Van goedbewaarde geheimen en sluwe streken tot ongemakkelijke momenten die je gewoon liever niet aan de grote klok hangt: allemaal hebben we (gênante) verhalen waar we niet bepaald trots op zijn.
In de rubriek ‘Het biechthok’ delen vrouwen verhalen die ze liever diep onder het tapijt zouden vegen. Vandaag de beurt aan Lisa (44): ze verstopte het laatste stukje van de puzzel waar haar ex al dagen mee bezig was.
“Tijdens kerst was de boel thuis weer eens ontploft, dus hakte ik definitief de knoop door: we moesten uit elkaar. Door die idiote huizenmarkt zouden we uiteindelijk nog wel ruim een jaar in één huis blijven wonen. Dat is natuurlijk sowieso wel wat ongemakkelijk als je in scheiding ligt, en het feit dat hij in eerste instantie niet blij was met de breuk maakte dat niet beter.
Maar – precies een jaar nadat het ontplofte – had hij al maanden een nieuwe vriendin en ging het een stuk beter. Tegelijkertijd kun je je voorstellen dat de spanning oploopt als je al zo lang verplicht samenwoont en tevergeefs op zoek bent naar een nieuw huis. Vooral als je in de kerstperiode dagenlang op elkaars lip zit, en ook de kinderen continu thuis zijn.
Tijdens de kerstdagen was ik de hele tijd met onze drie kinderen bezig. We zaten bij de kerstboom: hapjes erbij, kerstfilms aan – je kent het wel. Ondertussen zonderde mijn ex zich af en negeerde ons. Hij zat over de eettafel gebogen, gefocust op een puzzel van duizend stukjes. Achteraf besef ik wel dat dit zijn coping mechanisme was, maar alsnog: de kinderen waren erbij en die zijn nog hartstikke jong. Doe niet zo vervelend.”
Manon nam wraak op bumperklever met vaseline: 'Het was écht een plakkerig zooitje'
“Op een gegeven moment ben ik maar met de kinderen aan de puzzeltafel gaan zitten. De jongste had een prentenboek vast en begon uit zichzelf wat zinnetjes op te lezen: hakkelend en stotend. Hij zat net in groep drie, en had dat nog nooit gedaan. Ik moedigde hem natuurlijk aan, maar mijn ex-man keek niet op of om. Nee, hij ging gewoon stug door met die stomme puzzel. Ik zei toen, op hoge toon: ‘Papa, luister eens.’ Nog steeds reageerde hij niet, tot ik het nóg een keer probeerde. Hij zei: ‘Oh ja, heel knap’ en ging meteen weer verder met zijn puzzel. Toen dacht ik wel: wat ben jij toch een klootzak.
Dat was de druppel: ik was het zó zat. Toen hij even weg was, heb ik één puzzelstukje gepakt en die verstopt in de logeerkamer waar ik op dat moment sliep. Een paar dagen later hoorde ik hem ineens vloeken. Hij moest nog achttien stukjes, maar was tot de conclusie gekomen dat er nog maar zeventien op tafel lagen. ‘Wat zuur’, zei ik en ik heb hem nog meegeholpen met zoeken. Het stukje bleek onvindbaar en dat is niet zo gek, want hij lag op mijn kamer.
Hij had heel lang aan die puzzel gewerkt, dus was behoorlijk gefrustreerd. Verder veranderde er eigenlijk vrij weinig. Hij had nu wel minder afleiding, maar het was niet alsof hij ineens heel actief bij de kinderen kwam zitten.”
Bo pestte met haar zussen 3 keer die fijne oppas weg: 'Ik schaam me rot, ze was zó lief'
“Het moment dat ik het stukje verstopte, voelde ik me fantastisch. Een dag later vond ik het ook wel kinderachtig. Ik belde mijn beste vriendin op en ze begon meteen te lachen. Ze zei: ‘Groot gelijk. Je hebt iets vrij onschuldigs gedaan waardoor je je een stuk beter voelt. Laat hem er maar even lekker in stikken.’ En eigenlijk had ze ook gewoon gelijk. Ik had voor mezelf in ieder geval mijn punt gemaakt, al was hij zich daar helemaal niet bewust van.
De puzzel was trouwens een hele mooie foto van de kinderen die ik een tijd eerder had laten maken. Daarom kon ik het stukje uiteindelijk ook niet weggooien. Vier maanden lang heeft mijn ex die puzzel nog in de bijkeuken laten liggen, voor het geval dat het stukje toch nog ergens zou opduiken. Hij kon het maar niet loslaten, en stiekem vind ik dat best een lekkere gedachte.
Toen ik eenmaal een eigen huis gevonden had, vond ik tijdens het inpakken ook ‘op magische wijze’ ineens het puzzelstukje terug. Mijn ex was oprecht dankbaar. Ik gaf het niet terug om hem een plezier te doen, maar om erkenning te krijgen voor het terugvinden van het stukje. Misschien is dat inderdaad een beetje kinderachtig, maar het voelde wel ontzettend goed.”
Heb je ook zo’n verhaal dat je aan iemand wil opbiechten? Mail dan je naam, leeftijd en een samenvatting naar lezer@linda.nl en wie weet nemen we contact met je op. Geen zorgen, je verhaal plaatsen we anoniem.
Meer verhalen uit ‘Het biechthok’ van LINDA. lezen? Kijk dan hier.
Astrid is ontrouw: 'Ik ben echt gek op mijn vriend, maar hij kan mijn behoeftes niet vervullen'
