In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Samantha haar zoon Nolan. Hij werd slechts zeven maanden oud.
“Mijn gevoelens gaan alle kanten op: verdrietig, gevoelloos, boos, dankbaar voor hem, maar ook eindeloze angst”, vertelt Samantha aan LINDA.
Samantha is al moeder van twee jonge kinderen wanneer ze na twee miskramen opnieuw zwanger raakt. Om de zwangerschap in stand te houden, krijgt ze veel medicatie. Door extreme zwangerschapsmisselijkheid (HG) wordt ze meerdere keren opgenomen in het ziekenhuis. “Tijdens mijn derde opname is de vader van onze ongeboren zoon bij me weggegaan.” Dat komt volledig onverwacht voor Samantha. “Juist omdat hij nog een kinderwens had en ik me na twee gezonde kindjes compleet voelde. Ik wilde vooral niet nog een keer een miskraam meemaken.”
Ondanks het feit dat ze er alleen voor komt te staan, zet ze de zwangerschap door. Op 12 februari wordt haar zoon Nolan geboren. “Hij was het knapste kereltje ooit. Ik was zo trots toen hij gezond ter wereld kwam.” Nolan ontwikkelt zich snel en groeit uit tot een vrolijke baby. “Hij was een heerlijk kind. Het liefst hing hij de hele dag aan me. Ik genoot echt van hem.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Tijdens haar zwangerschap leert Samantha haar vriend Nico kennen via Tinder. “Ik zocht contact, omdat ik me eenzaam voelde. Helemaal niet met de intentie om een relatie aan te gaan, al leidde het daar uiteindelijk wel toe. Toen Nolan drie maanden oud was, heeft Nico hem erkend als zijn eigen zoon en kreeg hij zijn achternaam erbij. De band tussen Nico en Nolan was heel goed; het was voor hem echt zijn eigen zoon.”
3 x 'Monumentje': 'Het enige wat ik wilde, was bij haar zijn'
Op 13 september is Samantha aan het werk wanneer het noodlot toeslaat. Nolan is die ochtend bij Nico, die op de boerderij van zijn ouders past. “Ik werk in de thuiszorg. Tijdens het rijden van de ene cliënt naar de andere werd ik een aantal keer anoniem gebeld. Anoniem neem ik nooit op, maar tijdens werktijd voer ik sowieso geen privégesprekken, dus ik drukte de inkomende gesprekken weg.”
Eenmaal aangekomen bij haar cliënt staat er een grote wasbeurt op de planning. “Mijn privételefoon liet ik in de auto en mijn werktelefoon had ik bij me. De zorgcentrale belde. Ze zeiden dat de politie hen had gecontacteerd en ik meteen naar de brandweer moest rijden. Toen ik vroeg wat er was, wilden ze eerst niets zeggen, maar na even aandringen kwam het toch. ‘Het gaat om je zoon. Het gaat niet goed, ze zijn aan het reanimeren. Bij de brandweer vangt iemand je op en brengen ze je naar je kinderen.’ Eerst dacht ik dat het ging om mijn andere kinderen, dat zij een ongeluk hadden gehad bij hun vader.”
In paniek neemt Samantha afscheid van haar cliënt. Ze probeert Nico te bellen, maar die neemt niet op. “Achteraf bleek dat te komen door de reanimatie die nog aan de gang was.” Toevallig woont de vriend van een collega in hetzelfde gebouw. Haar collega vangt haar daar op. Dan hoort ze dat het om Nolan gaat en niet om haar andere kinderen. “Ik zat huilend naast haar en riep: ‘Nolan gaat dood, mijn kind gaat dood. Dit komt niet meer goed.’”
Samantha’s collega brengt haar naar de brandweerkazerne. “Ondertussen had ik mijn vriend aan de telefoon. Hij gaf aan dat het helemaal mis was. Nolan lag te slapen, dus hij dacht: ik verzorg de honden en geiten en haal hem daarna op. Hij lag immers toch veilig in bed. Nolan is in de tussentijd gaan rollen en met zijn hoofdje vast komen te zitten tussen het bed en de radiator, waardoor hij is gestikt.”
Eenmaal aangekomen bij de kazerne wordt ze met spoed naar Nolan gebracht. “Ze waren bij mijn aankomst net klaar met reanimeren. Eigenlijk moesten ze stoppen, maar toen gebeurde er een wonder: Nolan had na ongeveer 25 minuten een hartslag. Maar ik zag hem daar liggen: zijn lijfje was er, maar Nolan niet meer.” Met de traumahelikopter wordt Nolan naar het ziekenhuis gebracht en Samantha en Nico rijden mee met de politie. “Ik weet nog dat ik zei: ‘Maar gelukkig heeft hij nog een hartslag’, tegen beter weten in.”
“Ruim 24 uur heeft Nolan aan meer dan tien infusen gelegen, is hij gekoeld en verwarmd, kreeg hij bloedtransfusies en echo’s en is hij beademd. Hij kwam de nacht door, maar de hersenscans lieten geen activiteit zien. Toen ik hem de dag ervoor zag liggen, voelde ik aan alles dat hij dit niet zou overleven. Als je zo’n telefoontje krijgt, ik kan het niet uitleggen of beschrijven, maar je voelt het: je verliest je kind. Ik raak mijn zoon kwijt na alles wat we meegemaakt hebben. Mijn andere zoons verliezen hun babybroertje.”
Nicole (35) beviel twee keer van een stilgeboren baby: 'Naast rouw is er ook liefde, of ze nu hier zijn of ergens anders'
Samantha en Nico moeten een keuze maken. “Nolans hartslag was over de 200 en werd steeds hoger. Zijn organen vielen uit. Normaal wachten ze 72 uur af bij hersenletsel: bleven we doorbehandelen, ondanks dat de hersenscan geen enkele activiteit liet zien en Nolan sowieso zou overlijden? Of verlossen we hem uit zijn lijden en stoppen we de beademing? Mijn keuze stond vast. Het voelde verkeerd, maar ook goed. De beademing werd op ons teken gestopt. We wilden hem niet langer laten lijden. Nolan is uiteindelijk op 14 september om 13:50 in onze armen overleden. De pijn en het verdriet zijn ondraaglijk.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Omdat Nolan verongelukt is, worden Samantha en Nico verhoord door de technische en tactische recherche. “Bij mijn schoonouders is de plek van overlijden gecontroleerd en wij werden verhoord om te horen of onze verhalen consistent en kloppend waren. Bij kinderen die komen te overlijden is zo’n verhoor verplicht. Er is namelijk altijd een kleine kans dat er opzet in het spel is, en dat ziet de politie helaas ook wel eens. Gelukkig bleek dat in ons geval niet zo.”
Normaal gesproken vindt een dergelijk verhoor plaats wanneer het kind nog leeft. Zo volgt deze confrontatie niet pas na een groot verlies. “Bij ons was dit pas na het overlijden. Door ‘pech’, zeiden ze. Het was hartverscheurend om te weten dat je zeven maanden oude baby enkele meters verderop overleden ligt, maar jij als ouder niet meer naar hem toe mag. We mochten hem niet meer zien en niet meer aanraken vanwege het onderzoek.”
Na ongeveer 36 uur mag Nolan eindelijk mee naar huis. “In de nacht van maandag op dinsdag moesten we beslissen: Nolan meteen ophalen uit het mortuarium om twee uur ’s nachts of wachten tot de ochtend. We zijn direct gegaan. Hij is nog een dag bij ons thuis geweest, waarin we hebben geknuffeld, gekust en het mooiste afscheid planden.”
In de week van het overlijden van Nolan komt er veel op Samantha en Nico af: van het regelen van de uitvaart tot het beantwoorden van tig berichten. Niet altijd leuke berichten. “Sommige mensen vonden het belachelijk dat ik samenbleef met Nico na dit alles, maar in rouw is het niet eerlijk om dit soort keuzes te maken.
We hebben een prachtige uitvaart gehad. Het thema was lichtblauw en er waren ontzettend veel mensen: zo’n honderdvijftig. Dat was hartverwarmend. We hadden specifiek om knuffelberen gevraagd in plaats van bloemen, want bloemen vond ik niet passend bij een baby. Alle knuffelberen staan nu op zijn kamer. Ik denk na over een fijne manier om ze te doneren.”
Tekst gaat verder onder de foto.
De gebeurtenis heeft een grote invloed op Samantha. “Ik merk dat ik er anders mee omga dan Nico. Toen het gebeurde, was ik aan het werk. Werken roept daardoor bij mij een enorme angst op. Ik zou het graag weer proberen, maar voor nu houdt de angst me nog tegen. Nico daarentegen ging vrij snel weer werken.”
Ze zijn samen aangemeld voor rouwtherapie en Samantha heeft inmiddels een doorverwijzing gekregen naar de POP-poli voor ondersteuning bij het verlies van Nolan. “Het rouwproces blijft moeilijk, elke dag weer. Mijn gevoelens gaan alle kanten op: verdrietig, gevoelloos, boos, dankbaar voor hem, maar ook eindeloze angst. Soms kijk ik naar zijn foto en voel ik de leegte. Hoe kan het dat dit prachtige kind zo’n kort leven had? Het gemis is zo ongekend groot. Nolan blijft voor altijd in ons hart. Hij was en is ons zonnestraaltje. Tot in de eeuwigheid.”
Ter nagedachtenis aan Nolan: 12 februari 2025 – 14 september 2025.
Wil jij ook het verhaal vertellen van jou en je overleden dierbare? Mail je naam, leeftijd, telefoonnummer en in een paar zinnen je verhaal naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Monumentje’ en wellicht nemen we contact met je op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Sandra's zoon Dani (25) overleed aan Duchenne: 'Hij wist dat hij niet oud zou worden, maar was zo bang voor de dood'
