In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Janey (27) haar vader Twan (63).
“Mijn vader was zo niet klaar om het leven los te laten, maar het werd steeds zwaarder”, vertelt Janey in gesprek met LINDA.
Op een warme lentemiddag in maart gaat Janeys vader Twan wielrennen, één van zijn grote hobby’s. Janey is op dat moment op haar werk, druk met de afronding voordat ze op vakantie gaat. Tot ze wordt gebeld door haar moeder.
Ze is volledig in paniek. De enige woorden die Janey opvangt zijn ‘papa’ en ‘ongeluk’. “Ik schrok me natuurlijk te pletter. Het lukte wel om de locatie van het ongeval uit haar te krijgen, waar ik zo snel mogelijk heenging. Toen ik daar aankwam, wist ik niet wat ik zag. Er waren al veel mensen op afgekomen en er stonden meerdere ambulances en zelfs een traumahelikopter. Ik wist niet eens of mijn vader überhaupt nog leefde.”
Later hoort Janey wat er gebeurd is. “Door de laagstaande zon is hij door een auto geschept bij een oversteekpunt waar hij voorrang had. Hij had een klaplong en vijf gebroken ribben, zijn long was helemaal geperforeerd door een van zijn ribben. Een vreselijk beeld.”
Haar vader wordt meegenomen door de ambulance. Onzeker of hij het ongeluk zal overleven, worden in het ziekenhuis onderzoeken uitgevoerd om te kijken of een operatie de klaplong kan verhelpen. Dan stuiten de artsen op iets uitzonderlijks.
“Het goede nieuws was dat hij van het ongeluk zou herstellen, het slechte nieuws: hij bleek stadium 4 longkanker te hebben. Het is per toeval dat hij bij dat ongeluk zijn volledige romp beschadigde. Als dat niet was gebeurd, hadden ze die plek nooit onderzocht en hadden we het niet geweten. Het was letterlijk een geluk bij een ongeluk”, vertelt Janey.
Samantha’s zoon Nolan (7 maanden) overleed door verstikking: 'Hij kwam vast te zitten tussen het bed en de radiator'
Het wordt vrij snel duidelijk dat elke behandeling enkel levensverlengend zou zijn. “De kanker was al echt gevorderd en hij had uitzaaiingen in zijn lymfeklier. Omdat hij ook moest revalideren van het ongeluk, heeft hij lange tijd in het ziekenhuis gelegen.” Ondertussen start hij met behandelingen om de kanker in zijn lichaam zoveel mogelijk te remmen. “We noemden hem een soort kat met negen levens. Zelfs de artsen waren onder de indruk van zijn vechtersmentaliteit. Hij heeft uiteindelijk iets van 69 chemokuren gehad. Er waren momenten dat we dachten: dat lijf kan het niet meer aan. En dan trok hij het gewoon weer, met bestralingen, immuuntherapie, alles erbij. Hij bleef maar doorgaan.”
De stabiele jaren slaan om wanneer hij in november 2024 een herseninfarct krijgt. Opnieuw wordt hij opgenomen, deze keer voor drie maanden. “Hij was er zo slecht aan toe dat we dachten dat we afscheid moesten nemen. Hij kon lichamelijk weinig en zijn brein liet hem steeds vaker in de steek.”
Janeys vader staat op dat moment onder behandeling van een andere arts, die hem wil testen op een zeldzame mutatie. De kans dat hij deze mutatie heeft, is 0,2 procent, maar als het zo is, kunnen ze hem gerichte therapie geven met pillen. “We hebben met z’n allen een dansje in de ziekenhuiskamer gedaan, want hij bleek wonder boven wonder de mutatie te hebben. Kort daarvoor dachten we nog dat hij zou overlijden aan de gevolgen van het herseninfarct en ineens kon hij toch verder met een gerichte behandeling.”
De behandeling geeft Janey een jaar langer met haar vader, maar ze begint steeds meer te twijfelen aan zijn kwaliteit van leven. “Hij woog nog maar zestig kilo, kon niet meer doen wat hij graag deed. Zelfs wandelen met de hond of afspreken met mensen werd al te veel. We zagen hem aftakelen en kwamen steeds meer in een fase van … Is het het nog wel waard om deze pillen te blijven slikken?”
Hella moest behandeling van haar dochter Sylvana (34) stopzetten: 'Je tekent het doodvonnis van je eigen kind'
“En dat is zo’n moeilijk besluit, want het gaat letterlijk over leven of dood. Mijn vader was zo niet klaar om het leven los te laten, maar het werd steeds zwaarder. Ik heb nog twee zussen, maar wij waren allemaal uit huis. Natuurlijk waren we ontzettend veel bij mijn ouders, maar mijn moeder droeg voornamelijk de zorg. Zij vond het ook zwaar om dag in dag uit voor hem te zorgen, al deed ze dat natuurlijk met liefde. We merkten dat mijn vader het lastig vond om die keuze te maken, hij wilde ons niet loslaten.”
Totdat haar vader ook nog een blaasontsteking krijgt. Iets wat zijn al afgetakelde lichaam niet meer kan dragen. “Toen we het ziekenhuis belden voor een ambulance, kregen we een onwijs lieve verpleegkundig specialist aan de telefoon. Ze wees ons erop: ‘Moeten jullie nog wel willen dat hij opgehaald wordt?’. Zij hebben natuurlijk zorgplicht en zouden er alles aan doen om te zorgen dat hij een beetje bijkomt, om waarschijnlijk over een paar weken weer in hetzelfde te zitten.”
Janey besluit samen met haar zussen en moeder gehoor te geven aan de zorgen van de verpleegkundig specialist. “We zagen dat hij zorg nodig had die wij hem niet konden bieden, maar vonden het niet langer humaan. We hebben geprobeerd zo goed mogelijk de zorg op ons te nemen. Er kwam natuurlijk elke dag een arts langs die alles monitorde, maar we stonden er grotendeels alleen voor.”
Op 26 november 2025 komt de arts ’s ochtends langs om te vertellen dat ze gaan stoppen met de medicatie. “’De laatste fase was nu echt aangebroken’, zei ze.” Slechts een kwartier nadat de arts de deur uitloopt, verandert er iets in de ademhaling en houding van Janeys vader. Enkele minuten later overlijdt hij. “Het was alsof hij zelf besloot dat het goed was zo. Alsof hij dacht: ik piep er tussenuit. Dit hoeft voor mij allemaal niet meer – afscheid nemen. Wij waren er allemaal bij toen hij vredig zijn laatste adem uitblies. Dat was alles wat hij wilde.”
Janey is dankbaar voor het afscheid en dat ze na zijn kankerdiagnose nog ruim vijf jaar met haar vader kon spenderen. “Tegelijkertijd is het zo’n gek verloop van jaren, waarin je een levend verlies meemaakt en al afscheid neemt van stukjes van je ouder. En toch, toen het moment daar was, was het verdriet zo onwijs groot.”
Tekst gaat verder onder het bericht.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ook voor haar kinderen voelt ze veel verdriet. “Ik heb twee zoontjes, van drie jaar en elf maanden oud, die nu al geen opa’s meer hebben. Mijn schoonvader overleed toen ik 34 weken zwanger was van de tweede, en nog geen jaar later mijn vader.”
Het verlies van haar vader en schoonvader is zwaar voor Janeys relatie. “In tien maanden tijd verlies je allebei je vader. Daarmee omgaan en een weg vinden in het ouderschap en rouw, is ongelofelijk ingewikkeld. Soms lopen we echt tegen elkaar aan. Je merkt dan ook dat mannen en vrouwen zo anders rouwen. Elkaar daarin vinden is soms lastig. We respecteren elkaar natuurlijk, maar soms is dat wel een uitdaging”, geeft Janey toe.
Daarnaast verliest ze na haar schoonvader haar opa, en zes weken na het overlijden van haar vader ook haar oma. “Zoveel verliezen in één keer. Soms denk ik ook weleens: het is gewoon niet te dragen.” Toch lukt het, mede dankzij haar werk, waarvoor ze rouwgroepen voor vrouwen organiseert. “Wat ik voor andere vrouwen mag doen, geeft mij kracht. Ik kom er wel.”
Ter nagedachtenis aan Twan Theelen: 31 mei 1962 – 26 november 2025.
Wil jij ook het verhaal vertellen van jou en je overleden dierbare? Mail je naam, leeftijd, telefoonnummer en in een paar zinnen je verhaal naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Monumentje’.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Martins liefde Tonnie (47) overleed door een aanrijding: 'Hij vloog vlak voor mijn ogen door de lucht'
