Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hoog houden. In de rubriek ‘Met de mantel der liefde’ vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Arja (60) is de mantelzorger van haar moeder (89), ook nu ze inmiddels in een verpleeghuis woont.
“De eerste tekenen van alzheimer bij mijn moeder waren hiaten in haar geheugen. Ze woonde toen nog zelfstandig en alleen, en in het begin ging dat nog goed”, vertelt Arja. “Ze sloeg de plank wel eens mis en kon, overtuigd van haar eigen gelijk, heel geïrriteerd worden. Het leverde discussies op, maar haar veiligheid kwam nog niet in het gedrang.”
Ook al signaleren Arja en haar zus dat hun moeder achteruitgaat, het duurt dan nog jaren voordat ze toestemt om naar de huisarts te gaan. “Mijn moeder heeft een sterke ‘zelf doen’-peuter-inborst, dus het was lange tijd lastig om haar geheugenproblemen en eventuele hulpverlening bespreekbaar te maken,” vertelt Arja.
In eerste instantie weet de moeder van Arja de huisarts zelfs om de tuin te leiden tijdens onderzoek. “Ze is heel intelligent, dus ze slaagde met vlag en wimpel voor de testen van de huisarts. Pas toen ze een urineweginfectie had en de arts zag hoe verward ze kon zijn, werd ze doorverwezen naar een geriater.” Dan krijgt de moeder van Arja de diagnose alzheimer. Dat is nu ongeveer zes jaar geleden.
Ymke (23) groeide op met een vader met jongdementie: 'Hij is er nog, maar ook stukje bij beetje niet meer'
Sinds maart 2025 woont de moeder van Arja in een verpleeghuis: “Het was geen makkelijk weg.” Voordat ze hun moeder op de hoogte brengen, kijken Arja, haar zus en broer eerst naar de mogelijkheden. “We werden gebeld dat er een plek vrij was in een prettig huis, maar we verwachtten dat ze er nooit mee zou instemmen om daar te gaan wonen als het vanuit ons zou komen. Dus we hebben de casemanager en mijn zwager ingeschakeld, zij mag hun beiden heel graag, dus we hoopten dat ze dan iets ontvankelijker zou zijn voor het idee.”
Arja’s moeder gaat met tegenzin bij het verzorgingstehuis kijken, maar zodra ze daar is komt ze een verloren nicht tegen en is ze om. “Zij kon hierdoor zelf de keuze maken en daarmee haar waardigheid behouden. De situatie thuis was nog houdbaar, maar voor hoelang nog?”
In de periode voor de verhuizing valt Arja’s moeder flink af. “We merkten dat ze niet altijd at. ’s Avonds gingen we omstebeurt bij haar koken, of ze kwam bij een van ons eten, maar overdag kon ik door werk niet altijd met haar lunchen en mijn zus was ook niet altijd beschikbaar.” Ze vergeet te lunchen, maar wil bijvoorbeeld ook niet meer naar de pedicure. “Toen het lekker weer was zag ik haar voeten, ze knipte haar nagels niet meer. Daar help ik haar nu mee.”
Arja verzorgt de voeten van haar moeder. Tekst gaat verder onder de foto.
“Wij, en de mantelzorg die we voor haar doen, zijn met haar meeverhuisd. Haar leven gaat zoveel mogelijk door hoe ze dat in haar thuissituatie ook gewend was. We gaan met haar lunchen en doen een spelletje als we op bezoek gaan. De was nemen we mee naar huis en brengen we schoon weer terug. Ondanks dat ze nu in een verzorgingstehuis woont doen we nog zoveel mogelijk zelf”, vertelt Arja. “Wij willen dat haar leven hetzelfde blijft, dus we werken samen met de zorginstelling om dat voor elkaar te krijgen. En we doen het graag. We komen uit een warm nest, dit is haar eigen verdienste.”
De verdeling is goed en Arja heeft niet het gevoel dat de mantelzorg te veel is. Al kan het soms wel schuren. “Mijn zus en ik gingen en gaan nooit tegelijk weg en zorgen ervoor dat er altijd iemand voor onze moeder is. Ik werk fulltime en door het hele land, dat is soms lastig te combineren met de zorg voor haar.” De zussen bedenken daar op een gegeven moment een goede oplossing voor. “We hebben een WhatsAppgroep geopend met tantes, nichtjes en een vriendin van onze moeder. Zij vullen de gaten als wij niet kunnen. Zo werken we samen. We vormen een warme schil om haar heen.”
Diana (43) was sandwichmantelzorger: 'De zorg voor mijn zoon en moeder wisselde elkaar af'
“Je ziet vaak als mensen verhuizen dat het netwerk zich terugtrekt, dat vind ik jammer, want juist die mensen eromheen zijn zo belangrijk”, benadrukt Arja. Maar, zo ziet ze ook, “de situatie is natuurlijk anders als je als mantelzorger overbelast bent geraakt.”
“Wij kinderen en zwager liggen goed op één lijn. En natuurlijk denken we ook wel eens anders over bepaalde zaken, maar met veel respect voor elkaar, komen we daar altijd uit.” Arja hoopt dat mede-mantelzorgers uit liefde, maar soms ook uit noodzaak, naast de zorg blijven staan als een dierbare naar een verzorgingsplek verhuist. “Als iemand naar een andere woonplek moet, zorg dan met elkaar dat het een zachte landing wordt. Blijf om je dierbare heen staan en verhuis als het ware mee.”
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Heb je een vraag of wil je gewoon even je verhaal kwijt? Bel de Mantelzorglijn: 0307606055.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Diana (43) was sandwichmantelzorger: 'De zorg voor mijn zoon en moeder wisselde elkaar af'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
