Airen Mylène: ‘Ik heb enorm genoten van mijn borsten, maar nu is het klaar’

Schrikken was het, vijfenhalf jaar geleden. Airen Mylene voelde iets wat er niet moest zitten. Rechts in haar borst, richting oksel: een knobbeltje. De afspraak voor een echo werd snel gemaakt en goddank wisten de artsen haar gerust te stellen. Het bleek een cyste, niets ernstigs, ze konden het ding gemakkelijk doorprikken. Maar die witte waas, die volgens de echoscopist trouwens niet alleen in haar rechter- maar ook in haar linker­borst te zien was, dat was geen cyste. Haar borstimplantaten bleken allebei te zijn gescheurd, silicone deeltjes hadden zich al verspreid en genesteld in het weefsel, ook in de lymfe in haar oksel. Of het ‘bijvangst’ was, of dat de cyste door het lekken was ontstaan, konden de artsen niet zeggen. Wel vroegen ze Airen verbaasd of ze misschien op hoog niveau tenniste? En de implantaten door intensieve arm­bewegingen beschadigd zouden kunnen zijn geraakt? Doorgaans gaan silicone vullingen zes tot tien jaar mee, maar deze waren behoorlijk stuk. Zo zagen ze het zelden.

Had je door dat er, behalve de cyste, meer niet in de haak was?
“Nee, niet echt. Ik had geen klachten. Ja, misschien was ik wat ­vermoeid. Maar ik had op dat moment ook een peuterzoon die nauwelijks doorsliep en mijn man Taeke zat vaak lang in het buitenland voor werk. Zonder lekkende implantaten was ik vast ook moe geweest. Wat ik wel merkte: na nachten waarin ik weinig geslapen had en ik met de tanden op elkaar aan de dag moest beginnen, ontstonden er vochtophopingen in mijn borsten en voelde ik een soort pingpongballen onder mijn oksels, afwisselend links en rechts. Dat kwam een keer of drie voor. Als je dat googelt, is de eerste hit lymfeklierkanker. Ik heb de boel toen laten onderzoeken, maar er was niets afwijkends te zien. Ik weet het maar aan mijn drukke leven. Al denk ik nu dat mijn lichaam me probeerde te vertellen: die kapotte implantaten moeten eruit.”
Dus dat heb je toen laten doen?
“Ja. Een plastisch chirurg heeft de lekkende implantaten eruit gehaald. Maar, na veelvuldig overleg met hem, heb ik er ook meteen nieuwe in laten zetten.”
Waarom?
“Ik was er nog niet aan toe om mijn borsten te laten gaan.”

Als jong meisje droomde Airen al van borsten. Grote of kleine, ronde of puntige – ze kon niet wachten tot ze ze onder haar trui zou zien opbollen. Maar hoe ze ook hoopte en verlangde: er gebeurde niets. Zelfs die harde, pijnlijke hobbels onder de tepels waar het bij meiden van een jaar of elf allemaal mee begint – in de volksmond knikkerpotjes of erwtjes op een plank – bleven uit. “Als kind was ik al een stokje: dun, pezig, atletisch gebouwd. Het voordeel: ik was goed in sport en werd met gym altijd als eerste gekozen. Maar mijn lichaam veranderde niet toen ik in de puberteit kwam. Ik kreeg er nul bil of heup bij. Borsten bestaan uit vet en klieren en precies daar ontbrak het mij aan.”

En ondertussen zag je de meiden uit je klas wel rondingen krijgen.
“Ik was enorm jaloers, op een gegeven moment had iedereen meer dan ik. Vaak stond ik voor de spiegel met een tennisbal of knuffel onder mijn shirt te fantaseren over hoe het zou zijn, straks, als ik ze ook zou hebben. Dat wordt genieten, dacht ik. Vanaf mijn zestiende begon ik aan mijn moeder te vragen wanneer ik nou een keer aan de beurt was. ‘O, ik was ook heel laat’, antwoordde ze dan. Mijn moeder heeft niet veel borst, een kleine cup C denk ik, maar dat leek me meer dan voldoende. Dat ze dat zei, gaf me hoop. Maar het werd ook een soort obsessie.”
Hoe uitte zich dat?
“Ik was continu met borsten bezig. Op tv keek ik naar Baywatch, waar de vrouw met de grootste voorgevel het populairst was en het personage met een kleine buste een bijrol had. Zij hoorde er minder bij. Dat ervoer ik ook toen ik eindelijk een lingeriezaak binnen durfde te stappen. De verkoopster lachte me uit. ‘Waarom zou jíj een beha willen kopen?’ Ik zag dat klasgenootjes die de pil slikten rondingen kregen. Dus dat werd toen mijn main focus: ik moest en zou ook aan de pil. Mijn moeder dacht dat ik seksueel actief aan het worden was, maar daar was nog helemaal geen sprake van.”
En?
“Er gebeurde nauwelijks iets. Toen ik achttien was had ik – als je van de zijkant keek – één, misschien anderhalve centimeter borst. Ook de vorm vond ik niet zo mooi: het waren een soort skipistes met een knikje, waardoor ze naar binnen vielen. Met een beha met een beetje vulling leek het nog wat, maar een coltrui of diep uitgesneden decolleté droeg ik nooit. Ik wist precies hoe ik de aandacht van mijn borsten kon afleiden.”
Hoe dan?
“Onrust creëren: blouses met een watervalnek of drukke prints werkten goed. Als ik me moest omkleden met gym of sporten, was ik rammend snel. Zwemmen deed ik liever niet en had ik een vriendje, dan hield ik het liefst mijn beha aan. Ik maakte er ook grapjes over. Zodra die handen richting mijn borsten bewogen, zei ik: ‘Ho maar, daar ga je niks vinden.’ Ik droeg op mijn achttiende beha’s die ik op mijn dertiende had gekocht, triest toch? Ik was het wachten zo zat.”

Kon je er met vriendinnen over praten?
“Een beetje, maar ik geloof niet dat ze echt doorhadden hoeveel last ik ervan had. Ik deed mee hoor, was geen muurbloem die in een hoekje zat of met gekromde rug de wereld betrad. Ik merkte alleen dat het op veel mensen overkwam als gezeur: ik had dan geen borsten, maar ik was wél dun en kon alles eten, dus wat was nou eigenlijk mijn probleem?”
Wanneer begon je na te denken over een borstvergroting?
“Op een gegeven moment had ik een gesprek met een vriendin van mijn zus, die bezig was met afvallen. Ik vond haar hartstikke mooi en bovendien: ze had bórsten. ‘O, maar die kun je kopen’, zei ze toen. Dat was het moment dat ik daar voor het eerst serieus over ging nadenken. Dat dat een optie zou kunnen zijn, liet me niet meer los. Op mijn 25ste, toen ik klaar was met mijn studie en mijn eigen geld verdiende, had ik een eerste intake in een kliniek. ‘Jij gaat nooit borsten krijgen’, zei de vrouw die me daar bekeek. ‘Je hebt te weinig klier.’ Ik had mijn moeder meegenomen als steun, maar ook om aan haar te bewijzen: zie je wel, dit gaat hem niet worden. Ze zat er vrij onbewogen bij, maar heeft me er niet van afgepraat. Toen we het over de maat gingen hebben, dacht ik eerst vooral: als er maar íéts in zit, vind ik het prima. Maar in de kliniek suggereerden ze dat ik best van 70 AA naar een 70 C-cup zou kunnen. Oké, dacht ik toen: als ik het doe, doe ik het ook meteen goed.”
Mijn blik glijdt nu toch onwillekeurig naar je boezem, sorry.
“Snap ik, herkenbaar ook. Ik wist altijd van ieder meisje en iedere vrouw om mij heen wat voor borsten ze had. Als iemand binnenkwam, ­analyseerde ik binnen een paar seconden de maat, de vorm, alles.”

Was je tevreden na de operatie?
“Eerst waren mijn borsten door het wondvocht gezwollen tot enorme memmen. Dat vond ik wel even spannend. Maar daarna was ik helemaal gelukkig. Eindelijk borsten. Eindelijk rust in mijn hoofd.”
Hoe bedoel je dat?
“Ik hoorde laatst iemand vertellen over haar fixatie met afvallen. Dat ze sinds haar puberteit continu bezig is met eten, met altijd een stemmetje dat zegt: wat zal ik eens eten, nee, ik moet niet eten, waarom heb ik nou weer gegeten? Dat had ik met borsten. Altijd rekening houden met wat je draagt, hoe je zit, hoe het toont, wie er kijkt. En nu was het stil.”
Ging je je na de operatie op een andere manier bewegen of gedragen?
“Ik voelde me bevrijd. Als verslaggeefster bij The Voice of Holland kon ik ineens alles aan, heerlijk. Door die nieuwe borsten werd alles makkelijker, er was geen gedoe meer in mijn hoofd.”
Merkte je dat mensen anders op je reageerden?
“Ja, vooral mannen. Ik zag ze kijken, kreeg ineens te horen dat ik het perfecte lichaam had. Fijn, maar ik ben ook klapnuchter. Ik was vooral blij dat ik nu een bikini kon kopen die ook gewoon páste. En dat er ’s avonds, na het uittrekken van mijn beha, iets overbleef. Ik heb dit echt voor mezelf gedaan.”
Toch heb je besloten om je implantaten er definitief uit te laten halen.
“Het moederschap heeft me aan het denken gezet. Ik wil voor onze twee zoons zo lang mogelijk gezond blijven. En ik weet inmiddels dat silicone implantaten niet goed zijn voor mijn lichaam, daar ben ik ­keihard voor gewaarschuwd. Als ik de mogelijkheid van lymfeklierkanker afweeg tegen het kunnen zien opgroeien van mijn kinderen, maakt hoe ik eruitzie natuurlijk niets meer uit.”
Je houdt er rekening mee dat je kanker krijgt?
“De artsen hebben al gezien dat er silicone residu in de lymfeklieren in mijn oksels zit, maar misschien is het wel gaan migreren en zit het inmiddels door mijn hele lijf. Die angst voor kanker speelt daarom op de achtergrond, ja. Ik ben heel benieuwd wat ze aantreffen als ze deze implantaten eruit halen. Het zou zomaar kunnen dat die ook stuk zijn, want vorige keer had ik ook niks door. Het is geen hoofdstuk waar ik zin in heb. Ik houd na de operatie vast nog minder borst over dan ik had, want ze zullen ook kapselvorming weg moeten schrapen. En ik krijg er nog eens nieuwe littekens bij. Dus tegen de afspraak in het ziekenhuis hik ik voorlopig nog aan.”

Is er een alternatief voor silicone implantaten?
“Er zijn implantaten met een zoutoplossing, al zitten die eveneens in een silicone verpakking. Lipofilling – opvullen met lichaamseigen vet – is ook geen optie, omdat ik dus nauwelijks vet heb. En al had ik het, dan is de kans groot dat het lichaam het afbreekt.”
In het wereldje waarin je werkt, is uiterlijk belangrijk. Voor tv-shows worden presentatrices toch nog vaak klassiek vrouwelijk gekleed: strak silhouet, veel been, veel decolleté. Houdt dat je bezig?
“Ik ben bang dat mijn stylistes meer werk aan me gaan hebben. Omdat ik na de operatie ongetwijfeld vind dat veel kleren me niet meer staan.”
Terug naar de watervalnek?
“Ik hoop natuurlijk dat ik mijn platte lijf na de operatie helemaal kan omarmen. Wat ik wel merk, is dat mijn gevoel veranderd is. Steeds vaker kijk ik in de spiegel en denk ik: misschien passen deze borsten wel minder bij me dan ik dacht, zijn ze toch gewoon te groot voor mij. Ik word nieuwsgierig naar hoe ik er ook alweer uitzie zonder ­implantaten, hoewel ik het ook spannend vind dat Taeke me niet zonder borsten kent. Als we nu in bed liggen, schiet weleens door mijn hoofd: god, straks grijpt-ie echt mis. We bespreken dat gelukkig en dan zegt Taeke dat hij sowieso geen borstenman, maar een billenman is. Dat is lief.”
De tijd zit wel mee: er is steeds meer aandacht voor lichamen in alle soorten en maten.
“Klopt. Er zijn eindelijk beha’s en bikini’s te koop die geschikt zijn voor vrouwen zoals ik. Die niet kieren, maar mooi op het lichaam aansluiten. Ik zie ook vrouwen die, vooral online, open zijn over het gebrek aan borst. Daar heb ik steun aan. Ik kijk bijvoorbeeld graag naar Fajah Lourens, zij liet ook haar implantaten verwijderen en is nog even prachtig. Mijn taak is om na de ingreep van mezelf te blijven houden. Ik heb enorm genoten van mijn borsten, maar nu is het klaar.”•

Airen gaat voor LINDA.NL verslag doen van de ingreep en haar ervaringen daaromheen. Houd linda.nl in de gaten voor meer informatie.

Airen Mylène Tjon-A-Tsien GEBOREN Utrecht, 22 augustus 1985 STUDIE Bestuurs- en Organisatie­-wetenschap PRESENTEERDE Surprise Surprise, De 25, Het Beste Idee van Nederland, Hart in Aktie, Lachen om Home Video’s NU te zien als presentatrice van Shownieuws en te horen met Frank Dane in De 538 Middagshow ONTMOETTE haar man, oud-profhockeyer Taeke Taekema, tijdens hun deelname aan Wie is de Mol? in 2015. Het stel trouwde in 2023 SAMEN hebben ze twee zoons: Bodhi (7) en Foss (5).

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.254 – Indian Summer, lees hier het hele magazine.

‘Ik hoef me niet te verantwoorden, ik heb hier heel goed over nagedacht’Lees ook