Johnny & Anouk voor het eerst samen aan het woord: ‘Mijn gezin en ik hebben jarenlang onder druk gestaan’

“Dit is waar het om gaat,” zegt Johnny, “want je kunt je druk maken over van alles en nog wat, maar als het erop aankomt draait alles uiteindelijk om je gezin.”
De presentator kijkt tevreden naar zijn dochter (Kiki, 11) en twee zoons (Johnny, 7 en Fender, 5), zojuist uit school gebakfietst door zijn vrouw Anouk. Gister nog werden ze weer eens met de neus op de feiten gedrukt: Johnny junior kwam uit school met een flinke bult op zijn wang en bleek een ontstoken kies te hebben. Die moest er meteen uit, zei de tandarts, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan bij een zevenjarige – hoe stoer die zevenjarige ook is. Het kwam goed, al ziet kleine Johnny er vandaag toch nog wat beduusd uit.
Ruim twee uur daarvoor is het huis van Johnny, Anouk en de kinderen nog een oase van rust. Het ruikt er naar verse koffie en er is appeltaart van de lokale banketbakker. Met slagroom, want het stel heeft net gepadeld. Johnny – rommelige kuif, korte broek, verschoten T-shirt, sneakers – zit naast zijn vrouw aan de keukentafel. Ze zien er strijdbaar, uitgerust en gelukkig uit, een stel dat op elkaar is ingespeeld. Een stel met een mooi leven, dat weten ze zelf als geen ander. Best burgerlijk zijn ze inmiddels, dat ook, maar dat is meer dan prima, daar zijn ze enorm aan toe.
Dat lag anders op die decemberavond in 2004 toen de twee elkaar voor het eerst ontmoetten. Het was tijdens de opening van Johnny’s Amsterdamse nachtclub The Mansion, zijn kortstondige horeca-uitstapje. Anouk zat in de net opgerichte meidengroep Kus en was uitgenodigd. Een leuke avond was dat, maar verder niks: het bleef bij een ontmoeting.
In de jaren daarna was er af en toe contact via social media, maar pas in 2016 viel het kwartje, zegt Anouk: “Ik zag Johnny op televisie, de toffe programma’s die hij maakte, hoe hij zich bezighield met vluchtelingen, hoe hij in het leven stond. Toen pas dacht ik: dit is mijn man. Na nog meer berichtjes heen en weer besloten we dat we dan toch maar eens moesten afspreken.”

Johnny “Ik zat destijds veel in het buitenland, had drie reizen achter elkaar, maar ik kwam op een maandagavond om zeven uur terug en zei dat we mooi om acht uur konden afspreken.”
Anouk “Bij jou thuis was dat, en ik ben nooit meer weggegaan. Het was als een puzzel die in elkaar viel, terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was. Wat ik vooral belangrijk vond, was dat het goed zou gaan met Kiki, dat mijn ex Co en ik het samen goed zouden oplossen. Maar dat er dan ineens iemand op je pad komt die zó goed in die puzzel past, iemand die Kiki ook meteen als zijn eigen dochter zag …”
Johnny “Ho, wacht, ik moest eerst op Hop passen, de hond.”
Anouk “O ja, ik wilde checken hoe je met Hop om zou gaan, voordat ik je aan Kiki zou voorstellen. Maar toen ik hem drie dagen later weer op kwam halen, lag hij op je buik. Vervolgens heb ik nog wel vijf, zes maanden gewacht voordat ik Kiki aan je voorstelde, want hoe fijn het ook was, we wisten niet of het goed zou blijven gaan. En door het co–ouderschap kregen wij samen ook de tijd om elkaar te leren kennen.”
Hoe keek jouw ex aan tegen je nieuwe vriend?
Anouk “Dat was in het begin wel moeilijk. Tot Johnny en Co samen een biertje gingen drinken.”
Johnny “Co kende mij vooral van de verhalen, dus ik snapte wel dat hij dacht: o nee, Johnny de Mol wordt bonusvader van mijn kind. Daarom zijn we dat biertje gaan drinken. Dat was in het begin best pittig, maar aan het eind van de avond stonden we elkaar te omhelzen. Omdat we allebei wisten: het gaat om Kiki, dáár draait het om.”
Toch ging jij van het ene uiterste naar het andere: van losbandige vrijgezel naar man met vrouw-met-kind.
Johnny “Voor buitenstaanders lijkt het misschien zo, maar dat ging niet van het ene op het andere moment. Al in de jaren voordat ik Anouk ontmoette, voelde ik dat daar klaar voor was, dat ik daar naartoe groeide. En wat Anouk net zei: bij ons klopte het. Zij en ik, Kiki en ik, de timing, alles.”
Hoe verliep de ontmoeting met beide schoonouders?
Anouk “Dat was in Portugal, waar we allebei graag komen – we zijn er ook getrouwd. Grappig genoeg waren onze beide ouders destijds tegelijkertijd in Portugal en dat leek ons een goed moment. Eerst hebben mijn ouders kennisgemaakt met Johnny, vervolgens gingen we naar John en Els, jouw vader en bonusmoeder.”
Johnny “Je moest meteen een spelletje spelen.”
Anouk “Jeetje, ja … Het was superleuk om John en Els te ontmoeten en ik ben best nuchter als het op bekende mensen aankomt, maar ik vond het wel heftig om meteen 30 Seconds te spelen met John de Mol en zijn vrouw. Bij dat spel moet je heel scherp zijn, snel en goed nadenken. Súperleuk als je toch al gespannen bent. Gelukkig waren jij en je vader zó fanatiek dat jullie niet doorhadden dat ik door de stress allemaal vragen verkeerd beantwoordde. Ik heb het dus overleefd.”
Vormde dat voor jou nog een struikelblok: een relatie met een bekende man uit een bekende familie?
Anouk “Daar heb ik eigenlijk nooit over nagedacht, die bekendheid doet er niet toe. Uiteindelijk staan wij ook gewoon in ons joggingpak op het schoolplein. En dat normale geldt eigenlijk voor de hele familie, zowel voor John, Els, je moeder Willeke als voor Linda. We zijn vooral heel hecht, dat is wat de boventoon voert. Met die hele bekendheid ben ik niet bezig.”

Johnny, jij werd in 2020 door je ex Shima beschuldigd van mishandeling en poging tot doodslag. Het werd een langlopende procedure die pas begin dit jaar definitief tot een eind kwam: de zaak werd geseponeerd. Er is inmiddels veel over gezegd en geschreven, dus misschien is het goed als je vertelt wat er volgens jou nou precies is gebeurd.
Johnny “Mijn ex en ik gingen in 2015 uit elkaar. Daarna hadden we af en toe nog weleens contact, een berichtje hier en daar. Dat was allemaal prima, tot er in 2020 ineens een brief van haar en haar adviseur op de mat viel – zowel bij mij als bij mijn ouders. Die brief gaf me meteen een naar gevoel en ook mijn advocaat hoefde er niet lang naar te kijken: dit was een poging tot afdreiging – dat is een afpersing waarbij geen gebruik wordt gemaakt van geweld of het dreigen met geweld. We hebben daar direct aangifte van gedaan, waarna zij aangifte tegen mij deed. Voor mijn gevoel was dat een poging om de rollen om te draaien en helaas lukte dat deels. Ik presenteerde destijds de talkshow HLF8. In eerste instantie had ik de redactie achter me en ook de gasten bleven komen – op één of twee na. Maar het had wel wat voeten in de aarde, helemaal toen er vanuit haar adviseur ineens een nieuwe, anonieme beschuldiging bij kwam. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik kon voor mijn gevoel niet anders dan mezelf cancelen en mijn werk neerleggen. Vervolgens kwamen mijn ex en haar adviseur met een schikkingsvoorstel van ruim vier ton, maar net als met die poging tot afdreiging, was er geen haar op ons hoofd die eraan dacht om daaraan toe te geven. Uiteindelijk is mijn zaak al in 2022 door het Openbaar Ministerie geseponeerd. Toen is de andere partij een artikel 12-procedure gestart – een soort hoger beroep – maar uiteindelijk hebben drie rechters die eerdere beslissing bevestigd. Voor mij was dat geen verrassing, want ik wist dat ik niets verkeerd had gedaan, maar het was wel een enorme opluchting. Mijn gezin en ik hebben jarenlang onder druk gestaan, hebben de gevolgen van dit alles aan den lijve ondervonden, terwijl we in werkelijkheid doelwit waren van een poging tot afdreiging. Dat voelde heel oneerlijk, maar we hebben het volgehouden. En daar ben ik Anouk natuurlijk enorm dankbaar voor – net als de andere mensen die er in deze periode voor me waren.”

Hebben jullie getwijfeld om je verhaal te doen?
Anouk “Nee, want het is klaar. We kunnen eindelijk een streep zetten onder dit alles en dat doen we met dit interview. Ook omdat vrienden en familie wel wisten hoe de vork in de steel zat, maar dat geldt niet voor veel andere mensen – die weten niet of het nu écht klaar is, wat nou precies de uitspraak was. Dat kunnen we nu één keer vertellen. En we wilden duidelijk maken dat het een zware dobber was, maar dat we er nog zijn. Dit klinkt best suf, maar het is echt zo: we zijn hier sterker uit gekomen.”
Waren er tijden dat je daaraan twijfelde?
Anouk “Nee, maar het duurde gewoon wel erg lang. Niet zozeer omdat ik Johnny wantrouwde – dat is op geen enkel moment zo geweest – maar meer omdat hij zo onbereikbaar was. Hij wilde alles bij ons weghouden. Dat is natuurlijk heel lief, maar je bereikt het tegenovergestelde, want je moet juist praten over dit soort dingen. Dus ik probeerde het eruit te trekken: hoe voel je je, wat doet dit met je? Daar wilde hij lange tijd niets over zeggen. Heel lastig om al die ballen hoog te houden met drie kleine kinderen, terwijl er een man naast je op de bank zit die een zwaard van Damocles boven zijn hoofd heeft hangen. Maar ik heb altijd gezegd dat hij gewoon de kinderen van school moest blijven halen, gewoon naar de Albert Heijn moest gaan. En dat heeft hij ook gedaan.”
Johnny “Toen dit net aan de hand was, presenteerde ik mijn eerste livetalkshow. Ik dook daar volledig in, was ’s ochtends vroeg al bezig met het nieuws, belde met de redactie. Het idee was om een positieve talkshow te maken met diepgang en humor, maar we kregen vooral te maken met de oorlog in Oekraïne, de restanten van de covid-epidemie en alle ophef rond The Voice of Holland. En toen kwam dit gezeik er ook nog bij. Dus ik dacht: laat ik het bij mezelf houden, dan heeft de rest van het gezin er geen last van. Ik had ook oprecht het gevoel dat ik daar goed aan deed, dat ik het onder controle had.”

En toen kwam er een nieuwe, anonieme beschuldiging.
Johnny “Een kutverhaal dat nergens op sloeg, maar het was voor mij wel de druppel. Ik stopte met HLF8 en heb alleen maar gezegd dat het niet waar was. Meer niet. Dat was écht moeilijk, dat jarenlang op mijn tong bijten. Het duurde en duurde. Dus ik was inderdaad niet de vrolijkste Frans.”
Hebben jullie nooit gedacht: we betalen die vier ton?
Johnny “Nooit.”
Anouk “Er waren mensen die dat ook zeiden: fuck it, betaal, dan ben je ervan af. Maar je bent er niet vanaf.”
Johnny “En je geeft aan dat er iets niet klopt. Maar het doet er niet toe, want het is never een optie geweest. Ik heb het netjes afgehandeld, vind ik. We hebben als familie behoorlijk wat media-outlet, maar ook daar ben ik niet in los gegaan – en dat zal ik nooit doen, ook niet in dit interview. Ik ben vooral blij dat het eindelijk voorbij is. Toen we hier afgelopen februari met z’n allen zaten te wachten op de definitieve uitspraak, voelde het als wachten op je eindexamenuitslag.
Die ontlading was enorm, ook omdat het OM tekst en uitleg gaf over waarom de zaak was geseponeerd. Dat voelde als een extra steuntje in de rug. Dus ik dacht: het is achter de rug, ik ga morgen weer beginnen. Tot Anouk zei: ‘Wacht even, het is helemaal niet klaar, dit zet je niet zomaar van je af.’ In mijn hoofd had ik altijd dat beeld voor ogen: als het sepot komt, ga ik hier op tafel staan en een fles champagne leegspuiten. Niets was minder waar. Deze zaak kent alleen maar verliezers.”
Anouk “Wat ik moeilijk vond, was om niet in een haatmodus te geraken. Zeker in het begin dacht ik: ik ga even een koffietje met haar drinken, gewoon van vrouw tot vrouw vragen wat er nou precies loos is. Maar naarmate de jaren verstreken, merkte ik dat er iets in me veranderde, dat ik steeds bozer werd en me maar bleef afvragen waarom zo iemand dit nou doet. Het werd steeds lastiger om telkens toch de liefde op te zoeken, het te verzachten en samen door te gaan.”
Heb je Johnny echt nooit gewantrouwd?
Anouk “Absoluut niet. Omdat zijn ex nog lieve appjes naar hem had gestuurd toen Johnny’s oma overleed en toen Johnny junior werd geboren. Alleen dat staat al haaks op dit hele verhaal. Bovendien hebben we het in het begin van onze relatie ook over eerdere relaties gehad, dus ik wist al dat het een heftig iets was geweest – ik kende de ins en outs. Ik heb nooit getwijfeld, ik ken mijn man door en door.”

Hoe onderhoud je je relatie tijdens zo’n storm?
Johnny “Door te padellen. Veel padellen.”
Anouk “En pilates. Zonder gekheid: tijd voor elkaar blijven maken, dat hielp. We zijn heel bewust samen uit eten gegaan en hadden dan vragen voor elkaar opgeschreven, alsof we bij de psycholoog zaten. Waar sta jij nu? Hoe zie jij jezelf over twee jaar? Wat kunnen we op dit moment doen om dingen te verbeteren? Heel basaal, maar het zorgde er wel voor dat we in contact met elkaar bleven. Dat is met een gezin sowieso al lastig, maar met deze shit erbij was het helemaal makkelijk elkaar te verliezen.”
Hebben jullie ook met een psycholoog gepraat?
Anouk “Zeker. Ook dat was echt nodig, want je ziet af en toe zelf de weg niet meer. En wat andere mensen misschien zullen herkennen: als jij het tegen je partner zegt komt het niet aan, maar als zo’n psycholoog het zegt, gebeurt dat wel.”
Johnny “Ik ben blij dat ik naar jou heb geluisterd toen je erop aandrong dat ik niet meteen moest beginnen met werken. Ik ben een tijd thuis geweest om op adem komen, de kracht te hervinden. Juist daardoor kan ik net als jij zeggen dat ik er sterker uit ben gekomen. Dat zeiden mensen halverwege dit hele gedoe weleens tegen ons en dan dachten we: fuck you. Maar het is echt zo. We staan er nog, we hebben geen haatgevoelens en ik ben vooral blij dat de kinderen weer goed gaan. Want Johnny junior was van zichzelf al vrij verlegen, maar hij heeft deze sfeer natuurlijk gevoeld en dat maakte hem nog introverter. We vroegen ons echt af waar hij allemaal over nadacht, wat hem bezighield. En Fender stond regelmatig aan ons bed om drie uur ’s nachts omdat hij iets voelde wat hij niet kon bevatten.”
Anouk “Dat wíl je gewoon niet.”
Johnny “Ik denk dat daar ook dat heftige gevoel vandaan komt. Haat is het niet, maar wel dat gevoel van: kom niet aan mijn gezin. Maar het is goed nu. Kleine Johnny is helemaal opgebloeid, hij komt weer met opgeheven hoofd binnen, kijkt je weer aan, Fender slaapt door en Kiki doet het ook hartstikke goed.”
Heb jij nooit gedacht: ik stop met televisie?
Johnny “Nee, al heb ik door de veranderende wereld weleens gedacht: hoe zou het zijn om de komende tien jaar alleen De Kwis met Ballen, The Tribute en 30 Seconds te doen. Dat ik op die manier mijn paycheck pak en nooit meer ergens mijn vingers aan brand. Rustig oud worden zonder schrammetjes. Maar die gedachte hield ik precies drie seconden vol. Dus ga ik deze zomer vier weken De Oranjezomer presenteren – en dan moet ik toch weer ergens voor staan. Het is niet zo dat ik zin heb om weer gecanceld te worden, maar ik vind het wel belangrijk om je uit te spreken als je ergens voor staat.
Dus dat ga ik daar doen. Het voelt ook wel een klein beetje als een sportieve revanche, omdat ik bij HLF8 niet op mijn best was. Er was veel aan hand, maar ik zoek geen excuses: ik was niet in optima forma en heb de wedstrijd verloren, klaar. Dat het niet spraakmakend genoeg was, reken ik mezelf aan.”

En je gaat de bühne weer op.
Johnny “Klopt, vanaf november sta ik in meerdere theaters. Net als mijn vorige theaterstuk is het erg persoonlijk. Het wordt een stuk op z’n Johnny’s: interactief met muziek en humor. Het gaat vooral over mentale weerbaarheid, want daar heeft iedereen wel mee te maken. Ik dus ook.”
Hoe zit het met jouw ambities, Anouk?
Anouk ‘”Ik heb een muzikale achtergrond en heb daarna een paar programma’s gepresenteerd en wat productieklussen gedaan, maar toen ik zwanger werd, vroegen we ons af of het misschien anders moest. Mijn ouders zijn vijftig jaar getrouwd en hebben mij zo liefdevol opgevoed, dat dat de basis vormde voor de rest van mijn leven. Zo’n basis wilde ik onze kinderen ook meegeven. Dat was wel even wennen, want ik heb altijd mijn eigen boontjes gedopt en nu zat ik ineens in een toch wel ouderwetse setting. Aan de andere kant vind ik het heerlijk om de kinderen van en naar school te brengen en is het geweldig dat dit überhaupt mogelijk is. Dat is een bewuste keuze geweest, die goed heeft uitgepakt – helemaal met wat er de laatste jaren is gebeurd.
Hoe het over een paar jaar gaat, weet ik nog niet. Ik wil wel weer iets gaan doen, het lijkt me lekker om af en toe niet bezig te zijn met halen, brengen, koken, voetbal, dansen en hockey. Maar wat het precies moet worden, weet ik nog niet.”
Johnny “In therapie leerde ik dat ik me meer bewust moet zijn van het belang van Anouk en onze kinderen. Ik wéét wel dat ze het allerbelangrijkst voor me zijn, maar ik mag me dat nog meer realiseren. Want alleen dankzij hen kan ik doen wat ik doe en alleen als het thuis goed zit, vind ik de rest eromheen ook leuk. Dus als Anouk blij wordt van iets dat morgen op haar pad komt, gaan we dat gewoon cheffen. Ligt trouwens wel een klein beetje aan hoeveel tijd het gaat kosten, want we hebben niet heel veel hulp in huis.”
Anouk “Het is vooral familie.”
Dat klinkt niet echt Blaricum, jongens.
Anouk “We hebben een hulp in de huishouding, maar voor de rest regelen we het toch echt allemaal zelf.”
Komt er nog een vierde kindje?
Anouk (lachend) “Johnny zegt altijd: prima, maar niet met mij.”
Johnny “Zeg nooit nooit.”
Anouk “Voorlopig hangt-ie niet in de lucht, die vierde.”•