Als de ontsluiting van Loes Janssen (34) niet vordert en haar baby in het vruchtwater heeft gepoept, zit er niets anders op dan een spoedkeizersnede. Direct na de geboorte blijkt het meisje het meconium aspiratie syndroom te hebben.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opvallendste verhalen over bevallingen. Van moeders, familieleden, vrienden, kennissen en experts.
“Ik had een vlekkeloze zwangerschap”, vertelt Loes. “Ik was geen dag misselijk. Soms maakte dat me onzeker: ik hoorde me toch beroerd te voelen?” Het is 2020 en Nederland gaat in lockdown om de verspreiding van het coronavirus te voorkomen. “Dat had voor- en nadelen. Het was fijn om thuis te werken, makkelijke kleren te kunnen dragen en even op de bank te kunnen liggen. Maar bij de eerste echo was ik alleen. Ik had een videoverbinding met mijn man. Hij keek vanuit de auto mee.”
De zwangerschapscursus en -yoga waar Loes zich voor opgegeven heeft gaan door, maar met anderhalve meter afstand. “Ik maakte een geboorteplan. Ik hoopte op een natuurlijke bevalling thuis. Het leek me fijn om in mijn eigen omgeving te zijn, maar bereidde me op alle mogelijke scenario’s voor.”
Toch is het een teleurstelling als Loes een hoge bloeddruk blijkt te hebben. De situatie wordt medisch, waardoor ze in het ziekenhuis moet bevallen. “De dag voor de uitgerekende datum voelde ik de baby nauwelijks bewegen. Voor de zekerheid belde ik het ziekenhuis. Daar bleek dat er niks aan de hand was en ik nog geen ontsluiting had.”
Maar de aanstaande moeder is nog geen half uur thuis als ze de eerste weeën krijgt. “Het was avond en ik ging naar bed. Misschien zou ik nog wat kunnen slapen, maar ik merkte al vrij snel dat dat niet ging lukken. Mijn man belde het ziekenhuis. We konden gelukkig meteen terecht.” Ze is blij dat ze in goede handen is. “We konden ook daar onze eigen bubbel creëren. Het ziekenhuispersoneel liet ons zoveel mogelijk met rust, dat was heel prettig.”
De hele nacht vangt ze weeën op, langzaam vordert de ontsluiting, maar ze lijkt niet over de acht centimeter heen te komen. “Na twaalf uur weeën opvangen kreeg ik een ruggenprik en weeënopwekkers. Spannend, maar het gaf ook rust. Even voelde ik geen pijn meer.”
De tijd verstrijkt en ondanks de interventies komt ze niet verder dan acht centimeter ontsluiting. “De volgende ochtend kwam de gynaecoloog langs. We zouden het nog een uur aankijken. Als er dan niks veranderd was, zat er niets anders op dan een keizersnede. Ondertussen werd de baby gemonitord. Ineens zagen we dat haar waarden begonnen te dalen. Ze moest eruit.”
Loes wordt naar de operatiekamer gereden voor een spoedkeizersnede. “Binnen een kwartier lag ik op de ok. De baby werd gehaald. Daar was ze dan, onze Suze. Ze werd meegenomen en direct sloeg de sfeer om. Ze kon niet goed ademen. Mijn man en ik hadden afgesproken dat hij – wat er ook zou gebeuren – met haar mee zou gaan. Ik bleef achter. De verloskundige probeerde me af te leiden. Ik maakte me niet veel zorgen. Ik was euforisch en trots. Had niet door wat er achter de schermen gebeurde.”
Pas als Loes op de uitslaapkamer ligt, begint ze zich zorgen te maken. “Ik had een ijsje gekregen en er werden testjes gedaan om te kijken in hoeverre de verdoving al was uitgewerkt. Ineens vroeg ik me af waar iedereen was. Het voelde raar om daar te liggen, zonder mijn baby en mijn man.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Mirjam beviel met 23 weken van een stilgeboren zoon: 'Ik vocht als een leeuw om hem niet kwijt te raken'
Na ongeveer 15 minuten wordt ze eindelijk naar haar dochter gereden. Het meisje ligt in een couveuse aan de beademing. “Ze was omringd door artsen. Zij vertelden mij dat ze het meconium aspiratie syndroom had: ze had in het vruchtwater gepoept en die poep was in haar longen gekomen, waardoor ze niet goed kon ademen. Suze moest van Amersfoort worden overgebracht naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Er werden twee ambulances opgeroepen: één voor haar en één voor mij. Mijn man reed in de auto achter ons aan.”
In Utrecht wordt Suze naar de intensive care gebracht. Loes en haar man krijgen een kamer waar ze kunnen uitrusten. “We hadden al bijna 48 uur niet geslapen.” Toch kunnen ze de slaap niet vatten. “We belden onze ouders. Suze was op de uitgerekende datum geboren. Na een verdacht lange radiostilte nam mijn vader blij op. Ik moest hem vertellen dat zijn eerste kleindochter in Utrecht op de intensive care lag en dat we niet wisten hoe het zou aflopen. Eén van de moeilijkste telefoontjes die ik ooit heb moeten plegen.”
Daarna proberen de twee hun rust te pakken, maar na een uur krijgen ze bezoek. “De kinderarts zei: ‘Ik heb slecht nieuws. Het gaat niet goed met Suze, wij kunnen haar hier niet meer helpen. Ze moet naar Rotterdam. We brengen jullie naar de ic, bereid je erop voor dat je afscheid moet nemen.’ Mijn man en ik keken elkaar aan en vroegen ons af in welke nachtmerrie we beland waren. We gingen met spoed naar de ic en konden haar nog even zien voordat ze naar Rotterdam werd gebracht.”
Suze gaat per ambulance naar Rotterdam en wordt daar aan een ECMO-machine gelegd, een apparaat dat de hart- en longfuncties overneemt, en krijgt een bloedtransfusie. “Het was kantje boord. De eerste dagen waren cruciaal, maar het ging steeds beter en de kans dat ze het zou overleven werd steeds groter.”
Maar het is te vroeg om opgelucht adem te halen. “We hadden geen idee hoeveel schade ze had opgelopen: ze zou helemaal gezond kunnen zijn of zwaar gehandicapt en alles daar tussenin. Er werden scans en onderzoeken gedaan, maar daar kwamen geen grote afwijkingen uit naar voren.”
In totaal ligt Suze vijf weken in het ziekenhuis: één week in Rotterdam, twee weken in Utrecht en twee weken in Amersfoort. “We hebben veel nazorg gehad. Gelukkig ontwikkelde Suze zich goed. Ze at, dronk, ging kruipen, lopen en praten. Elke mijlpaal was een nieuwe geruststelling.”
Inmiddels is Suze vijf jaar oud. “Ze heeft onlangs weer een check gehad en lijkt niks aan haar moeilijke start over te hebben gehouden. Er is een kans dat ze geheugen- en concentratieproblemen blijkt te hebben, maar als dat zo is, dan zal dat pas in groep 3 of 4 merkbaar zijn.”
Loes kijkt terug op een moeilijke tijd. “We hebben veel gesprekken gehad in het ziekenhuis. Ik wilde weten of we dit hadden kunnen voorkomen, maar het was domme pech. Dit is ons overkomen. Het is zwaar geweest, maar het heeft ons ook dichterbij elkaar gebracht. Ik ben trots op hoe wij er voor haar waren. Als we haar bezochten dan huilden we niet. We wilden er voor haar zijn. Zij had er niks aan als we in zak in as zaten.”
Ze is trots op zichzelf en haar man, maar bovenal op haar dochter. “Suze is een lief, maar eigenwijs ding. Ze moest meteen sterk zijn en vechten voor haar leven en dat zien we in haar terug: ze is een klein meisje met pit. Ze weet wat ze wil, is zorgzaam en nieuwsgierig.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De dochter van Lilian Marijnissen werd te vroeg geboren: ‘De verloskundige hoorde aan mijn stem dat het was begonnen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
