dus ik ga niet meer tot twee uur ’s nachts naar café Bolle Jan. Ook omdat dat een plek is waar mijn muziek gedraaid wordt. Als ik daar op zaterdagavond om elf uur binnenstap … dat is niet leuk voor de vrienden met wie ik ben. Mensen hebben dan vaak een slokkie op, willen op de foto: dan ben ik de hele avond bezig. Het is altijd leuk en aardig, maar het heeft er wel toe geleid dat ik dat soort dingen amper nog doe.”

Mis je die anonimiteit?
“De bekendheid heeft ertoe geleid dat ik dit werk kan doen, dus ik klaag niet, maar ik moet zeggen dat die drie weken Amerika wel heel fijn waren. Ik ben nergens een Nederlander tegengekomen, niemand wist daar wie ik was. Schril contrast met toen we op Curaçao min of meer tegelijkertijd landden met een vlucht uit Nederland. Stonden we na drie weken anonimiteit ineens met tweehonderd Nederlanders bij de bagageband. Toen er eentje vroeg om een selfie, was het hek natuurlijk van de dam. Toen zag ik Sophie wel even met haar ogen rollen.”
Is het iets wat jullie samen bespreken? Hoe jullie hiermee om moeten gaan?
“Daar hebben we het afgelopen jaar amper tijd voor gehad, maar tijdens die vakantie lukte dat wel. Overdag lekker zwemmen, boekje lezen en ’s avonds tijdens het eten goed met elkaar praten. Openhartig, eerlijk. Het was een soort verwerking van wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd. Want zij heeft natuurlijk concessies moeten doen, onder andere genoegen moeten nemen met het feit dat ik heel weinig thuis was en dat iets gewoons als uiteten gaan ineens ook zomaar een evenement kan worden. Dit was dus echt qualitytime.”
En vroeger? Hoe zagen de vakanties met je ouders eruit?
“We gingen nooit weg in de zomervakantie, want mijn ouders werkten toen nog allebei in de horeca – van snackbars tot lunchrooms, ze hebben van alles gedaan. Wij moesten het hebben van de voorjaarsvakantie. Turkije, all-inclusive meestal. Konden mijn ouders de hele dag liggen en bijkomen, terwijl ik werd geëntertaind in de kidsclub. Er waren daar bovendien vaak andere Nederlandse gezinnen, dus ik maakte veel vriendjes. Mijn ouders zagen me drie keer per dag: bij het ontbijt, de lunch en het avondeten.”
Je bent enig kind. Werd je verwend?
“Ik ken genoeg voorbeelden van vriendjes die behoorlijk verwend en daardoor verpest zijn, maar dat is bij mij niet gebeurd. Ik heb echt een fantastische opvoeding gehad; daar ben ik mijn ouders tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Ze hebben me goed afgeleverd in de grotemensenwereld. Ik zou het vrijwel precies hetzelfde doen bij mijn eigen kinderen.”

Je had geen moeite met het feit dat je alleen was?
“Nee. Ook omdat ik niet weet hoe het voelt: je kunt niet missen wat je niet kent. Bovendien heb ik veel vrienden en vriendinnen die hun broers of zussen niet meer spreken – die verhalen hoor ik vaker dan de positieve. Toch had ik het wel leuk gevonden om een broer of zus te hebben, alleen al omdat je dan nog iemand hebt met wie je alles kunt delen als je vader en moeder er niet meer zijn. Maar dat moet ik dan zelf maar bewerkstelligen met een eigen gezin.”
Mevrouw Berendse kan flink aan de slag, begrijp ik?
Lachend: “Weet je, als het ons gegeven is, zou ik inderdaad wel twee kinderen willen. Maar willen en krijgen zijn twee verschillende dingen.”
Wat voor vader wil jij zijn?
“Ik denk daar natuurlijk weleens over na, maar je kunt je eigenlijk niks bij het vaderschap voorstellen tot het zover is. Het gaat sowieso mijn hele leven veranderen – op een mooie manier, maar toch. En dat is best ingewikkeld als je zo’n specifieke baan hebt als ik: het gaat alle kanten op, je weet nooit hoe het loopt. Ik hoorde op de radio laatst een interview met een bekende zanger die vertelde hoeveel hij van de jeugd van zijn kinderen had gemist en ik dacht: dat wil ik in ieder geval niet. Ik wil er zijn. Ik heb gelukkig een heel fijne, sterke vrouw achter me die goed begrijpt hoe dit vak in elkaar steekt, die er misschien iets meer voor de kinderen zal moeten zijn dan ik vanwege het werk dat ik doe, maar ik wil later geen spijt krijgen. Ik wil niet dat mijn kinderen later zeggen: jezus lul, waar was je? Ook omdat ik dat gevoel nooit bij mijn eigen ouders heb gehad. Ze waren er voor me, altijd.”
Je ouders waren ook altijd zeer betrokken bij je carrière. Hoe is dat nu?
“Als ouders zijn ze nog steeds heel betrokken, dat is de band die we hebben. Ze zijn sowieso bij alle grote optredens. Maar als het op de inhoud aankomt, probeer ik dat gescheiden te houden. Ik wil niet met mijn ouders sparren over wat voor kleding ik aan moet of over wat voor muziek ik moet maken. Het draait vooral om liefde en trots, dat gevoel.”

Wat is jouw eerste herinnering aan muziek?
“Het moment dat ik bij mijn vader in de auto zat en hij een cassettebandje in de speler drukte – dit was nog voor het cd-tijdperk. André Hazes was het, met Jij Bent Alles. Twaalf liedjes, zes op kant A, zes op kant B. Na verloop van tijd kon ik die nummers dromen. De grap is dat die plaat nog steeds op onze Spotify-lijst staat – als we samen in de auto zitten, komt-ie regelmatig voorbij. Ik was zes, begreep destijds niks van wat Hazes zong, maar ik hoorde de snik in die stem, voelde de melancholie en het pakte me. Dat is nooit weggegaan.”
Redelijk atypische muziek voor een jochie van zes.
“Best wel. En Hazes was dan nog een soort van modern, want ik hield – en houd – ook van de muziek van mensen als Willy Alberti, Johnny Jordaan en Tante Leen.”
Jouw jeugdvriend Barry Groenteman zegt: Yves heeft een oude ziel.
“Dat is zeker zo, want welke jongen van veertien luistert nou naar Johnny Jordaan? Ik kan je zeggen: dat zijn er heel weinig. Het is niet dat ik ermee gepest werd, maar ik was in dat opzicht wel het buitenbeentje. De rest van de klas luisterde naar 50 Cent, Justin Timberlake en Akon. Ik niet. Dus daar had je Yves weer, met z’n kutmuziek. Maar ze accepteerden het op de een of andere manier wel, vonden het grappig.”
Dat je zanger zou worden, was dus geen verrassing.
“Dat zeggen sommige oud-klasgenoten ook weleens tegen me, maar zo was het niet. Ik vond die muziek leuk, maar ik heb nooit gedacht dat het een carrière zou worden. Ik was daar totaal niet mee bezig. Ik luisterde er graag naar, was een liefhebber, meer niet. Totdat ik op mijn achttiende verjaardag voor het eerst zelf de microfoon pakte in een Zandvoorts café en dacht: misschien is dit toch wel heel leuk.”
En dan ben je tien jaar later De Nieuwe Volkszanger. Jeugdvriend Barry zegt daarover dat je zoveel meer bent dan een volkszanger. Hoe zie je dat zelf?
“Hij heeft gelijk. Zowel de mensen met wie ik werk, als ikzelf, proberen dat ‘volks’ er ook een beetje af te krijgen. Ik ben een oude ziel, houd van die muziek, het is geen slecht iets. Mensen mogen me noemen hoe ze me willen noemen, maar ik zie mijn muziek als meer dan dat – er zitten ook veel pop invloeden in. Dus we zijn wel degelijk bezig met profilering, met hoe je jezelf neer wilt zetten, met hoe mensen je zien. Ook qua kleding let ik daarop: het mag allemaal wat frisser, hipper. Beetje weg van de strakke broek, wit overhemd, jasje en instappers. We gaan bij alles wat we maken en doen eigenlijk uit van de vraag of Marco Borsato het zo zou hebben gedaan. Los van waar hij nu in verwikkeld is, vind ik hem namelijk een groot voorbeeld. Een legende. Die kant wil ik ook op, meer richting de mainstream. Maar heel eerlijk: ik word nu al tien jaar een volkszanger genoemd, dus ik denk dat ik er nooit meer vanaf kom. Ook niet heel erg, want volksmuziek is nog nooit zo populair geweest. Al die klasgenoten die vroeger riepen dat ik naar kutmuziek luisterde, staan straks gewoon in de Ziggo Dome.”
Ik krijg de indruk dat jij niet alleen qua muziek, maar ook qua leven heel goed weet waar je naartoe wilt.
“Inmiddels wel, ja. Ik weet al heel lang dat Sophie de moeder van mijn kinderen zal worden, maar er was tot voor anderhalf jaar nog wel altijd een hunkering. Naar vrijheid, feesten, uitgaan met vrienden. Dat gevoel is inmiddels verdwenen. Ik heb een fantastische vriendin, dus het is tijd om te stoppen met spelen, tijd om te settelen. Ik ben volwassen geworden, mede door wat er allemaal is gebeurd. Natuurlijk zal ik nog weleens uit de bocht vliegen, ook ik word soms dronken, maar ik wil de kansen die ik nu krijg allemaal aanpakken. Ik voel dat ik iets in handen heb en dat als ik het goed aanpak, the sky the limit is.”•