‘Ze hadden stiekem de dure whisky van de vader van een vriendin gedronken’

SARA (51) is zelfstandig onderneemster en alleenstaand moeder van Ollie (16) en Elena (14).
“Nooit meer zet ik mijn telefoon ’s nachts op stil. Mijn ex en diverse vrienden van mijn zoon probeerden me die nacht te bellen, maar ik sliep als een roos. Om vijf uur werd ik wakker, pakte mijn mobiel en las een alarmerend appje van mijn ex dat Ollie knock-out bij hem was afgeleverd. Ollie van zestien had die avond met vrienden stiekem de dure whisky van de vader van een vriendin gedronken, gevolgd door gin, shotjes en daarna nog wat bier. Hij was later binnen dan de rest, had iets in te halen en dronk snel. En veel. Zijn promillage was 2,3, wat gelijkstaat aan vijftien tot twintig drankjes. Toen hij naar buiten ging, werd het zwart voor zijn ogen. Ollie is tegen een hek aangeklapt, overal schaafwonden. Ik ben zijn vriendinnetje nog steeds dankbaar dat zij haar vinger in zijn keel heeft gestoken, zodat hij ging kotsen. Mijn ex, een stoere marinier, heeft de ambulance gebeld en Ollie in comateuze toestand met nog iemand naar boven gesleept. Mijn zoon was compleet out en één blok beton, hij reageerde nergens op. Toen de ambulance arriveerde, bleek zijn lichaamstemperatuur 34 graden te zijn en zijn hartslag laag. Een noodsignaal, maar omdat zijn bloedcirculatie goed was en hij al veel had overgegeven, hoefde hij – zolang zijn vader hem in de gaten hield en ervoor zorgde dat hij op z’n zij bleef liggen – niet naar het ziekenhuis.

Het scheelt dat Ollie een topsporter is en een extreem goede conditie heeft. De volgende dag om vijf uur kwam hij weer een beetje bij. Hij weet niks meer van die avond, schrok van de foto’s waarop hij halfdood in bed hangt en de ambulancebroeders met hem bezig zijn. Zijn zusje Elena was ook onder de indruk. Maar niet genoeg, want een maand later kwam ook zij stomdronken thuis. Ik ben niet van strenge straffen als huisarrest en zakgeld inhouden, maar heb haar wel een ­werkstuk laten maken over de gevolgen van drank. Op een zondagavond heeft ze het ­voorgedragen en hebben we met z’n drieën een goed gesprek gevoerd over groepsdruk, ­tussendoor water drinken en dat soort dingen.
Zelf heb ik een verleden met pijnstillers, kalmeringsmiddelen, drank en diverse soorten (hard)drugs. Vier jaar geleden ben ik na een heftige periode, waarin ik scheidde en baarmoederhalskanker kreeg, opgenomen geweest in een verslavingskliniek. Door chronische stress en complexe posttraumatische stressstoornis wist ik me geen raad met mijn angst- en paniekgevoelens. Verdoven leek de enige uitweg. Het verslavingsgen zit in de familie, zowel mijn opa als mijn oma waren alcoholist. Mijn moeder heeft zich met drank op doodgereden op de motor en ook mijn beide broers experimenteren met van alles. Mijn kinderen heb ik, omdat ze destijds nog jong waren, niet verteld dat ik verslaafd was. Dat ga ik binnenkort doen. Ik móét die cirkel doorbreken.”•
Om privacyredenen zijn de namen van Sara en haar kinderen gefingeerd.

‘Ik wilde geen hypocriete moeder zijn dus ze mocht drie drankjes’Lees ook