Liefdevolle momenten, baanbrekende standjes, kinky avonturen maar ook minder leuke avonturen in de slaapkamer: in de rubriek Vrijpartij vertellen vrouwen eerlijk, open en gewoon over hoe zij seks beleven.
Pascale (39): “Ik dacht ik probeer het gewoon eens, een one night stand, eens kijken of het iets voor mij is. Ik vermoedde van niet, maar tegelijk vond ik: als je het nooit geprobeerd hebt, hoe kan je dan een oordeel vormen.
De gelegenheid deed zich voor toen ik op een avond uit was met vrienden die een kennis hadden meegenomen. Een van hen wilde me aan hem koppelen, maar ik had allang gezien dat het mijn type niet was. Hij had van dat strakke, achterovergekamde haar en was zo’n man die graag naar festivals als Dance Valley gaat, waar ik meer houd van slordige bikers. Maar het waren de dagen van mijn ovulatie, een periode van de maand waarin ik mezelf een krolse kat waan, wat er dan gebeurt is dat ik voortdurend opgewonden ben, met iedereen wil knuffelen en het liefst meer. Dus toen we bij hem nog een drankje deden en mijn vrienden vertrokken, bleef ik achter.
Een duidelijk besluit ging daar niet aan vooraf, ik was ook niet dronken ofzo, want ik drink eigenlijk nooit. Het was puur de samenloop van omstandigheden: er was een man overduidelijk voor handen, en ik was in die opgewonden knuffelstaat. Zijn slaapkamer was al net zo minimalistisch als zijn huiskamer die niet meer was dan een grijs bankstelletje en wat witte muren. Er stond een bed en een kast, of er ook iets aan de muren hing herinner ik me niet. Alles zag er heel mannelijk uit en een beetje saai. We kleedden ons allebei helemaal uit, tot en met onze sokken aan toe, we friemelden wat aan elkaar en werkten vervolgens het hele repertoire af. Orale seks, strelen, neuken, en het was prima, niks mis mee. Vier uur lang duurde alles bij elkaar, dus het was ook geen vluggertje ofzo. Maar ik voelde niet zo veel, alleen dat het objectief gezien aan niks ontbrak. Aan niks, behalve: intimiteit.
Voor de zoveelste keer vroeg ik me af: hoe kan het dat die in mijn contact met mannen altijd ontbreekt? De seks die we hadden waren handelingen voor onszelf, niet voor de ander, er was geen wezenlijk contact of wens tot contact. Je zou kunnen zeggen dat we elkaar bij wijze van spreken nodig hadden om een honger te bevredigen, er was geen nieuwsgierigheid naar elkaar, achter de aanrakingen stak geen wens elkaar te willen begrijpen.
Niet dat ik verwacht had dat alles te vinden bij een man die mijn type niet is en die ik nooit eerder ontmoet had, maar je weet natuurlijk nooit uit welke onverwachte hoek echte liefde komt. En een ding is zeker: in mijn drie langere relaties had ik die liefde en intieme seks ook nooit gevonden. Op een of andere manier heb ik altijd het idee gehad dat ik aan verwachtingen moest voldoen, mijn laatste relatie was met iemand die me, als we uitgingen, makkelijk een hele avond links liet liggen. Ik ben vernederd met woorden, en ben me minderwaardig gaan voelen. Als ik met vriendinnen uit ben, kijken mannen en jongens altijd alleen naar hen, nooit naar mij. Waarom is dat, heb ik wel eens gevraagd en dan zeiden ze: dat komt omdat jij het niet opmerkt, jij krijgt ook aandacht, alleen je ziet het niet. Je moet je meer openstellen.
En dat was precies wat ik die avond met die man deed. Altijd had ik me in relaties moeten aanpassen, er werd van me verwacht dat ik de muzieksmaak van mijn partners overnam, dat ik meer alcohol dronk, dat ik van pizza hield terwijl ik liever sushi heb. Geliefden van vriendinnen zag ik op feestjes naar hun meisjes kijken met een blik van verstandhouding waaruit liefde en saamhorigheid sprak. Bij mij hadden de mannen het altijd voor het zeggen. En nu, deze avond, waren de rollen omgedraaid en was ik het die bepaalde wat er ging gebeuren en op welke voorwaarden.
Tegelijk kwamen we klaar en vrij snel daarna ben ik opgestaan, heb me aangekleed en ben weggegaan. Het was midden in de nacht, een uur of half vier. ‘Dank je wel, het was fijn, tot ziens’ zo namen we afscheid. Als twee volwassen mensen die elkaar niks in de weg leggen, die snappen hoe de wereld werkt en geen verwachtingen koesteren. Toen ik terug naar huis liep, voelde ik me even heel trots en machtig, omdat ik die avond de man was geweest, omdat ik nu eens kon zeggen dat ze een kerel had opgepikt voor één nacht. Het was fijn de bepaler te kunnen zijn, maar eenmaal thuis verdween dat gevoel en voelde ik me ineens een beetje viezig. Hè getver, wat wist ik nou van de man met wie ik net naar bed was geweest?
Hij was wel in me geweest. Verbonden waren we, maar niet in verbinding. Nee, voor mijn geen eendagsvliegen meer, ik ga op zoek naar echte liefde, een langdurige relatie. Die moet toch een keer te vinden zijn.”
Jesse (33): ‘Mijn hoofd staat er niet naar maar mijn lichaam trekt zich daar niks van aan. Mijn opwinding ergert me’
