Soms lees je online van die berichten die je een paar keer moet lezen. Op sociale media kwam ik een reeks posts tegen van opinieblad Elsevier: ‘De masculiene man herwint wereldwijd terrein als reactie op feministische excessen en maatschappelijke polarisatie. Figuren als Joe Rogan en Jordan Peterson trekken miljoenen mannen aan met boodschappen over zelfverwezenlijking, spiritualiteit en leiderschap.’
Er volgde nog een paar warrige posts waarin #Metoo een doorgeschoten heksenjacht werd genoemd en vrouwelijk leiderschap een illusie, maar ik was al blijven steken bij ‘feministische excessen’.
Feministische excessen. Je moet het maar durven opschrijven na een jaar waarin de onvervalste vrouwenhaat overal als giftige olie over de plinten klotste. Twee maanden geleden las ik nog een artikel in NRC over de groeiende populariteit van zelfverklaard vrouwenhater Andrew Tate. De filmpjes van Tate worden door miljoenen jongeren wereldwijd bekeken.
Op Australische scholen is zijn invloed zo voelbaar dat sommige vrouwelijke docenten zich gedwongen voelen om het onderwijs te verlaten. Jongens uiten zich in de klas openlijk seksistisch. Ze maken opmerkingen over de borsten van hun leraressen. Vragen zich hardop af waarom meisjes eigenlijk naar school moeten. Zeggen dat vrouwen objecten zijn, achter het aanrecht horen, alleen waarde hebben als het bezit van een man.
In het artikel komen leraressen aan het woord die al jaren in het vak zitten, die qua puberaal gedrag wel wat gewend zijn, maar die zich door de openlijke vrouwenhaat van de jonge jongens niet alleen geschokt, maar ook echt geïntimideerd voelen. Een lerares vertelde hoe een jongen die ze probeerde te corrigeren dit niet pikte en agressief tegen het raam spuugde. Steun vanuit school krijgen de leraressen nauwelijks, omdat mannelijke collega’s het wangedrag niet ervaren en dus ook niet onderkennen.
Hoe strijd je tegen haat die tegelijkertijd wordt genormaliseerd en ontkend? Hoe bied je tegenwicht tegen een geluid dat over de hele wereld steeds meer weerklank vindt? Na de winst van Trump, werden vrouwen op sociale media massaal bestookt met berichten vol haat, minachting en intimidatie. Een golf van berichten met slogans zoals ‘Your body, my choice‘, ‘get back to the kitchen‘ en ‘repeal the 19th‘ (draai het vrouwenkiesrecht terug) overspoelde sociale platformen. In de 24 uur na de verkiezingsuitslag nam het gebruik van deze slogans op sociale media met 4600 procent toe. Vrouwonvriendelijke scheldwoorden zoals ‘dumb cunt‘, gericht tegen prominente vrouwen, werden meer dan 64.000 keer gepost door 42.000 verschillende accounts op X. Deze maand werd in een opiniestuk in de Volkskrant terecht aandacht gevraagd voor de (online) intimidaties die ook Nederlandse publieke vrouwen structureel te verduren krijgen.
Vrouwenhaat is terug van nooit echt weggeweest. En overal staan experts op om deze ontwikkeling te verklaren. In deze analyses duurt het nooit lang voordat vrouwen er de schuld van krijgen. Vrouwen die zijn ‘doorgeslagen’ met hun streven naar gelijke rechten. Omdat ze niet aangerand of verkracht willen worden bijvoorbeeld, of lastiggevallen op hun werk. Omdat ze graag zelf willen beslissen over hun lichaam. Omdat ze graag evenveel zouden willen verdienen als mannen voor hetzelfde werk. Omdat ze graag veilig willen zijn, op straat of in hun eigen huis. Omdat ze graag als volwaardig mens behandeld willen worden en daar de hele tijd maar over blijven doorzeuren. ‘Feministische excessen’ kortom.
Aangezien ik zelf een zoon en een dochter heb die het straks in deze wereld moeten zien te rooien, wilde ik graag begrijpen waarom we nu zien gebeuren wat we nu zien gebeuren. In het boek Of boys and men betoogt de auteur Richard Reeves dat mannelijkheid wereldwijd in een crisis verkeert. In een betoog doorspekt met cijfers, onderzoeken en analyses, toont hij hoe mannen in onderwijs en op de werkvloer door vrouwen voorbij worden gestreefd. Het beeld van wat een vrouw allemaal kan doen en zijn, wordt steeds breder. Kritiek op ‘giftige mannelijkheid’ zwelt aan. Maar een nieuw, positief verhaal over wat mannelijkheid dan is, ontbreekt. Populisten zoals Andrew Tate bieden dat verhaal wel en dat is aantrekkelijk.
Volgens Reeves kunnen we het tij alleen keren door mannen in deze behoefte serieus te nemen. Mannen moeten zich weer goed over zichzelf kunnen voelen. Weer in hun kracht komen te staan. Trots zijn op wie ze zijn en wat ze de wereld te bieden hebben. Ik wil bij deze graag for the record verklaren: ik gun dat mannen van harte. Het zou alleen zo fijn zijn als het zonder het haten van vrouwen kon.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Bij mannen kan de sluiting van een standaardluier ze plotseling boven de pet gaan’
