Minder energie

Terug naar januari vorig jaar. Marijn en Janneke zijn een paar keer naar de huisarts gegaan met Lize. Ze had vaker koorts en werd bleker. “We wisten niet wat het was. Je denkt niet aan het slechtste, daar denk je nooit aan”, vertelt Marijn. “In plaats van buiten spelen met vriendinnen, wilde ze thuis op de bank zitten. Ze had minder energie, was lustelozer en had het koud”, vult Janneke aan.

De huisarts maakt een afspraak bij de kinderarts om bloed te prikken. Twee uur later wordt Janneke gebeld. Ze is alleen thuis. “‘Is er iemand bij je?’, vroeg de arts. Dan weet je dat het foute boel is. ‘Het is leukemie’, hoorde ik aan de telefoon. Ik belde meteen Marijn. Hij kwam van werk naar huis.” Lize zit op het moment van de uitslag op school, evenals haar broer Thijmen en zus Fenne. Marijn en Janneke wachten tot ze thuiskomen van school. “Ze hadden intussen speelafspraken gemaakt. Terwijl zij zaten te spelen, waren wij het aan het verwerken en dachten na over hoe we het gingen delen met de kinderen.”

Mikki (10), de dochter van Michael en Annemarie, heeft leukemie: 'Uit het niets kreeg ze blauwe plekken'Lees ook

Een harde boodschap

Tijdens het avondeten vertellen ze het nieuws. “We wilden het zo neutraal en rustig mogelijk doen. De kinderen zouden vast vragen hebben, maar we konden die nog niet beantwoorden. De dag erna zouden we in het ziekenhuis meer horen”, vertelt Janneke. Marijn: “We zeiden dat Lize ziek was. We probeerden het woord kanker te vermijden om ze niet ongerust te maken. Dat we naar het ziekenhuis moesten en even moesten blijven, maakte het een harde boodschap.”

“Ze schrokken heel erg”, deelt Janneke. “We merkten dat ze elkaar erna gingen opzoeken. Ik weet nog dat Fenne en Lize ’s ochtends vroeg, voor we naar het Prinses Máxima Centrum gingen, samen in bed lagen te knuffelen en verdrietig waren dat Lize weg moest. Dat was hartverscheurend.”

Tekst loopt verder onder de foto.
Thijmen, Lize en Fenne.

Behandelplan

Het is twee uur rijden naar het ziekenhuis. Die eerste rit is niet makkelijk. Marijn: “We dachten aan wat ons allemaal te wachten zou staan. Lize ging van onderzoek naar onderzoek. We hoorden die dag dat het goed te behandelen is, dat gaf hoop.”

De dag erna heeft Lize meteen al haar eerste chemotherapie. In het Máxima duurt het behandelplan voor leukemie bij de meeste kinderen twee jaar en een maand. Het start met vijf weken intensief behandelen om de leukemiecellen terug te brengen. “Voor we het wisten had Lize een zak bloed naast zich hangen om ervoor te zorgen dat ze genoeg rode bloedcellen had. Ze ging van een chemo-infuus, naar een operatie om de Port-a-cath, die medicijnen toedient, te plaatsen. Je wordt totaal geleefd, zit in een roes.” Zo ervaart Janneke het ook. “Het is een intens traject. Je hebt de helft van de tijd niet in de gaten wat er gebeurt.”

Gelukkig horen ze na de eerste vijf weken dat er geen leukemiecellen meer te zien zijn. “Lize viel in de standaard risicogroep. Ze hoefde erna minder chemo dan in de hoge risicogroep. De artsen waren er enorm opgetogen over. Wij hadden geen idee wat het inhield, maar omdat zij zo blij waren aan de telefoon, waren wij ook blij. Dat werd een proostmoment”, blikt Janneke terug.

Sterke Lize

Om de situatie dragelijk te houden, doen Janneke en Marijn hun best het leven zo normaal mogelijk door te laten gaan. “Voor de andere kinderen – en voor Lize – willen we dat school en leuke dingen doen met vrienden en vriendinnen gewoon doorgaat. Niet alsmaar de nadruk op het ziek zijn. Dat houdt ons overeind.”

Het is vooral Lize die het gezin erdoorheen trekt, vertellen beide ouders trots. “Ze heeft alles over zich heen laten komen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Prikken, chemo’s, operaties: ze heeft geen enkele keer geklaagd of gehuild. Als je je meisje er zo dapper doorheen ziet gaan, doe je dat zelf ook. Het is bewonderenswaardig”, zegt Marijn. Dat Lize wijs is, blijkt wel uit het voorbeeld dat Janneke schetst. “Ze zei tegen mij: ‘Ik vind het niet erg, ik weet dat dit allemaal moet. Ik leef tenminste nog’. Ze is ontzettend sterk.”

Benjamin (8) loopt het hele jaar in korte broek voor kankeronderzoek: 'Ik doe het voor mijn tante'Lees ook

Hoe gaat het nu?

Na een eerste half jaar met zware chemo’s zit Lize nu in de onderhoudsfase. Ze moet eerst nog een paar keer chemotherapie onder narcose, met een ruggenprik. Dagelijks krijgt ze nu chemo in drinkvorm en één keer per week chemo in tabletvorm om te zorgen dat de leukemiecellen, als ze er nog zijn, onderdrukt worden. Verder krijgt ze preventief antibiotica, om ontstekingen voor te zijn. Nog steeds een flink behandelproces, maar Lize slaat zich er krachtig doorheen. Marijn: “Ze gaat bijna iedere dag naar school. In de zomer ging het goed, ze had meer energie. Ze deed zelfs mee met een hardloopwedstrijd, en rende evenveel als de andere kinderen.”

De afgelopen tijd gaat het iets minder goed. “De bijna twee jaar aan chemo’s eisen z’n tol. Haar lichaam wordt moe. Haar weerstand wordt onderdrukt. We moeten goed opletten met hygiene. Als ze ziek wordt, moeten we direct naar het ziekenhuis om te kijken of haar waarden wel goed zijn en of het niet gevaarlijk is. Ze let zelf heel goed op. Ze opent deuren in openbare ruimtes met haar mouw en wast haar handen een paar keer per dag.”

KiKa Korte Broek

Dat Lize minder energie heeft, weerhoudt haar niet om zich in te zetten ‘zodat ik en andere zieke kindjes beter worden’, zoals ze zelf mooi zegt. De hele maand december draagt Lize een korte broek om geld op te halen voor KiKa. En daar houdt ze zich strikt aan. “Ook thuis wil ze geen lange broek aan, zélfs geen lange pyjamabroek. Dat noemt ze smokkelen”, lacht Janneke.

Tekst loopt verder onder de foto.

Lize in korte broek.

Maandag is de landelijke aftrap van de KiKa Korte Broek-actie op de school van Lize, met de directrice van KiKa. Een korte broek in de winter valt op. Daarmee laat je zien dat je kinderen met kanker niet in de kou laat staan. “We proberen alle leerlingen in een korte broek te krijgen, dat zou heel leuk zijn. Nog voor de actie officieel begonnen is, hebben we al meer dan achtduizend euro opgehaald. Dat is geweldig”, vertelt Marijn.

Geld ophalen

Broer Thijmen en zus Fenne doen ook mee met de actie. Voor Thijmen is het niet de eerste keer dat hij de koude maand trotseert in korte broek. “Twee jaar geleden deed hij mee omdat hij het een mooi initiatief vond. Precies twee maanden later hoorden wij het van Lize. Dat is wel een heel bizar toeval.” Thijmen zit net op de middelbare school en is al zijn schoolgenoten aan het optrommelen om in korte broek de straat op te gaan.

Want daar draait het om: geld ophalen voor onderzoek naar kinderkanker. “Om zoveel mogelijk kinderen beter te maken. We gaan voor honderd procent genezing.” Janneke en Marijn benadrukken dat ze dankbaar zijn dat de vooruitzichten voor hun dochter goed zijn. Hopelijk mag Lize op 17 maart 2026 de bel rinkelen in het Prinses Máxima Centrum, wanneer ze eindelijk klaar is met chemotherapie. “We beseffen dat het niet voor iedereen zo is. Niet ieder gezin dat met kinderkanker te maken krijgt heeft een goed vooruitzicht. Daarom zetten we ons zo in.”

Wil je bijdragen aan de Korte Broek-actie van Lize? Dat kan hier.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Anna's dochter Josie (6) heeft lymfeklierkanker en maakt kunst om andere zieke kinderen te helpenLees ook