Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
‘En hebben jullie al over de bloemen nagedacht? ‘
‘Een van onze kleindochters is bloemist, dus zij gaat iets maken.’
‘Dat is nog eens handig!’
‘De kaart …?’
‘Die ontwerpen we zelf. We hebben iemand in de familie die dat
kan.’
‘Geweldig!’ Ik kijk naar mijn lijstje.
‘We gaan bij de ceremonie livemuziek doen, verzorgd door vrienden. Voorganger hoef je niet te regelen, catering ook niet. Het lijkt ons wel zo leuk om zelf taarten en cakes te bakken. En o ja, we hebben ook een kleinzoon die in licht en geluid zit, dus die neemt dat bij de ceremonie voor zijn rekening.’
De overledene was vroeger tuinarchitect en hij heeft duidelijk zijn creativiteit goed doorgegeven. Mijn glimlach wordt steeds breder. Een familie die het heft in eigen hand neemt en een afscheid persoonlijk en creatief benadert; blijer maak je mij niet.
‘Rouwvervoer?’ Even denk ik dat ik dan toch iets heb gevonden wat ik kan doen, maar nee. ‘We hebben een busje,’ zegt een van zijn kinderen. ‘Hij reed altijd rond in busjes, dus dat vonden we wel zo passend. We gaan de bus wel nog decoreren met lekker veel groen.’
'Toen de politie het huis binnenging, vonden ze meneer. Hij bleek al enkele weken overleden'
De aanleiding is verdrietig, maar ik vertrek helemaal vrolijk. Natuurlijk is iedereen hartstikke verdrietig, maar iedereen is net zo goed vastbesloten om er een prachtig afscheid van te maken. De energie van alle handen uit de mouwen en dit afscheid als een gezamenlijk project benaderen, is hartverwarmend. Tot aan de kleinste kinderen aan toe, die druk bezig zijn met het versieren van de kist en speciale bloempotjes voor bij het afscheid en uiteindelijk het graf. Het is ook troostend, want tussen alle bezigheden worden fijne herinneringen opgehaald.
Alle inspanningen worden beloond. De dag van de uitvaart is het prachtig weer. Iedereen is uitgedost in kleurrijke kleding en mij is ook gevraagd om me informeel te kleden met een spijkerbroek en sneakers. Binnen laat de familie vol trots het bloemstuk zien. Het is zo groot dat het eigenlijk geen bloemstuk meer te noemen is. Diverse veldbloemen, hoge grassen en sprieten over de gehele lengte en breedte van de kist. Alsof je door een veld heen loopt.
Prachtig, maar ook zwaar. Dat zou voor de dragers later nog een hele uitdaging worden. Maar de familie is, zoals ik ze deze week ook heb leren kennen, positief. Dit gaat helemaal goedkomen. Door naar de rouwauto. Ook die stelt niet teleur. De binnenkant is helemaal groen, vol takjes en blaadjes. Een kleine jungle, perfect voor iemand die zijn hele werkende leven tuinen heeft gecreëerd.
De ceremonie is al net zo mooi en persoonlijk. Zijn kleinzoon verzorgt het licht, zijn kleindochter zingt. Verhalen, muziek en veel beelden. Er wordt stilgestaan, gedeeld en ook genoten. Geen zwaar afscheid, maar echt een viering van zijn leven. Na afloop mag iedereen een boodschap op de kist schrijven. Terwijl men geniet van het buffet vol zelfgebakken lekkers, gaan de achterkleinkinderen helemaal los op de kist.
Met stiften maken ze de mooiste tekeningen. Ondertussen blijf ik op de achtergrond scherp. Want hoe mooi en spontaan het afscheid ook is, iemand moet het overzicht houden. Tijd bewaken, mensen op het juiste moment op de juiste plek krijgen, bijsturen waar nodig. Zodat de familie zich daar niet mee bezig hoeft te houden en het afscheid zo ongedwongen blijft als ze hadden gehoopt.
De dag eindigt bij het familiegraf. Het is voor mij geen verrassing dat ook het graf weer prachtig is ingericht met veel bloemen en groen. De dragers hebben het zwaar, maar het is gelukt om de kist, inclusief minituin, bij het graf te krijgen. Met de schep van opa in zijn hand staat een achterkleinzoon klaar om een beetje zand in het graf te scheppen. De bloempotjes die de achterkleinkinderen eerder hebben gemaakt, krijgen een mooie plek. Het is bijzonder om te zien hoe trots de kinderen zijn en hoe serieus ze hun taak nemen. En toen gebeurde er bij het graf toch nog iets onverwachts. We hadden afgesproken dat de kist een stukje zou zakken met een lift. De beheerder drukt op de knop … niets. Nog een keer.
Weer niets. De lift is stuk. Even voel ik wat plaatsvervangende schaamte. Maar de familie? Die schiet in de lach. ‘Typisch iets voor hem.’ Samen nemen ze voor de laatste keer afscheid en terwijl de kist op zijn plek blijft staan, vertrekt de familie. Ze hebben deze prachtige dag collectief gebouwd, een ode aan hun dierbare, en nu laten ze hem met net zoveel liefde weer los.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het ouderschap heeft mijn werk intenser gemaakt, verdriet van ouders en kinderen raakt me harder'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
