Borstkanker

Het begint in 2015 met Nora’s moeder, die nota bene zelf mensen met borstkanker begeleidt. Ze heeft geen klachten, maar wordt door het onderzoek in de borstenbus tóch eruit gepikt. Nora weet nog goed hoe haar moeder in de ‘werkstand’ schiet als ze het nieuws deelt. “Ze klonk alsof ze zelf niet de zieke was, maar juist de begeleider. Zelf kon ik eigenlijk alleen maar denken: mama heeft kanker, ze gaat dood. Mijn vader maakte zich dan weer zorgen om mij en mijn zusje: was dit een erfelijke vorm van kanker? Moest hij zich ook zorgen maken om zijn dochters? Het was totaal onwerkelijk.”

Het blijkt te gaan om meerdere plekjes: Nora’s moeder krijgt chemotherapie en laat vervolgens beide borsten verwijderen, net als de lymfeklieren in haar oksel. De behandeling is effectief, maar heeft alsnog een grote impact op de familie. Nora: “Mama was altijd de steunpilaar van het gezin, maar zat nu hele dagen stil op dezelfde stoel naar buiten te kijken. Echt als een soort zombie. Dat zijn beelden die ik liever vergeet, maar nooit meer kwijtraak. Na de chemo is ze een groot deel van haar energie en levenslust kwijtgeraakt. Papa heeft natuurlijk ontzettend zijn best gedaan om alles op te vangen, maar iedereen verwerkte het toch op zijn eigen manier. Mijn zusje sloot zich op en wilde rust, ik moest er juist op uit en met mensen praten.”

Oogkanker

Nora’s moeder ondergaat hierna nog zeven jaar lang hormoonbehandelingen en de kanker lijkt definitief verdwenen. Maar dan krijgt haar vader in 2022 last van wat klachten. Rechte lijnen ziet hij dansen, traptredes lijken te kronkelen. In het oogziekenhuis in Leiden is meteen duidelijk dat het om oogkanker gaat, maar dat hij ‘geluk’ heeft: de meeste mensen merken het niet, waardoor slechts 1 op de 3 nog geholpen kan worden.

Nora: “Toen ik hoorde dat ook mijn vader kanker had, heb ik een hele middag in bed liggen huilen. Wéér die stomme klotekanker, dacht ik. Houdt het dan nooit op? Laat je me nou nooit meer met rust? Kort daarvoor was mijn schoonvader overleden, dus dat verdriet zat ook nog heel hoog. Het nieuws kwam gewoon heel hard binnen, ook al wisten we meteen dat hij – gelukkig – bestralingen kon krijgen.”

Renata (59) heeft zeldzame oogkanker: '23 operaties verder, maar ik heb mijn oog nog'Lees ook

Uitzaaiingen

Krap twee jaar later valt Nora’s vader tijdens een vakantie. Hij glijdt uit en raakt met zijn borstkas het opstapje van het zwembad, waardoor hij last krijgt van ademnood. Omdat hij moeilijk lucht blijft krijgen rijden ze toch even langs het ziekenhuis, waar ze een scan maken om te kijken of de val intern iets beschadigd heeft. Daarop zijn ‘puntjes’ te zien.

“Ze zaten op zijn longen en lever”, vertelt Nora. “Uitzaaiingen van zijn oogkanker. Beter worden kan niet meer, maar hij doet wél mee aan een medisch onderzoekstraject waarin hij immunotherapie krijgt. Elke maandag rijdt hij vanuit de Achterhoek naar Leiden, wat wereldwijd slechts een van de drie plekken is waar ze dit aanbieden. Het lijkt aan te slaan. De situatie is op dit moment stabiel, maar dat kan natuurlijk altijd veranderen. Elke drie maanden krijgt hij een controlescan, die is ontzettend spannend. Gaat er weer een deur open of wordt-ie in je gezicht dichtgesmeten?”

Nora merkt dat de gezondheid van haar vader meespeelt op allerlei fronten in haar leven. Ze is eigenlijk nog niet klaar voor kinderen, maar overweegt daar nu tóch aan te beginnen samen met haar partner. “Ik weet natuurlijk niet hoe lang het goed blijft gaan met papa en ik ben echt een vaderskindje”, legt ze uit. “Het lijkt me prachtig als hij dit kan meemaken, of dat hij me naar het altaar kan brengen. Ik gun mijn ouders die ervaringen heel erg, dus op dit moment voel ik me vooral boos en machteloos. Alsof alles ons wordt ontnomen.”

Twee ouders met kanker

Tot overmaat van ramp krijgt ook Nora’s moeder eind 2025 last van nieuwe klachten. Ze heeft pijn aan haar benen en krijgt het zelfs niet meer voor elkaar om de hond uit te laten. Ze wordt behandeld voor spierreuma, maar die medicatie doet niet zoveel. Uit verder onderzoek blijkt dat het wéér mis is: ook zij heeft uitzaaiingen, in haar lever en botten. Nora: “Een eiwit heeft toentertijd blijkbaar de chemotherapie toch weerstaan en is jaren later ontpopt. Dikke vette pech. Ze krijgt nu elke drie weken een chemokuur, dat moet ze zes keer herhalen, en immunotherapie. Daarna gaan we kijken welke behandeling mogelijk is. Er zijn gelukkig wat opties.”

Nora laat al een aantal jaar haar haren groeien om het ooit te doneren, maar dat ze het misschien zal moeten afstaan aan haar moeder is een wending die ze niet zag aankomen. “Ik zou het haar direct geven natuurlijk, maar mijn moeder is nu eerst bezig met zo’n ice cap. Kijken of ze haar eigen haren kan behouden. Verder vooruitkijken dan dat wil ze niet, net als mijn vader trouwens. Ze bekijken alles zo positief mogelijk, het zijn vechters. Zelfs nu ze allebei ziek zijn, staan ze continu klaar voor anderen. Mijn moeder denkt al na over hoe ze weer zou kunnen werken na haar chemo, en denk maar niet dat mijn vader nu niet meer actief is voor de scouting. Dat blijft zijn lust en leven. Die liefde en toewijding maakt me trots dat ik hun dochter mag zijn.”

Krijgen steeds meer jonge mensen kanker? ‘We zien de aantallen inderdaad stijgen’Lees ook

‘Hun band wordt sterker’

Nu allebei haar ouders ziek zijn voelt het voor Nora alsof ze in een horrorfilm leeft. Tegelijkertijd is ze zich heel bewust van wat er nog wél is: “Soms voelt het alsof ik niet ‘mag’ huilen, omdat mijn ouders er natuurlijk nog wel gewoon zijn. Ik ken genoeg mensen die de hunne al zijn verloren. Soms zelfs heel plotseling. Tegelijkertijd voel ik de impact van de stress overal terugkomen in mijn lijf en hoop ik elke ochtend als ik wakker word dat alles tóch een droom was. Helaas. De laatste tijd ben ik heel moe en emotioneel, ik merk dat ik mensen een beetje aan het vermijden ben. Daarom probeer ik extra vaak met onze hond te wandelen en te sporten, daar word ik rustig van. Met dat laatste haal ik ook regelmatig geld op voor KWF Kankerbestrijding.”

Het gezin hoopt nog een keer met zijn allen naar Canada te kunnen, waar Nora’s moeder geboren is. “De tijd begint te tikken en we weten niet hoe het zal lopen”, licht Nora toe. “Maar die droom blijft wel hangen, zeker tussen mijn moeder en mij. En als dat niet lukt, proberen we zoveel mogelijk andere mooie dingen te doen. Optredens bezoeken, een weekendje weg… Mooie, nieuwe herinneringen creëren. Ik merk ook dat anderen daarmee bezig zijn. Zo kreeg mijn vader een koninklijke onderscheiding en ontving hij afgelopen carnaval ook de hoogste onderscheiding. Mensen doen extra moeite om die dingen nú al voor elkaar te krijgen, zo mooi.”

De komende periode staat in het teken van voor elkaar zorgen. Nora’s vader krijgt op maandagen immunotherapie, Nora’s moeder haar chemotherapie op de dinsdag – ze zorgen ervoor dat ze elkaar kunnen opvangen bij thuiskomst. “Hun band lijkt alleen maar sterker te worden”, vertelt hun dochter. “Hoe naar die kanker ook is, ergens vinden mijn ouders het heel fijn dat ze écht van elkaar begrijpen hoe het is. Ze weten hoe het voelt, hoe die processen in elkaar steken. En dat helpt. Ik hoop dat we nog een paar jaar kunnen krijgen, waarin we van ons complete gezin kunnen genieten. Ondanks alles.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Kim (36) is hypochonder en kreeg een tumor: 'Ik dacht, al mijn paniek heeft die kanker gemanifesteerd'Lees ook